29-11-14

balken

balkend

 

 

de voorspelling verwezenlijkt de herinnering

en wie slaat zich snoevend op de borst:

‘ik was het die voorzag’

 

warme lucht stoot het wentelen op

de trage overweging van de roofvogel

of noem hem zwarte engel

zoals hij onhoorbaar neersuizend

komt achter je staan

en vingers groeien uit zijn vleugels

 

je hebt vergeefs gezaaid

aangeharkt en begoten

geen tuin van woorden laat je na

waar windvlugge meisjes

komen bloemlezen als vlinders

 

geen blijven lag in je genen

opgesloten zoals een boom in een klokhuis

verbeten soms nog verbitterd steeds meer

zoek je een begin

want niet gebeten door witte tanden

en geen smalle hand veegt

het zoete stroompje van een kin

 

geen kin beweegt in een bevallig metrum

geen tong veert op met een melodie

wanneer een verkreukte jurk is gladgestreken

maar geen glurende meester slaat de maat

 

tenzij de stuurse mijnheer van het vergeten

de barse rentmeester die de voorspelling int

en briesend de herinnering brandschat

als was het een rieten dorp, en een damp

van roet en sintels hangt dempend

over gegil en gekrijs over gehinnik

van dieren met ogen die opvlammen

in het opvlammen van een balk

 

(huilebalk op de hanenbalk

van het leven: hoor je de gammen

van strijkers en zangers –

de orkestmeester telt de stemmen)

07:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-14

black-out

black-out

Laat me dit vooropstellen: ik ben geen expert, ik ga af op wat ik lees en hoor.

Zo lees ik dat 8 op de 10 Belgen bang is voor een black-out deze winter. Ik hoor verscheidene geïnteresseerde mensen verklaren dat het allemaal een opgeklopte boel is, bedoeld om de bevolking bang te maken en om de kernindustrie z’n gangetje te laten gaan.

Wie er ook gelijk heeft in dit dispuut, ik vind het een regelrechte schande dat een modern land nog niet eens in staat zou zijn om heel z’n bevolking te voorzien van elektriciteit. En de voornaamste reden is volgens mij de macht van de kernlobby die belet heeft dat er volop werd geïnvesteerd in hernieuwbare energie.

Het meest komieke dat ik mij herinner is het verhaal van een bejaard vrouwtje uit Knokke dat zich met succes verzette tegen de aanleg van een windcentrale voor de kust van Knokke met als argument dat dit eiland haar uitzicht zou verstoren. Dat het appartementsblok dat zij bewoonde heel het uitzicht van de zeedijk verknoeide kwam niet bij haar op en evenmin bij de commentatoren.

Mat andere woorden : men heeft altijd foefjes bedacht om niet voluit te gaan voor wind- en zonne-energie. Dat dreigt ons zo niet nu dan toch in de nabije toekomst zuur op te breken. Volgende vrijdag ga ik naar een hoorzitting over de aanleg van een ‘energie-eiland’ voor de kustlijn van De Haan. Ik ben benieuwd naar de argumenten contra. Zeker aan de kust, waar het wel altijd waait, is windenergie een reële optie. En zo’n windmolenpark  is in mijn ogen niet lelijk. Het schaadt de illusie van eindeloosheid niet want dan zou men net zo goed de scheepvaart kunnen verbieden en het zeilen. ‘Alleen het contrast laat zich genieten,’ schreef Goethe: er moet wat nabijheid zijn om het schijnbaar eindeloos verre te smaken. Trouwens, op hoeveel dagen per jaar kan je verder kijken dan enkele kilometers zeewaarts?

 

Samengevat: ik ben de overtuiging toegedaan dat we allemaal bij de neus worden genomen door de energielobby’s. Men zweert zo graag bij de geldigheid van een politieke meerderheid als gevolg van verkiezingen. Waarom duldt men dan het bestaan van lobby’s?

de haan 28 nov. 14

21:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

oneindigheden

door oneindigheden

 

vraag me niet hoeveel keren

als ik zeg: het doet zich voor -

dan wentelt de aarde in andere

sferen en jij mag er middendoor

 

net als in de film, een zeldzame,

zaten we in een wagen en leegte

om ons heen: afwezigheden

van gebouwen, tekenen van menselijk leven

 

alles was kleur en één geluid

boven alle krekels: de bandopnemer

op je schoot, de hoogte van een harmonica

 

de baan zonder einde tenzij die paarse

kraag van heuvels en als een afgesprongen

knoopje liep  een diepte daar doorheen

 

we waren in liefde geweven zoals

blauwe vogels in een zijden doek

en uit de wagen daarop gelegen

 

geloof me: elke zorg die was zoek

18:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

kaaiman op het strand

kaaiman

 

het bruisende schuim: de ogen

die blikkeren in de wachtende nacht;

zijn schubben glijden, een pantser

bewust van zijn kracht

 

nu het duister valt en alleen ver

in het westen een glinstering hangt

weet je hem aanwezig:

het gulzig reptiel

 

nog tel je hompjes voor de branding:

stompjes mens onbewust van gevaar

doch duidelijker het schijnsel dat bruist

en glijdend naar de nacht het gulzig gestaar

11:51 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Lancia

okeren Lancia

 

