30-06-15

de schrijver

de schrijver

- voor Koen –

 

een frase graaft hij op

uit een laag van duizend jaren

zo’n steen is zijn ouwe kop:

een hardsteen van bewaren

 

en waar vandaan is niet te achterhalen:

uit  een bouwval van een gebedshuis,

resten in een kloostertuin

die in hun vernieling berusten

 

of resten van een vesting

om een stad die openging

een stede van welkom

aan de vreemde

 

zo’n frase: niet om te verfraaien

maar om te boren door de tijd,

geen leuze van victorie kraaien,

geen treurzang van spijt

 

een volzin gevuld met zaad

en zweet en tranen van vreugde

en schroom om een wederkomst

door de bloeiende lanen

van de droom

08:13 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Jan Fabre

Jan Fabre

 

ijdeltuit, neuroot die leeg

wil bloeden en tekent

met zaad en tranen

 

waar is de gids die mij leert

door jouw werk een weg

te banen?

 

je hebt concepten zoals

dat heet doch een ander

voert ze uit en die vakman

krijgt geen naam, geen faam

 

je golft mee op de mode

van herhalen en herhalen:

de beweging die wordt afgebroken,

hernomen en nooit

een voltooiing uit zal stralen

 

gekwelde die een jas ontwerpt

met stekels van binnen en van buiten:

een egel die zichzelf herschept,

weerspiegelt in alle ruiten

 

ijdeltuit die zegt te dromen

van vergetelheid en zich etst

in alle geesten: nooit verdwijn

je nog, nooit word jij vergeten

06:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-06-15

volgens De Wereld Morgen

Analyse

Grieks referendum gaat over de vraag: "Is de EU een sociale of economische unie?"

Veeleer dan een onverwacht gevolg van een ondoordacht beleid is de huidige impasse over Griekenland het gevolg van bewuste keuzes die erop gericht zijn een einde te maken aan de sociale welvaartsstaat. De vraag is niet “Hoe is het zover gekomen?” maar “Hoe geraken de Europese instellingen hier al zolang mee weg?"
 
maandag 29 juni 2015
 

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Volgens berichtgeving in de media werden de lidstaten van de Eurogroep totaal verrast door de toespraak die Grieks eerste minister Alexis Tsipras hield in de nacht van zaterdag 27 juni om 1 uur 's morgens (Brusselse tijd). Hij had de eurogroep echter al twee dagen eerder op 24 juni achter gesloten deuren op de hoogte gebracht dat hij dit zou doen, maar de eurogroep rekende er blijkbaar op dat het bij bluffen zou blijven.

Tijdens de vergadering van de eurogroep op 25 juni bevestigde de Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis deze beslissing voor een referendum op 5 juli over het voorstel van de instellingen. Hij vroeg daarbij om in afwachting van dat referendum de huidige leningsovereenkomst nog enkele dagen tot een paar weken te laten lopen (na de einddatum van 30 juni).

Dit werd categoriek afgewezen door de 18 andere ministers van de Eurogroep. Het idee dat het Europees austeriteitsbeleid voor het eerst in zijn bestaan zou worden beoordeeld door een specifiek referendum was voor hen een brug te ver. Dit is immers een 'gevaarlijk' precedent, dat in heel wat andere EU-lidstaten navolging zou kunnen vinden.

Alles zal in de komende dagen afhangen van wat de Europese Centrale Bank (ECB) zal doen. Deze zogenaamd onafhankelijke instelling heeft in het verleden meermaals bewezen vooral door politiek-ideologische motieven geleid te worden.

Medialandschap

De vraag is in hoeverre de Griekse bevolking zich kan informeren over wat precies het huidige voorstel van de Europese instellingen van 25 juni inhoudt. Er bestaat in Griekenland immers geen normaal medialandschap dat diversiteit en pluraliteit van informatie aanbiedt.

Zowat de hele pers is eigendom van oligarchen. Die betalen tot vandaag nog steeds geen enkele uitzendbelastingen (zoals dat in elk ander EU-lidstaat het geval is). Ze willen bovendien niets weten van de geplande wettelijke regulering van de media door de regering. Van deze media moet dus geen degelijke informatie verwacht worden over wat op tafel ligt. Zij zullen keihard de JA-kaart trekken en verdedigen. Ondanks hun grote dominantie is hun invloed niet zo groot, want de meeste Grieken, hebben “zich mentaal al volledig los gemaakt van de mainstream media”.