 

een barst in een bord

is de weg hij strekt zich lang en recht

en mateloos draait het bord mee

met het draaien van de aarde

 

en de avond valt en de rand

van het bord staat ginds ver in vlam

een feestelijk vuurwerk ginds hoog

zachtgeel en bloedrood en purper en blauw

zoals de huivende mantel van de nacht

 

en ginds verder ligt Murcia

en achter ons La Mancha

en zie mij achter het stuur

mager en ongeschoren

Ridder van de Droevige Figuur

 

en jij in je lila en oudroze

en je zwetende blote rug

en je blote dijen onder die zwarte doos –

één geluid maar in die ruimte

één pinknagel ritselend over het porselein:

de Man met de Harmonica

de scheurende tonen van Morricone

 

en wat scheuren ze zoal:

deze bladzijde straks en nog een en nog

en een sjaal van zijde

waarmee ik jou nooit heb gewurgd

 

zoals deze scheur zich uitsnijdt

deze barst in een bord in het bot

van een schedel en weer is de wereld

purper en porselein

 

en weer valt de avond

als een kap over mijn hoofd

en zie onze okeren Lancia

van La Mancha naar Murcia

van de roestrode aarde

naar haar nachtblauwe rand

 

 

 

 

en de avond valt languit en langzaam

en steengruis tuimelt uit de jaloerse ruimte

en een slurf aan het donker zuigt jou op

alsof daarboven een boerend wezen

aan een rietje zuigt en woedend

om zo weinig het bord slaat

aan splinters en schilfers

 

en weerom verscheur ik

verscheur ik hier blad na blad

tot je over blijft tot ik over blijf

met een kap om mijn hoofd

en jij met die man op je schoot

in een okeren Lancia

van La Mancha naar Murcia

en pas op maar pas op maar

of van porselein is jouw dood

 

08:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-11-14

haantje

haantje

 

slaapdorp aan zee, de duinen

een brede wenkbrauw in de nevel

de polder een golvend meer,

daken omgeslagen schepen

 

geen geluid, alleen een verre

haan laat van zich horen

als een gloeiende stip

die het donzige komt verstoren

 

zo is de dichter, lieve kind,

een roepende vogel in de mist

en wat hij ook verzint, het lijkt wel

of hij met zich zelve twist

08:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

beklimming

vóór de beklimming

 

 

pas achteraf heb ik vernomen

dat meter een briefje had geschreven:

‘ik wil Gustaaf nog eens zien’

het klonk onverbiddelijk

onverschrokken  als een laatste

kinderlijke wens

 

het huis stond in een potpolder

en aan de voet van een col

 

ze leefden armoedig

ik kreeg een ferme lap vlees

en haar man ging tekeer

hij had sinds lang

geen beetje vlees meer gegeten

 

meter wou mee:

‘hij kan toch niet alleen

niet alleen daar omhoog’

 

maar stilaan drong het tot ons door

dat het voor haar niet te doen was:

‘die klim, Lucienne,  denk aan uw hart’

 

de lucht werd laf en donker

met inktzwarte wolken boven de berg

en ik zag ons al rijden

over de aanloop naar de Alp:

zelf met een racewonder

naast een vrouw van tachtig

op zo’n zware bakfiets

 

nonkel had gelijk

en de neef en de nichten:

opeens zag ik het omslag

en het formaat van de brief

 

de berg was verdwenen

en het dorp

en meter,  en mijn huis stond

net als gisteren

plots weer stevig in een polder

08:09 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-14

Geert Noels en co

hoe diep kan je snijden?

 

Economen zoals Geert Noels en instanties zoals de OESO vinden ons liberale beleid nog te soft: meer drastische maatregelen dringen zich op – onder meer de afschaffing van de index – om onze economie opnieuw concurrentieel te maken.

Men verwijst graag naar Nederland waar forse ingrepen de economie weer deden groeien. Ik geloof dat graag, maar stel de vraag of ook de Nederlanders daar beter van zijn geworden?

Er zijn toch signalen: Nederlandse kinderen worden naar onze scholen gestuurd en er is de ziekenhuisshopping als ik dat zo mag noemen. In Nederland is de zorg sterk afhankelijk van privé-verzekeraars en die beslissen nogal gauw om een behandeling te weigeren of stop te zetten.

Zo is besparen natuurlijk gemakkelijk: je schuift de factuur gewoon door naar een buurland.

De kern van mijn betoog komt hierop neer: wat moet het streefdoel zijn, een groeiende economie of een toenemend welzijn? En bijna altijd stuit je op de slogan: de koek moet eerst gebakken worden alvorens hij kan worden verdeeld.

Mijn bezwaren zijn dubbel: ik twijfel aan de noodzaak van  de groei – de aarde is niet onuitputtelijk – en ik merk te weinig tekenen van (her-)verdeling, doorgaans is het zo dat de werkgevers en hun aandeelhouders meer profiteren van een groei dan de werknemers en de samenleving in haar geheel.

Om tot een voorlopig besluit te komen: ik vind ons huidig federaal en Vlaams beleid al ruim rechts genoeg. Wil men nog enige rechtvaardigheid in acht nemen dan zijn correcties als de taks shift geen overbodige luxe.

de haan 26 nov. 14

12:10 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

made in USA

made in the USA

 

Liefde en haat zijn de twee kanten van een zelfde munt: er hoeft maar iets ergs te gebeuren of je liefde slaat om in haat. Zo is het mij overkomen in mijn houding tegenover de USA.

In mijn jeugd was ik een fan. Niet moeilijk te begrijpen als je denkt aan de dagelijkse propaganda via De Gazet van Antwerpen, het algemene klimaat dat de Amerikanen zag als onze bevrijders en de talloze pro-Amerikaanse films. (En nooit werd eens vermeld dat de USSR een veel groter aandeel had in de uiteindelijke nederlaag van de nazi’s.)

Maar toen kwamen de beelden uit Vietnam en mijn dweepzucht sloeg om in afschuw. Geen wonder dat na Vietnam enkel nog ‘embedded journalists’ zijn toegelaten aan het front en het is de grote verdienste van Edward Snowden dat hij aan de hele wereld heeft getoond dat de VS nog steeds oorlogsmisdaden bedrijven: zijn missie wordt dan een gevaar genoemd voor de Amerikaanse staatsveiligheid. Welke veiligheid vraag ik me dan af?

Daarnaast heb je het binnenlandse beleid: het hyperindividualistische sociale systeem dat leidt tot discriminatie en gigantische armoede – zelfs bij mensen met een job -. En er is het racisme vooral ten opzichte van de zwarten of Afro-Amerikanen. Zij zijn oververtegenwoordigd in de armoedecijfers, in de gevangenissen en bij de geëxecuteerden en voor de politie zijn ze loslopend wild. Dat wordt de laatste weken nogmaals bewezen.

Dit land zou dan onze bondgenoot moeten zijn, om niet te zeggen onze morele leider. Voortdurend zeggen toppolitici dat Europa en de USA dezelfde waarden delen. Welke waarden? Alleszins niet die van mij.

Ik kan de USA om al deze redenen geen democratie noemen en zeker geen democratie die de mensenrechten respecteert. Het lijstje kan worden aangevuld: het UNO-verdrag over de Kinderrechten is niet door de USA ondertekend, Uncle Sam produceert nog steeds landmijnen en clusterbommen. En produceren betekent uitvoeren.

 

Kortom, mijn jeugdliefde is omgeslagen in walg. En dat zeg ik zeker niet voor mijn plezier.

de haan 26 nov. 14

07:52 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Antonin van Elslander

 professor emeritus Toontje Lager

 

 

hij droeg een sjaal in hartje zomer

want hij moest vrezen voor die ene long

en een alpino –‘for ever young’ –

als de helm van een wijsgeer

op een barricade

 

hij hield boeken - sieraden

van gefluister en geruis

om te strelen en te schikken -

zoals een diva zich omringt

met poes en poedel: wat leven in huis

dat van je tederheid wil likken

 

of zoals andere mannetjes op jaren

om jonge meisjes geven

slapende doosjes die men wou bewaren

om de geuren die eraan kleven

 

hij luisterde naar het schemerlied

dat klom naar blauwe bloemen

de zegening die het zwijgen biedt

na het snoeven van het noemen

 

en voorwaar hij vermaakte ons

hij liet zijn stem soms dalen

‘niewaar’, een gortdroge plons

en een korte golfslag door ingedommelde zalen

 

de zalen waar hij alléén voor stond

met voetnoot en verwijzing

dat haakse trekje om de mond

een meirode streep door de vergrijzing

 

en eens deed ik hem dubbel plooien

toen ik wat zei over onze vieze Lowie:

‘hi, hi, Boon impotent’ – hij viel haast onder tafel

en ik zie nog steeds die knokige hand

neerkomen op die knokige knie

en ik dan virulent over Dichtung und Wahrheit

en ‘zie ik wat ik poëzie?’

 

hij droeg een sjaal in hartje zomer

verstrikt verstrooid als elke dromer :

een plaatje van een oude strijder

pezig benig onvoltooid

07:09 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-11-14

andere joodse stem

'Een Andere Joodse Stem' geboren uit mediastilte rond Israëlische politiek

De nieuwe Vlaamse joodse organisatie Een Andere Joodse Stem (EAJS) eist haar eigen plek op in het medialandschap. Daar bestaat al heel lang het idee dat alle joden zich kritiekloos achter de politiek van Israël scharen. Niets is minder waar: verandering is gekomen.
 
maandag 24 november 2014
 

Op 21 november is de organisatie Een Andere Joodse Stem (EAJS) opgericht. In het medialandschap is een kritische joodse stem tegen het Israëlische beleid zelden te horen. Dit is een belangrijke aanleiding geweest voor de oprichting van EAJS.

Mediacoördinator Amir Haberkorn vertelt: “Wij zijn joden uit Vlaanderen die samen zijn gekomen om een andere stem in het debat te laten horen, omdat we als mensen en joden onszelf niet kunnen terugvinden in de politiek van Israël.”

Twee pijlers

De nieuwe joodse organisatie is in het leven geroepen om het idee te ontkrachten dat alle joden in België achter de politiek van Israël staan. EAJS berust zich op twee pijlers, legt Haberkorn uit:

“De eerste pijler is om een kritische joodse stem te laten horen ten opzichte van de politiek van Israël. In Vlaanderen lijkt één joodse stem te bestaan die alleen de politiek van Israël ondersteunt. Wij zijn een serieuze groep van joden die daar verandering in wil brengen. De tweede pijler is dat wij onszelf ook zien als een antiracisme-organisatie. We maken ons hard tegen antisemitisme, en we maken ons ook hard tegen islamofobie.”

De organisatie wenst een progressieve stem te zijn voor de joodse gemeenschap in Vlaanderen. Dit hoopt ze te zijn door de grote politieke en religieuze verscheidenheid binnen de gemeenschap te organiseren rondom de universele thema’s van sociale rechtvaardigheid en vrede.

Joods voorschrift

Tegen de achtergrond van het oude joodse voorschrift tikkun olam, tikkun ha-adam(“teneinde de wereld te herstellen, moeten we bij onszelf beginnen”) gelooft EAJS dat alle mensen gelijk zijn en ook het recht hebben op een vrij en waardig bestaan. In dat kader roept de EAJS op tot de beëindiging van de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden en een duurzame vrede tussen Israël en Palestina.