Het morele gezag van deze media is met andere woorden zo goed als nihil. Dat geldt ook voor een groot deel van de zogenaamde 'pro-EU-betogers'. Wat zij in feite eisen is een terugkeer naar de toestand onder de vorige regeringen, met een keiharde aanpak van de sociale rechten van de arme meerderheid en voor het overige een voortzetting van de corruptie, de massale belastingontwijking en vooral, het onberoerd laten van de privileges van de oligarchie, allemaal zaken waarvoor de Eurogroep nooit op enige hervormingen heeft aangedrongen.

Zij zeggen met andere woorden Ja aan het Europa dat het Grieks probleem heeft gecreëerd. Zij zeggen Ja aan de terugkeer van een fiscaal non-systeem dat toelaat dat corrupte elites – met medewerking van hun collega's in de andere EU-lidstaten – alle regels aan hun laars lappen. Zij zeggen Ja aan een Griekenland waar 64 procent van de fiscale inkomsten van de staat uitsluitend komt van werknemers en gepensioneerden.

Vernedering

Het echte drama is ondertussen dat het referendum het grootste deel van de Griekse bevolking een keuze laat tussen verdere armoede onder Europese voogdij of verdere armoede onder eigen vleugels. Opiniepeilingen – die in Griekenland altijd voorzichtig moeten bekeken worden, welke media organiseerden ze, hoe werden de vragen geformuleerd – geven een JA-stem bij het referendum een meerderheid van ongeveer 57 procent.

Naargelang wat de komende dagen gaat gebeuren, kan dat nog in alle richtingen veranderen. Critici van de regering gaan ervan uit dat de sluiting van de banken en kapitaalcontrole's de panieksfeer gaan vergroten en de JA-stem vooruit stuwen. Ze gaan er echter aan voorbij dat er ook heel wat Griekse kiezers zijn die nu al geen geld hebben op hun lopende rekening, laat staan spaargeld. Heel wat Grieken leven immers al in een informele overlevingseconomie van ruilhandel. Een strenge aanpak van de Europese Centrale Bank dan even goed als een vernedering worden beschouwd die de Neen-stem zal doen toenemen.

Dat de Griekse kiezers dus een keuze heeft tussen twee slechte oplossingen is echter niet de schuld van deze regering. Dit is het resultaat van “veertig jaar corruptie en politieke incompetentie en van vijf jaar economische wurging door het IMF, de ECB en de Europese Commissie.

Bankroet

De woorden 'bankroet' en 'faillissement' vallen regelmatig in perscommentaren. Daarbij wordt verwezen naar historische precedenten van vorige staten die eveneens failliet gingen (waaronder Griekenland zelf). Hier dient benadrukt te worden dat de legale termen bankroet en faillissement niet van toepassing zijn op staten. Een bedrijf kan failliet gaan en ophouden te bestaan, een staat niet.

Wat wel kan, is dat een staat in een financieel noodlottige situatie terechtkomt en de controle over de eigen begroting kwijtraakt. Griekenland houdt met andere woorden na 30 juni niet op te bestaan, het land wordt niet in beslag genomen of iets dergelijks. Bovendien, Griekenland is de facto reeds vijf jaar zijn eigen controle over de overheidsbegroting kwijt. Financiële onafhankelijkheid is een van de cruciale kenmerken van een soevereine staat.

Ongetwijfeld weten de meeste economische journalisten wel dat het concept 'bankroet' voor een staat niet opgaat. De term wordt vooral om zijn sensationeel klinkende connotatie gebruikt. Dat de media daarmee meewerken aan het veroorzaken van en paniekstemming is onmiskenbaar. Daar zijn historische voorbeelden genoeg van. De Grote Depressie is het meeste bekend voorbeeld maar niet het enige.

Bovendien, waarom zou de niet-terugbetaling van een lening van 1,9 miljard euro op 30 juni het 'bankroet' van Griekenland veroorzaken? Dat bedrag vertegenwoordigt 0,79 procent van de totale lening van 240 miljard euro die Griekenland vanaf 2010 heeft ontvangen. Toen stond het deficit van Griekenland op 120 procent van het BNP, vijf jaar Europese besparingsmaatregelen later is dat tekort gestegen tot 180 procent .