Samen met Union Progressive des Juifs Belges (UPJB) vormt EAJS de Belgische vertegenwoordiging in de Europese koepelorganisatie European Jews for a Just Peace(EJJP). Deze koepelorganisatie vertegenwoordigt zestien joodse vredesorganisaties in acht Europese landen die zich inzetten voor vrede en rechtvaardigheid tussen Israël en Palestina.

EAJS heeft nog geen concrete activiteiten op de agenda. De organisatie oriënteert zich nog op diverse acties en andere evenementen waar ze een onderdeel van kan zijn. Daarna verwacht de organisatie dat er meer reacties uit Vlaanderen en de rest van het land op haar af zullen komen. Tot nu toe heeft ze voornamelijk journalisten getroffen. Haberkorn: “Ik denk dat de meeste reacties zullen komen nadat we beter in het openbaar zichtbaar zijn geworden en hebben meegedaan aan acties.”

18:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Paul de Grauwe

Paul De Grauwe over het stakingsrecht

 

Mijn waardering voor Paul De Grauwe is zeer groot, maar dat betekent nog niet dat ik akkoord ga met al zijn stellingen.

Zo wil hij het stakingsrecht inperken omdat de verkeerde slachtoffers worden getroffen: de leden van de regering zouden ermee lachen. Als syndicalist word ik voor een gewetenskwestie  geplaatst: een staking die geen hinder veroorzaakt is zinloos want die zal inderdaad door iedereen worden weggelachen.

Niettemin moeten we de waarschuwing van De Grauwe ernstig nemen en zoveel mogelijk vermijden dat de consumenten of  gewone burgers worden getroffen: we mogen ons niet van tegenstander vergissen. En de huidige tegenstanders zijn de rechtse regeringen en de autoritaire patroonorganisaties achter wie aandeelhouders schuil gaan.

De Grauwe kan toch niet volhouden dat bijvoorbeeld de stakingen bij Delhaize uitsluitend de klanten zouden treffen en niet de aandeelhouders. En de houding van CD&V  vooral in de rechtse federale regering wordt sterk bepaald door de actiebereidheid van de christelijke vakbonden. Denk in het bijzonder aan de discussie over de taks shift.

Kortom, ik ben het ermee eens dat syndicale acties zorgvuldiger zouden kunnen uitgekozen worden zodat de ware tegenstander wordt geraakt. Maar ik herhaal de een staking die voor de burger geen enkele hinder oplevert, als het ware gecastreerd wordt.

 de haan 25 nov. 14

09:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

de Gravin van Parma

de Gravin van Parma – Sandor Màrai

 

 

er zijn boeken die moeten duren

die je voeren naar een herberg

met een sneeuwvlaag in het raam

 

een kaars flakkert op een tafel

en in de aura van een haard

laat een man zich traag vertroosten

door kalme woorden

die een kluizenaar schreef in zijn Latijn

 

komt een dame maar net geen dame in satijn

en vraagt om betaalde raad

en zij raadt wat de zwervende meester

voortjaagt meedraagt als een leegte

in zijn jichtig lijf – zij raadt het brandmerk

dat door zijn vlees blijft schroeien

en geen van beide kan benoemen

van wie van waar waarom wanneer

 

zij mag haar gouden munten houden

hij maakt de buiging van een heer

en houdt een kaars hoog in het traphuis

en zwijgend daalt zij zoals een zware kaft

zich sluit – wat rest aan tekst staat in zijn huid

wordt ritselend opgezegd door een vleermuis

08:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-14

NVA: partij van boetes

NVA: partij van boetes en gevechtshonden

 

Burgemeester De Wever wil gevechtshonden inzetten om stakers in toom te houden. Liesbeth Homans wil huurders van een sociale woning desnoods beboeten met 5 000 euro als ze weigeren een mondje Nederlands te leren- zelf spreekt ze een veredeld Antwerps.

Homans zal argumenteren dat onze gemeenschappelijke taal de sociale cohesie bevordert en allerlei praktische problemen kan oplossen. Dat klopt.

Maar wat dan gezegd over de anderstalige rijke villabewoners: spreken die onze taal? Homans poneert dat sociale huurders gebruik maken van een openbare service en daar mag iets tegenover staan. Geldt dit argument dan niet voor de teruggetrokken villabewoners: maken die geen gebruik van onze nutsvoorzieningen die vaak speciaal voor hen zijn aangelegd?

Ik vind dit boetesysteem een vorm van klassenjustitie. Aan de basis ligt een tegengesteld mensbeeld: de NVA gelooft niet in de welwillendheid van de mens, haar mensbeeld is uiterst negatief. Ik zie het als pedagoog met meer dan 30 jaren ervaring positiever in: je bereikt meer met stimulering dan met bestraffing.

De NVA is een repressieve partij, wellicht onder invloed van haar goeroe Theodore Dalrymple. Mensen onder de knoet houden doet onvermijdelijk denken aan vroegere onheilzame tijden. Daarmee kan je  gevaarlijke elementen aantrekken (bijvoorbeeld uit het VB). De NVA heeft momenteel succes omdat dit repressieve denken in de mode is, vooral bij de patroons van VOKA en VBO en we weten dat die organisaties de ware broodheren zijn van onze neoliberale en rechtse nationalisten.

 de haan 24 nov. 14

09:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Oostende

in Oostende

 

Gisterennamiddag een tentoonstelling bezocht aan de Venetiaanse Galerijen in Oostende: erg teleurstellend. Het leken allemaal werkjes van leerlingen van een academie die hun eerste probeersels mochten vertonen.

Eén uitzondering: een installatie van een lange geknakte gondel gevuld met zand waarin de bladen van spaden en schoppen waren gestoken, elk blad voorzien van een gezicht. Ik zag het als een aanklacht tegen de instrumentalisering van de mens: de mens die door ons economisch systeem herleid wordt tot een gebruiksvoorwerp.

In de befaamde boekhandel Corman moest ik vaststellen dat geen enkel boek van mij is verkocht: ik moet goed gek zijn om te blijven publiceren.

Op Canvas ’s avonds was er toevallig een reportage over de groene ontwikkeling van deze stad, in het bijzonder door de aanleg van een ‘Groen Lint’ rondom de kern. Het werk van allerlei kunstenaars en vooral landschapsarchitecten: ik heb een beetje mijn ogen uitgekeken want in het algemeen ben ik niet zo dol op Oostende. Het tocht er te veel omdat de stad wat meer vooruit steekt in zee. In De Haan waait het ook, maar hier is de wind toch meer gematigd.

Of de groene ontwikkeling  te danken is aan het socialistische stadsbestuur laat ik in het midden, feit is dat er wat gebeurt in Oostende, en iets heel positiefs. Denk ook aan het oude postgebouw dat begint te gelijken op een Oostendse Vooruit, een echt cultuurcentrum dus.

de haan 24 nov. 14

08:01 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-11-14

oude dozen

oude dozen

 

vandaag geen nieuwigheden

in mijn hoofd: alleen het oude

keert maar weer en is het vroegere

herschrijven dan geen vondst?

 

zoals men doet in muffe dozen:

prentjes van een vrome tijd

toen men met geloken ogen

de hostie heeft verbeid

 

zoveel blikken, zoveel karton

heb ik verzameld door de jaren:

mappen waaraan een muis begon,

bij elke verhuis bleef ik ze sparen

 

vandaag niet weten wat geschreven

alleen gebleekte woorden bieden zich aan:

getuigen van het weldra voorbije leven,

het wezenlijke van een loos bestaan?

10:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Casanova

Seigneur de Seingalt

- verderf geeft de geest vleugels. Arthur Japin –

 

gezegend mijn lot

dat ik geboren ben

in de geur van de lagunen

dat het leven mij leidde

doorheen de wirwar van steegjes en pleinen

langs de paleizen

die wemelden in het water

 

het zwarte water

dat gorgelde in de morgen

wanneer de gesloten gondel

onder de bruggen boomde

en het baldakijn van brokaat

het oosters aroom meedroeg

van een wuft casino

of een wulpser klooster

 

gezegend de meesters

van kans- en kaartspel

die mijn tafel dekten

met kaproen en malvezij

en mij met zijde en festoen omhingen

en voor even mijn bodemloze beursje

vulden met dubloenen en dukaten

 

geprezen de geleerden

van herberg en katheder

die mij de liederlijke talen leerden

waar vrouwen in rijmen en bezwijmen

en de wijze  woorden van het mededogen

want geen mens komt met zijn jaren

in het reine

die zich zijn dagen niet vergeeft

 

gezegend mijn lot

dat mij heeft verzadigd

zodat ik hier zat en ziekelijk

neerzit te slijpen aan een ganzenveer

ondergedoken weggesloten vergeten weldra

 

na meer dan duizend lijven

en even zoveel gebroken eden

kom ik die ene na:

ik heb geleefd om het op te schrijven

08:32 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

doodzonde

absolve me

 

geen schuld zo groot als woorden

ongezegd gebleven

mijn broer, al jouw lange brieven:

ik heb nooit terug geschreven

 

er was de ergernis, de spot

om die lieve Jezus van jou

om jouw onverbiddelijke god

die jou hebben zou

 

blauw  was het papier

als door een geliefde verzonden

ik lees ze nu en hier

als boete na een zonde

 

was je nog in leven

indien ik antwoord had gegeven

op  steeds die laatste regel:

‘je broer die van je houdt’

 

soms stond Jezus op een zegel

omgeven door een stralenkrans

ik zag een kapel langs een wegel,

bloemen van een onnozele gans

 

doch ik zie  wat  anders thans

en voel de vrieskou in die paarse kamer:

ik lees de striemen in jouw hals

terwijl ik jouw epistels verzamel

07:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-11-14

separatisme

inefficiënt België

 

Heet wat Vlamingen hekelen de inefficiëntie van de Belgische staat en vinden daarin een reden om het separatisme te bepleiten. Zij hebben argumenten die men niet kan tegenspreken.

Ten eerste heb je de bureaucratisering: de administratieve molen maalt al te langzaam en voor alles en nog wat heb je formulieren en documenten nodig.

Ons justitieapparaat is een ramp. Rijken kunnen hun straf afkopen, er zijn de verjaringstermijnen en de procedurefouten waardoor misdadigers van wie de schuld vaststaat toch vrijuit gaan.

Onze fiscaliteit kan veel eenvoudiger en rechtvaardiger.

De armoedebestrijding faalt: er blijven ongeveer 15% arme Belgen en dat aantal neemt toe.

Dit zijn maar vier voorbeelden die men gerust kan aanvullen. België is dus in grote mate een rotzooitje, al kan je tal van voorbeelden aangeven om te bewijzen dat het hier nog zo slecht niet is.

Mijn vraag is echter of het separatisme een oplossing is: hebben de Vlaamse overheden binnen hun bevoegdheden al bewezen dat zij het beter kunnen? Ik zie dat niet.

Vlaanderen is net zo bureaucratisch als België tot op het lokale niveau van de gemeenten toe. En ook in Vlaanderen zijn er 10% armen. En dan kan men er de suïcidecijfers nog bijhalen die in Vlaanderen, vooral in West-Vlaanderen en in het bijzonder de Westhoek, aanzienlijk zijn.