Hoe meer 'bankroet' kan Griekenland zijn na 30 juni? De algemene werkloosheid staat op 26 procent (meer dan 50 procent voor min-25-jarigen), de economie is met 25 procent gekrompen en wie wel nog werk heeft verdient nu gemiddeld 40 procent minder dan vijf jaar geleden. Vooral overheidsambtenaren hebben zwaar ingeleverd. In tegenstelling tot de wilde stadsverhalen die voortdurend blijven herhaald worden, heeft Griekenland 14 procent nochtans minder ambtenaren dan het gemiddelde van de OESO-landen.

De beleidskeuzes van de Europese instellingen hebben manifest gefaald. Hoe je het draait of keert, hoe eens of oneens je het bent met het regeerprogramma van Syriza: dit kan onmogelijk de verantwoordelijkheid zijn van deze regering. De grote EU-lidstaten Frankrijk, Duitsland en Italië blijven echter onverminderd aandringen op meer van hetzelfde.

Wat ook de uitslag van het referendum van 5 juli zal zijn, deze situatie heeft de legitimiteit van het Europese integratieproces vernietigd. De Eurogroep heeft beslist dat de EU een zuiver economische unie is, geen sociale.

Memorandum

De Eurogroep heeft vanaf de allereerste vergadering met de nieuwe Griekse regering verkeerd ingeschat hoe zij hiermee moest omgaan. Vijf jaar lang waren Griekse politici van PASOK en Nieuwe Democratie – de twee partijen die sinds de val van de militaire dictatuur in 1973 elkaar aan de macht hadden afgewisseld1 – de revue gepasseerd.

Uit het onderzoek van de parlementaire onderzoekscommissie die door Syriza werd ingesteld over de wettelijkheid van de Griekse schuld is onder meer gebleken dat de 'hervormingsvoorstellen' waarmee Griekse ministers sinds 2010 naar Brussel kwamen, in werkelijkheid waren opgesteld door de ambtenaren van de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank (ECB)en het International Muntfonds (IMF), tot voor kort de 'trojka', nu de 'instellingen'.

Griekse ministers bleken soms die voorstellen pas zelf te lezen tijdens de betrokken Eurogroep. Het vierhonderd pagina's lange memorandum dat in 2010 de leningsovereenkomst voor Griekenland vastlegde, werd ondertekend door ministers die de tekst niet gelezen hadden.

Het was dan ook een schok voor de Eurogroep om vast te stellen dat deze regering met voorstellen kwam die ze zelf had opgesteld en die bovendien van heel andere premissen uitging. Zo stelde Syriza vanaf februari met voorstellen kwam om de fiscale voordelen van de oligarchie aan banden te leggen. Dat werd dan steevast vertaald tot 'niet-constructieve voorstellen' of 'geen voorstellen'.

Desondanks ging de Eurogroep er verkeerdelijk van uit dat ook deze Griekse politici uiteindelijk wel zouden plooien en hun electorale beloften zouden laten vallen. Een dubbele koppigheid – een weigering om fiscale hervormingen toe te laten die nieuwe inkomsten zouden genereren en het houden aan een keuze voor uitsluitend sociale besparingen van de overheid – gepaard met ongeloof over zoveel inhoudelijke consistentie van hun gesprekspartners heeft gemaakt dat de situatie zo kon vastlopen.

Legitimiteit

Meer dan ooit maakt dit duidelijk hoe ver de Europese instellingen zijn afgegleden. Het idee van een regeringsleider die niet bereid is zijn land te verkopen om toch maar aan de macht te blijven is voor deze instellingen onvatbaar. Eerste minister Alexis Tsipras doet wat alle politieke leiders van de EU zouden moeten doen: zich houden aan de beloftes die ze voor de verkiezingen hebben gemaakt. Mede daarom is de vastberadenheid van de Eurogroep zo groot om deze Griekse regering te laten mislukken.

Het referendum van 5 juli zou volgens de tegenstanders in de Eurogroep in feite alleen maar over het lidmaatschap van de eurozone gaan. Dat kan ook niet. Het verdrag van de Europese Monetaire Unie (EMU – de termen 'eurogroep' en 'eurozone' zijn geen officiële benamingen) heeft echter niets voorzien om een lidstaat uit te sluiten, evenmin bevat het regels die een lidstaat zelf toelaten er uit te stappen. Griekenland kan met andere woorden niet zomaar uit de EMU verdreven worden.

Meer dan over de toekomst van de Griekse regering, gaat dit over het voortbestaan van de Europese Unie. Van de openlijk beleden idealen van vrijheid en democratie blijft zo goed als niets over. Wat de Eurogroep van 25 juni duidelijk maakte is dat de EU wordt geleid en bestuurd door politici, die nooit hun huidige beslissingen aan de kiezer hebben voorgelegd. Daarbij worden ze bijgestaan door een aantal supranationale instellingen die geen enkele democratische legitimiteit hebben.

Er bestaat in de geschiedenis geen enkel voorbeeld van een land dat zich uit een dergelijke diepe depressie heeft verlost door overheidsbesparingen. Er bestaan echter talloze voorbeelden van het omgekeerde. Dat de Eurogroep desondanks blijft vasthouden aan haar huidig beleid, versterkt de vermoedens dat de anti-sociale gevolgen van dit beleid niet zozeer onverwachte neveneffecten zijn maar reële doelstellingen. Dit beleid is met andere woorden gericht op het beëindigen van de rol van de staat als sociaal beschermer, op het einde van de sociale welvaartsstaat.

17:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Grieks referendum

het Griekse referendum

 

In zijn column in DM doet politicoloog Carl Devos zeer smalend over het Griekse referendum. Ik vind het legitiem: het kan een uitstekend instrument van directe democratie zijn indien de vragen juist worden opgesteld. Bovendien lijkt het me evident dat Tsipras wil weten welk deel van zijn bevolking hij op dit moment nog vertegenwoordigt.

En wat de tegenpartij betreft – in het bijzonder het IMF – moeten we de genadeloosheid aanklagen. Uit de pedagogie en ook uit het oorlogsrecht zou men moeten weten dat men nooit aan een collectieve bestraffing mag doen. Een deel van de Grieken heeft zich in het verleden misdragen, maar om die reden heb je nog niet het recht om een heel volk te doen bloeden.

 de haan 29 jun. 15

08:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

boswandeling

boswandeling

 

we voegen onze passen

bij het zand, bespreken

de wereld als heren

van stand

 

ach, we zijn twee wolkjes

bedorven adem in de zuivere

adem van het bos

 

ik zag een sneeuwuil, zegt de ene,

maar heb het niet gemeld

of het bos wordt bestormd

 

de tweede ziet een witte vogel

die naar hen toesnelt

met open klauw

 

schilder en dichter samen

op pad, pratend en luisterend

naar signalen: zelfs de ruimte

van het bos is hen te nauw

 

verbeelding moet erbij

als een dubbele schaduw

loopt ze mee en zij

schrijft en tekent in het zand

07:38 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-06-15

Brugge

La Morte

 

graag heb ik daar gewoond

toen de bruine kroegen

nog open waren, vóór

hun metamorfose tot bistro

 

nooit zal ik vergeten

hoe we de liefde bedreven

des nachts op de stenen

tafel van een Vismarkt

 

herinneringen, ik heb ze

aangeharkt en als een herfstroos

mogen ze bloeien,

als de stokroos van oktober

 

dolend langs de reien

en hun zwarte water

zag ik haar mooiste meisjes:

witte zwanen met gebogen hals

 

alsof de schoonheid zich schaamde

om het doodse van de straten

in dit dorpje van een stad

waar kwatongen praten

als een roddelblad

06:13 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-06-15

onbegrijpelijk

het onbegrijpelijke blijft onbegrepen

 

Wat de aanslag nabij Sousse in Tunesië ons leert is dat er heel wat moslimfanaten rondlopen met een hartgrondige afkeer van al wat/wie Westers is. En twee: lone wolves zijn niet af te stoppen, hoe fijnmazig je het net ook maakt, een enkeling kan er altijd doorheen. En deze lone wolves hoeven niet noodzakelijk te opereren op commando van een grotere entiteit zoals IS: zij hebben genoeg aan hun eigen haat of rancunes.

Rest de vraag waar deze rancunes vandaan komen, ik zie een reeks verklaringen maar uiteraard niet allemaal.

Ten eerste heb je de vernedering van het koloniale verleden waarna – ten tweede – dictaturen tevoorschijn zijn gekomen die in het bijzonder door het Westen militair worden gesteund.

Ten derde is er de ongelijkheid in levenskansen die dagelijks is waar te nemen ofwel op straat ofwel op tv of internet: het levenscomfort is zeer ongelijk verdeeld.

Ten vierde heb je de gefrustreerden in de Westerse landen zelf die te maken hebben gekregen met uitsluiting, discriminatie of regelrecht racisme.

Ten vijfde zijn er de haatpredikanten zowel in een aantal moskeeën als op het internet. Mij is het een raadsel waarom deze boodschappen niet worden onderschept: technisch is het mogelijk, wat voor reden hebben de overheden of toezichthouders dan om dit niet te doen?