De Vlaamse en lokale fiscaliteit blinken al evenmin uit door transparantie en billijkheid.

‘Wat we zelf doen, doen we beter’ klopt dus van geen kanten.

Dit is geen reden om de Belgische staat niet af te slanken en doeltreffender te maken. Ik wens alleen de slogans te ontkrachten: het separatisme zal geen Vlaamse heilsstaat opleveren. En bovendien weet geen enkele separatist een antwoord op de vraag: ‘Wat doen we met Brussel’.

Geloven in separatisme is geloven in politici van een hoger intellectueel en moreel niveau dan de Belgische en die vind ik niet in de Vlaamsgezinde partijen als NVA en VB. Klein voorbeeld: Jan Jambon is voorzitter van ‘de vrienden van de diamant’, een sector die bekend staat om zijn belastingontduiking – wat zegt dit over het moreel gehalte van Jambon?

Besluit: laten we er alles aan doen om de federale staat efficiënter te maken maar wees niet zo onnozel om te geloven dat een zelfstandig Vlaanderen alle problemen gaat oplossen.

de haan 22 nov. 14

19:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dirk van Bastelaere in DM

Dirk van Bastelaere in DM

 

De dichter Dirk van Bastelaere krijgt deze zaterdag twee bladzijden in De Morgen om uit te leggen waarom hij een woordvoerder van de NVA is geworden. Ik zou een hele exegese van de tekst kunnen maken maar ik zal mij beperken tot enkele punten.

DVB is altijd al een snob en dandy geweest, zijn overstap naar een neoliberale partij mag geen verwondering wekken, evenmin als zijn bewering dat het nu voorgestelde beleid nog veel te zacht zou zijn.

Bij drie dingen wil ik even stilstaan. Hij noemt zichzelf een separatist maar formuleert geen oplossing voor Brussel: gelooft deze dichter dat er in Brussel ooit een meerderheid zal gevonden worden die voor Vlaanderen kiest? Nochtans is Brussel om allerlei redenen cruciaal voor Vlaanderen. En in tegenstelling tot wat DVB beweert, gebeuren er op de Brusselse scène artistieke prestaties van wereldformaat.

Ten tweede noemt hij de Vlaamse kunstenaars van nu columnisten die hun rol van opiniemaker verloren hebben. Kan iemand zich herinneren dat DVB – buiten het beperkte wereldje van zwaar gesubsidieerde literaire tijdschriften – ooit een opiniestuk heeft gepresenteerd dat voor enige politieke of maatschappelijke opschudding heeft gezorgd? Wat is zijn bijdrage aan het openbare debat geweest, buiten zijn eigen navelstaarderig kringetje? Anders gezegd: deze begaafde dichter is nooit een groot denker geweest.

Ten derde beweert hij in een zelfstandig Vlaanderen op Groen te zullen stemmen. Kan je zo’n omslag maken: van een partij die gedirigeerd wordt door VOKA en andere organisaties die foert zeggen tegen de ecologie, naar een partij die van het milieu samen met de solidariteit haar kernopdracht heeft gemaakt?

In mijn ogen vertegenwoordigt DVB het arrivisme dat de rechtse Vlaamse beweging eigen is geworden: zelfgenoegzaamheid troef.

 de haan 22 nov. 14

09:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

heldhaftig

heroïsch

 

zij slaapt nog en hij alweer

te vroeg ontwaakt wil mee

onder de deken, haar warmte in

 

kreunt ze, mompelt ze namen

wanneer ze het trillen voelt,

het geschuifel van het laken

 

hij raakt niet aan of zij zou

ánders dromen onder zijn koele

hand – liever houdt hij het landschap

ongeschonden waar zij wandelt nu

 

en mompelt, minzaam en minziek –

hij raakt niet aan  ondanks de aandrang:

haar zo laten is soms wel heroïek

07:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

habemus papam

habemus papam

 

 

zien we de rook nu wit

zien we de rook nu zwart:

het komt op een schuifje aan

en op een plaatsnaam: Rome

of een dorp in Polen

 

ach, zie die gezichten

en hoor het gejuich

en staat het hem niet fraai

die gouden stola die blanke albe

bij het paars van zijn kazuifel

 

en stond het hem niet aardig

dat potloodstreepje op zijn bovenlip

en hij droeg zo waardig

zijn rode band en gitzwart oog

 

maar zie die gezichten

en hoor de handen

het klappen het klinkt

als een verliefde zweep

 

en zie zijn armen

als een levend beeld van koek of plaaster

en even de handen geheven

als een held die overleeft

 

de geest zaait de geest waait

en is de duif nu bleek of donker

het is altijd dezelfde haan die kraait

en hetzelfde volk dat zich verloochent

 

het volkje dat vereren wil en volgen

naar een dageraad naar nacht en nevel

een kolkende zee die bezweren wil

dat ze haar angsten heeft verzwolgen

 

maar zie die gezichten die armen geheven

al juichend om wat rook

zie ze dansen tot een doek zich op zal lichten

want dan verschijnt hun beminde spook

06:47 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-14

criminele illegalen

criminele illegalen

 

Taalkundig gezien is de term ‘criminele illegaal’ een pleonasme. Immers, wie illegaal wordt genoemd die verblijft onwettig in het land en is door dat feit alleen al een crimineel. Om maar te zeggen hoe achteloos we omspringen met dit woord want het enige misdrijf van deze mensen is het feit dat ze niet over de juiste papieren beschikken. Daarom ben ik fel gekant tegen het gebruik van deze term: het is een louter bureaucratische kwestie.