Ten zesde kunnen we niet omheen de lagere scholing van de massa’s (niet van de daders want de dader van Sousse was een student) wat indoctrinatie vergemakkelijkt en van de koran een oorlogsboek kan maken.

Wij Westerlingen dragen dus ons deel van de verantwoordelijkheid maar niet alles kan in onze schoenen worden geschoven: ooit bloeide de islamitische cultuur, vandaag lijkt die vanop afstand gezien verloederd; ooit was de islam vreedzaam zoals in Andalusië, vandaag domineert niet in aantallen van mensen maar in daden van minderheden het hatelijke en oorlogszuchtige.

Maar wat zijn de remedies? Een totaalplaatje heb ik niet. Eén ding weet ik met zekerheid: de ongelijkheid moet worden verminderd en de dictaturen mogen niet langer worden ondersteund. Vandaar ook het feit dat onze economie dringend losgekoppeld moet worden van de petroleum zodat we de Arabische machtswellustelingen niet langer te vriend hoeven te houden.

Mijn voorlopige slotvraag is dan of daartoe bij onze politici voldoende bereidheid bestaat en voldoende besef van de hoogdringendheid.

de haan 27 jun. 15

20:48 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

assisenwatchers

naar assisen of correctionele?

 

Verscheidene ‘assisenwatchers’ (wat een verschrikkelijk modewoord) verwerpen het plan van minister Geens om meer zware misdrijven weg te halen van de hoven van assisen en door te schuiven naar een correctionele rechtbank. Ik ben een voorstander van dat plan en naar argumenten hoef ik niet te zoeken: ze worden door de tegenstanders zelf aangehaald.

Zoals de kop in DM: ‘De volksjury da’s emotie’ of wat verder: ‘het is een show’. Niet voor niets zijn de bekendste strafpleiters in ons land (zoals Jef Vermassen) uitstekend in het bespelen van de emoties bij de juryleden: je kan hen zelfs demagogen noemen.

Ik heb een afkeer van al dit spektakel. Het tegenargument dat men beter af is met een volksjury dan met één rechter die humeurig is, kan gemakkelijk gecounterd worden: bevolk de correctionele rechtbank dan met drie beroepsrechters.

Van een rechtbank verwacht ik dat zij kan oordelen volgens rationele argumentatie en volgens empathie. Een bekwame rechter kan zich ook inleven zowel in de beschuldigde als in de gevoelens van het slachtoffer of de nabestaanden. Daar heb je dus geen manipuleerbare volksjury voor nodig.

Men kan ook tegenwerpen dat een volksjury meer democratisch zou zijn: het vonnis zou niet enkel namens het volk worden aangegeven maar door leden van het volk zelf. Mijn antwoord is dat in onze democratie wij werken met vertegenwoordiging: net zoals onze politici vertegenwoordigen beroepsrechters het volk. Zij worden wel niet rechtstreeks verkozen maar moeten doorheen een filter die hun bekwaamheid moet testen.

Beroepsrechters moeten naar mijn mening ook afgezet kunnen worden indien zij hun opdracht niet naar behoren uitvoeren. (En niet omwille van privézaken zoals de zogeheten SM-rechter)

Ik weet niet of het voorstel van Geens nu het meest dringende is dat bij justitie dient te gebeuren: er bestaan klachten genoeg over de slechte werking van deze grondwettelijke macht. Maar alle beetjes helpen en in dit geval gaat mijn steun naar deze minister.

 de haan 27 jun. 15

10:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Genesis

 

Genesis

- voor Renaat -

 

in den beginne was het woord

en het woord was bij de mens

 

hij vond woorden als toortsen

in de nacht wanneer een gehuil

kwam bij geslopen

 

hij was door raadsels omgeven:

de vallende ster, de keergang

der seizoenen, de zon

die oprees en verdween

 

namen moesten zijn vrees

bezweren en namen vond hij uit

bij sprakeloze rituelen

 

en al wat raadsel was

noemde hij geest

en ze waren vele

 

toen stond een leider op

en kwamen de regels

en daar, mijn vriend, begon

de ontaarding: de vragen

verraden door de macht

09:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-06-15

IMF en Griekenland

IMF speelt bad cop tegenover Griekenland en negeert daarbij eigen studies

Het IMF stelt zich hard op in de onderhandelingen met Griekenland en eist meer besparingen bij onder meer de pensioenen. Nochtans wijzen studies van datzelfde IMF keer op keer uit dat dergelijke inleveringen de groei alleen maar fnuiken. Hoe kan dat?
 
donderdag 25 juni 2015
 

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Woensdag was het de beurt aan het IMF om bad cop te spelen in de onderhandelingen met Griekenland. Die harde opstelling leidde tot een wanhopige tweet van de Griekse premier Tsipras waarin hij zich afvroeg of er wel interesse was in een akkoord bij de schuldeisers.

De Griekse onderhandelaars kregen een nieuw document onder de neus geschoven. Als bij een schoolexamen was het ultieme voorstel van de Griekse regering met rode inkt bewerkt. De Grieken zouden de belastingen te veel willen verhogen in plaats van te snoeien in de sociale zekerheid. En de pensioenhervorming ging niet ver genoeg.

De voorstellen van het IMF lijken vreemd. Ze gaan volledig in tegen de conclusie van een studie die vorige week verscheen en die geschreven werd door de economen van deze internationale instelling. Als je de middenklasse en de armsten armer maakt, wordt de economische groei geschaad. De btw op voeding verhogen en de pensioenen nog eens verlagen, zouden nochtans net dat effect hebben.

Spagaat

“Die paper van vorige week is maar één van de vele studies van het IMF die het besparingsbeleid in vraag stellen”, zegt onderzoeker Sacha Dierckx, actief bij de progressieve denktank Poliargus. “Eerder al moesten de economen van het IMF toegeven dat besparingen slechter zijn voor de economie dan gedacht. Daarna verscheen een studie die aantoonde dat besparingen de ongelijkheid doen toenemen en een studie die stelde dat ongelijkheid slecht is voor de economie. Volgens nog een andere IMF-studie zou de flexibilisering van de arbeidsmarkt geen significante gevolgen hebben op de groei.”

Als je alle recente studies bij elkaar neemt, kan je alleen maar besluiten dat wat het IMF nu voorstelt op zijn zachtst gezegd geen positieve invloed zal hebben op de Griekse groei. “De instellingen eisen nu van Griekenland dat er meer gesnoeid wordt in plaats van de belastingen te verhogen, maar volgens een studie van het IMF vergroot dat net de ongelijkheid”, zegt Sacha Dierckx.

Hoe kan het IMF leven met die spagaat? Sacha Dierckx: “Er is een verschil tussen het onderzoek en de praktijk. De economen op het terrein hebben niet noodzakelijk dezelfde visie als de economen op de studiedienst. Op die studies staat ook telkens heel duidelijk vermeld dat zij niet het officiële standpunt van het IMF weerspiegelen.”

Eenheidsdenken

Het IMF blijft natuurlijk ook een politieke instelling. De verdeling van de stemmen binnen het IMF wordt bepaald door het economisch gewicht van de lidstaten. Met andere woorden: hoe rijker het land, hoe luider de stem. “Het IMF is erop gebrand om geen legitimiteit te verliezen bij de lidstaten en vooral die landen die het meest wegen. Dat zijn ondanks de opkomende machten nog altijd de VS en de EU. Dat de huidige directeur van het IMF, Christine Lagarde, een voormalige minister onder president Sarkozy is, speelt ongetwijfeld ook mee”, zegt Sacha Dierckx.

Die opkomende staten roeren zich wel. “De Braziliaanse directeur binnen het IMF heeft er al publiekelijk op gewezen dat het geld vooral naar de banken vloeide en niet naar de Griekse economie. Maar krachtsverhoudingen verander je niet in één-twee-drie. Ook de overgang van het keynesianisme naar het neoliberalisme gebeurde niet met een big bang”, zegt Dierckx.

Volgens Dierckx speelt er nog iets anders mee. “Bij IJsland stelde het IMF zich veel pragmatischer op. Dat kan liggen aan de economen die dat dossier behandelden, maar wellicht speelt mee dat het IMF in Griekenland te maken heeft met een linkse regering. Ook de Europese leiders hebben geen ervaring met een regering die het eenheidsdenken in vraag stelt. Ik kan mij voorstellen dat dat ook bij het IMF speelt. Griekenland mag geen voorbeeldrol spelen die andere staten op de verkeerde gedachten kan brengen.”

Kiespubliek

Toch zit er ook ruis op de lijn tussen het IMF en de instellingen van de Europese Unie. “Het IMF wil een schuldherschikking. Voor een Duits politicus is dat iets minder makkelijk te verkopen aan het kiespubliek. In Europa leeft ook het idee dat schuldenaars zwaar gestraft moeten worden. Bij het IMF zal dat minder meespelen”, zegt Dierckx.