Niettemin staan we voor het probleem dat een aantal van deze mensen criminele feiten pleegt. Ik zou daarin een onderscheid wensen te maken: de inbreuken uit noodzaak, dus om te overleven, en de echte misdaad zoals overvallen, inbraken en bendevorming.

Het eerste doet me denken aan ‘Les Misérables’ van Victor Hugo, een lijvige roman en een portret van een tijdsgewricht, waarin ene Jean Valjean een brood steelt en om die reden veroordeeld wordt tot dwangarbeid. Deze feiten bewijzen enkel dat de opvang faalt, een opvang die dan meestal geleverd wordt door vrijwilligers of sociale organisaties die blijkbaar niet iedereen in nood bereiken.

Over de ware misdadigers zonder papieren kunnen we kort zijn: die moeten het land uit. Alleen vrees ik dat deze categorie misbruikt wordt om ook de Jean Valjeans van deze tijd uit te wijzen. En dan zitten we bij de rechtspraak van de negentiende eeuw.

De remedie zou moeten zijn: de opvang uitbreiden en deze zogenaamde illegalen de kans bieden om zich nuttig te maken. En dat laatste is iets wat ze veelal doen maar dan in een clandestien circuit, bijvoorbeeld als bordenwasser in een restaurant waarvan alleen de façade fatsoenlijk is.

Anders gezegd: ‘illegaal’ genoemd worden leidt tot zeer complexe toestanden. En ik ken het clichématig antwoord: ‘wij kunnen niet het OCMW van de hele wereld zijn.’ Dit klopt maar hier is Europese samenwerking broodnodig (letterlijk en figuurlijk): het zou er eindelijk eens moeten van komen dat de Europese regeringen samenkomen en afspreken hoeveel vluchtelingen en asielzoekers ze globaal aankunnen en hoe ze die op een billijke manier kunnen verdelen. Denk aan Italië dat grotendeels in de steek wordt gelaten bij de opvang van bootvluchtelingen.

En het spreekt vanzelf dat deze deliberatie gastvrij dient te gebeuren, met een ruim hart: dat wordt ons voorgezegd door onze grote ethische codes (de christelijke, de humanistische en de socialistische). Wie tegen deze ruimhartigheid in opstand komt bewijst alleen maar dat hij of zij deze codes als ballast terzijde schuift en enkel een egotripper is.

Er zijn dus twee remedies tegen het fenomeen van de zogeheten ‘criminele illegalen’: de categorieën uit elkaar houden en de opvang verbeteren. Argumenten hiertegen zijn meestal regelrechte xenofobie of vreemdelingenhaat of doorgedreven egocentrisme, ofwel een handig vermomde versie daarvan.

de haan 21 nov. 14

17:46 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Remco Campert

    Aan de poëzie

        Wil je me verlaten, poëzie
        om halfvier in de middag
        in de Rue du Four
        als boven me de lucht zich sluit
        in zwart geweld
        als een straathoek tegen me opbotst
        en ik kan de mensen niet meer tellen

        wel, dat zal je nog niet lukken
        ik houd me vast aan de paal van bus 39
        en besluit in een duizelend moment
        dat ik niet accepteer
        dat je je van mij wilt losrukken
        als een vrouw van haar oude minnaar
        die geen rechten meer heeft

        later in het parkje bij Sèvres-Babylone
        waar een draaimolen kreunend zijn walsje draait
        waar onder de bomen die zwarte meneer zit
        met zijn grijze stoppelbaard en kartonnen koffer
        en die voltallige familie die nergens kan slapen
        en het Amerikaanse meisje
        dat 's avonds naar het concert gaat
        met die aardige jongen die ze ontmoette
        en die haar voorlas uit Prévert
        ben je weer aanwezig

        vrienden voor altijd
        vergeet dat niet
        sterven is geen excuus


        Remco Campert (1929)
        uit: De stad (2014)

09:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Havelaar

Havelaar

- de roeping van de mens is mens te zijn –

 

hij was een ramp, een rammeling

voor het kransje van zijn vrouwen

een ram die klaarkwam

bij de eerste stoot

 

en de meisjes de nichtjes, geen naam

was hem te groot

hij hield ze bij de les

met de maatstok van zijn verhalen

ze traden erin op

als prinses of barones

en ze geloofden zijn ogen

want hij leerde ze met zijn ogen zien

 

bovendien geen leed of onlust bleef in zijn woorden

onbesproken, geen schande bedekt:

hij moest ontbloten

de leugen het onrecht

alsof het woord ooit een daad had gewroken

in fabels en parabels

in de razernij van scheldbrieven

over stemrecht en onderwijs voor vrouwen

die hij zelf met zijn rok- en gokzucht had geknecht

 

zijn pose was oprecht

er was de drang in dat lijf

mager en hanig

er was de drift van de stijfkop

die torens en tempels om wou stoten

 

er waren die ogen

die zagen doorheen de walm

van wierook en walg:

de slaven die torens opbouwen,

aan de gordijnen weven van de tempel

 

ze zagen de mens op de drempel

van de mens, de vrije de enige

waar hij beschouwelijk kon van houden

08:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Afghanen uitgewezen

uitgewezen Afghanen

Gisteren 20 november zagen we in het VRT-journaal een Afghaans gezin van wie de verblijfsdocumenten zijn afgenomen. Het gaat om perfect geïntegreerde mensen: de twee dochters studeren en spreken accentloos Nederlands (beter dan de meeste Vlamingen), de vader werkt en beide ouders spellen de Metro om hun Nederlands te verbeteren. Toch zullen zij binnen afzienbare tijd moeten terugkeren naar Afghanistan.