Wat er ook uit de bus komt, volgens de studies van het IMF zal dat weinig veranderen aan de economische toestand in Griekenland. “Die 25 procent van het bbp die Griekenland krijg je sowieso niet makkelijk terug. Maar wat nu op tafel ligt, is economisch gezien zeker een slecht akkoord”, zegt Dierckx.

17:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

minister van oorlog

minister van oorlog

 

Onze minister van oorlog Vandeput (NVA) is als een van de eerste bereid om gulhartig mee te werken aan de ‘flitsmacht’ die Polen en de Baltische staten moet beschermen tegen een eventuele Russische inval. Hiermee bewijst hij de zoveelste slippendrager van Washington te zijn.

In mijn ogen is Poetin wel een tikkeltje gek zoals elke autoritaire leider, maar suïcidaal is hij nog niet: hij beseft maar al te goed dat een militaire confrontatie met de NATO fataal zal aflopen voor zijn land en voor hemzelf.

Deze ‘flitsmacht’ lijkt me dan ook de zoveelste demonstratie van de Amerikaanse oorlogszucht en van de almacht van het Amerikaanse ‘militair-industrieel complex’ (dixit Eisenhower). We staan nu zonder het goed te beseffen midden een nieuwe Koude Oorlog en dat lijkt me een explosieve situatie. Het zal beginnen met een nieuwe wapenwedloop (nog meer atoomwapens terwijl die juist in aantal zouden moeten verminderen) en daarna is de minste genster voldoende om ons nog eens in een desastreuze oorlog te storten.

Ik hoop dat ik ongelijk krijg, maar ik ben er niet gerust in. Voor ons land is het duidelijk dat deze minister van defensie inderdaad een minister van oorlog is: op allerlei openbare of sluikse manieren wil hij van ons leger opnieuw een aanvalsmachine maken. Terwijl de ervaringen in Afghanistan en Libië ons hadden moeten leren dat bombardementen alleszins niet zorgen voor meer stabiliteit of meer democratie. Onze bombardementen hebben wel Khaddafi van de macht verdreven maar na hem kwam een chaos die nog erger blijkt dan zijn dictatuur.

Ik ben geen pacifist, dat heb ik al meer dan eens geschreven, maar militair geweld kan enkel ingezet worden met een duidelijk humanitair doel voor ogen.

Vervolgens ben ik er een absolute tegenstander van dat juist de humane opdrachten van ons leger (zoals de ontmijning in Libanon) worden afgebouwd.

Tot slot herhaal ik dat naar mijn mening de NATO moet verdwijnen en plaats maken voor een echte UNO-macht die in naam van de menselijkheid kan opereren.

de haan 26 jun. 15

08:58 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vingerspitsen

Fingerspitzengefühl

 

nogmaals: weinig weet ik zeker,

ik ken geen rapporten, geen cijfers

uit het hoofd

 

trouwens: wie op cijfers betrouwt

loopt in de feiten verloren

 

er is dat zesde zintuig

en er is de droom die openbaart

in beelden die ik verzamel

als ongeregeld tuig

 

aanvoelen is zeker weten

dat een bewering niet deugt

aanvoelen kan niet bewijzen

omdat zijn waarheid bestaat

in wat de vingers heugt

06:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-06-15

Thé Lau

Thé Lau en het migratievraagstuk

 

Thé Lau was een dichter en dichters zien meestal de werkelijkheid ideëel, wat wil zeggen: niet zoals die is maar zoals die in hun ogen zou moeten zijn. Denk aan ‘Imagine’ van John Lennon.

Iedereen kent het chiasme (of kruisomstelling): ‘Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.’ Als je dit in de praktijk zou brengen dat moet elke burger zijn privédomein openstellen of men dit nu bezit of huurt maakt weinig uit. Dit zal nooit gebeuren.

Tegenover het idealisme van deze dichter staat de realiteit van vandaag: het spreidingsplan voor vluchtelingen wordt door de regeringsleiders afgeschoten, de grenzen zullen worden versterkt.

Zelf heb ik een redelijk lang gedicht geschreven dat eindigt met dit zinnetje: ‘ze blijven komen’.

Dit is een nuchtere vaststelling. Ze is waar omdat de kern van de problematiek niet of nauwelijks wordt aangepakt, namelijk de oorzaken van de migratie. Als wij in onze kortzichtigheid vluchtelingen buiten houden dan zijn deze mensen in nood niet op slag verdwenen: ze blijven ergens ronddolen.

De oorzaken zijn bekend: de armoede of extreme tegenstellingen in deze wereld en de gewapende conflicten. Wij zijn betrokken partij om twee redenen: het is ons economisch systeem dat de armoede en ongelijkheid produceert en er wordt gevochten met onze wapens.

De oplossing moet mondiaal zijn en niet enkel Europees: alle rijke landen en economische krachten moeten hun verantwoordelijkheid opnemen, net als alle wapenproducenten.

Misschien is het bovenstaande al even ideëel als het chiasme van Thé Lau, maar ik zie geen andere uitweg uit deze menselijke crisis.

 

de haan 25 jun. 15

09:07 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

bizons

bizons

 

de somberste wolk

heeft een heldere rand

zo is deze morgen gespleten

 

een kind wil weten

waarheen die reis

het is een Indiaan op een rots

en ziet de bizons draven

gedonder in het dal

 

zo kijk je naar de horizon

een poort gaat open

en als water door een bres

stromen jouw jonge jaren

 

immer is het avond

de boosheden van de dag

uitgewoed, of beter:

afgeschermd door het karton

van een boek

 

in je rug de warme muur

van de buren, je voet

op de sokkel van een Leuvense

stoof, je stoel gekanteld

 

zo was je te paard op wandel

en dapper heb je een blanke begroet

bij een houtvuur werden polsen

geopend voor de eed van het bloed

07:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-15

luxeverzuim

luxeverzuim en teloorgang kennis en kunde

 

In DM van deze woensdag staan twee teksten over ons onderwijs. In de eerste houdt een 26-jarige student (26?) een pleidooi voor het luxeverzuim. Hij vergeet te melden dat dit fenomeen zich niet enkel voordoet op het einde van het schooljaar maar ook vóór de Kerst- en Krokusvakantie wanneer de ouders met hun kroost op skivakantie willen, althans de ouders die het zich kunnen permitteren.

Dit is mijn hoofdbezwaar tegen het luxeverzuim: het is zeer asociaal - wat moeten ouders met hun kinderen aanvangen als zij aan het werk moeten blijven en geen opvang vinden. Zo maak je er inderdaad hangjongeren van.

Naar mijn mening moeten de scholen verplicht worden om activiteiten te organiseren, dit vergt misschien extra personeel maar een soepel onderwijsbeleid kan daarin voorzien.

In de tweede tekst signaleert een professor taal- en letterkunde de teloorgang van de kennis en kunde bij zijn studenten. Mij verwondert dit geenszins. Al de namen die hij opsomt werden door mij gegeven in de derde graad secundair, ook in het TSO. Maar vandaag mag dit van hogerhand niet meer. Alles moet in het teken staan van de klantvriendelijkheid alsof de school een supermarkt is met als slogan: ‘niet tevreden, geld terug’. Een van de perverse eisen is dat leerstof moet aansluiten bij de leefwereld van de jongeren. Alsof goed gekozen literatuur dit niet zou doen.

Neem als voorbeeld het klassieke Egidiuslied: vrijwel elke jongere kent de treurnis om een verlies – wat zou aan dit prachtige gedicht zo wereldvreemd zijn? Het behoort tot de bekwaamheid van een leerkracht om dergelijke literatuur uit te kiezen: uit het leven gegrepen maar dan op een meer intense manier.

Maar zoals gezegd is het zeer de vraag of je als leerkracht daartoe nog de toelating krijgt: het dirigisme of de bemoeizucht is de laatste jaren fel toegenomen. ‘We moeten streven naar excellentie,’ zei ooit een minister van onderwijs: kan dit nog wel?

 

 de haan 24 jun. 15

06:41 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

holte

holte

 

vereenvoudig je woorden

en je denken versmalt

 

wazig is de wereld

en jij wil duidelijkheid

al moet je met vele

tongen spreken

 

nooit bereik je de volledigheid

steeds zal een holte medeklinken

de ergerlijke echo

van een bestijgbare berg

waar je geen pad kan vinden

 

laat je woorden bijna

zwijgen zijn,  een ruis

in de bomen op zijn flank

 

of stiller nog: een franke

kever op een steenrots

onderweg

04:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-06-15

bij Woody Allen

Vicky Cristina Barcelona – W.A.

 

liefde is een lastig