En dan gaat het om een land waar ons leger oorlog heeft gevoerd en waar het nog altijd onveilig is gezien de dreiging van de Taliban (die het graag gemunt hebben op studerende meisjes). Alleen de hoofdstad Kaboel is relatief veilig maar daar zijn de economische vooruitzichten vanwege de corruptie minstens benard te noemen. De contradictie is dus dat ons land bereid is om miljoenen te verspillen aan oorlogstuig en oorlogsoperaties, maar bruikbare en fatsoenlijke mensen verwijdert.

Ik voel me nog maar eens doodbeschaamd een Belg te zijn. Naar mijn mening is het beleid in de ban van de xenofobie waar een niet onaanzienlijk deel van de bevolking zich in kan vinden, onder meer vanwege jarenlange propaganda door het VB. En die xenofobe houding wordt verdergezet bij de NVA gezien het grote aantal overlopers uit het VB.

Merkwaardig genoeg sluiten liberalen zich daarbij aan terwijl juist zij humanisten zijn en de mensenrechten hoog in het vaandel zouden moeten voeren. Het recht op een menswaardig bestaan in veiligheid schijnen ze even te vergeten.

En deze ‘vergetelheid’ heeft succes bij de bevolking getuige de populariteit van Maggie De Block als staatssecretaris voor asiel en migratie. Je kan dus moeilijk anders dan besluiten dat België, en in het bijzonder Vlaanderen, een xenofoob landje is dat elke asielzoeker of vluchteling ervaart als een bedreiging of een profiteur. Dat wij zelf in het verleden ook vluchteling zijn geweest, wordt gemakkelijk vergeten of beter gezegd: men wil het niet geweten hebben.

de haan, 21 nov. 14

07:46 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-11-14

sans papiers

sans papiers

 

als een nummer in een pols

terwijl de huid nog sist

gebeurt het voor je ogen:

documenten doorgeknipt

en je bent een ding

dat men hoogstens zal gedogen

 

geen mens al heb je hier wel

school gelopen, geen menselijke

ouder al heb je in onze bedrijven

je beste kracht besteedt

 

op niets daarvan zal je nog hopen:

geen arbeid en geen studeren

al bruis je van de wil  erbij te horen

en is dit je land voor zover je weet

 

een enkeling zal zich over jou ontfermen,

misschien enkele die afval roven

maar de gemeenschap spuwt je uit

als je de regering mag geloven

 

keer maar weer naar je apenland

waar  ogen worden uitgestoken

keer maar weer naar het kamp

waar je woning werd afgebroken

 

ja, we zijn barmhartig, we geven jou

wat mee: een som om te overleven

voor een maand of twee

21:15 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

op slot?

op slot?

 

er is de deur en woorden

die naar binnen of buiten willen,

ze rukken aan de klink en de deur

kan niet bewegen

 

het weegt op hem: van woorden

moet hij leven, hij heeft er de jaren

en hun kwalen voor

 

de krant blijft ongelezen

bovenop het weekblad in folie;

titels blazen hun blokletters

in zijn gezicht

 

zijn lichaam heeft het opgegeven

en zijn oude hoofd is een verzadigde

spons, te verstorven om nog uit te knijpen

 

en toch, de dag komt op hem af

met tassen volgeladen en zegt:

jouw woorden liggen voor het grijpen

10:58 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

goeie maatjes

maatje of minnares

 

met de jaren is dit leven

goeie maatjes worden

met de Dood: noem Hem

genadig en niet geduchte meester

 

zie Hem als even eenzaam,

hunkerend naar vriendschap

en niet naar vrees

 

praat als met een bekende

aan een toog gezeten,

beluister zijn verhaal:

meer zal Hij weten

dan je in een angstdroom

zag en non-verbaal

 

onderhandel: haal mij

in mijn slaap – geen eenzame

of die laat zich verleiden:

in Hem schuilt een vrouw

die zich graag wil spreiden

 

want geloof me, het is waar,

voorbij geruchten en duchten:

als goeie maatjes kom je samen

klaar en dat is pas een opluchten

09:55 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Bob Geldhof

do they know it’s Christmas

 

Ook ik heb mijn bedenkingen bij solidariteitsacties die worden gelanceerd door popvedetten: het zijn veelverdieners en ze zouden zelf al initiatieven financieel kunnen steunen. Bezorgen ze zichzelf geen goed geweten en een manier om opnieuw in de belangstelling te komen?

Toch vind ik sommige kritiek erg kortzichtig. Zo schrijft iemand vandaag in de krant dat er honderdduizenden christenen leven in de door ebola getroffen landen en dat deze mensen vanzelfsprekend weten dat er zoiets bestaat als Kerstmis. Dit noem ik kortzichtig omdat deze mensen natuurlijk niet de betekenis, de inhoud van het begrip Kerstmis ervaren: voor hen geen dag van vrede en gelukkig samenzijn. Integendeel: het onderlinge wantrouwen neemt toe en wordt soms vijandschap en feestelijk zal die dag voor hen zeker niet verlopen.

Om die reden vind ik het initiatief van Bob Geldhof nog niet zo onzinnig: het kan geld opleveren en vooral  kan het zorgen voor een besef van urgentie: er moet dringend meer gedaan worden en dan niet door zingende dokters en verpleegkundigen.

Omdat ebola meer is dan een gezondheidsprobleem: de epidemie tast heel het sociaal weefsel aan en beschadigt een al zwakke economie. Ik ken de nieuwe tekst van het liedje niet, maar als het ertoe bijdraagt dat dit bewustzijn van urgentie wordt aangescherpt, dan lijkt het me een eerbaar project.

de haan 20 nov. 14

09:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende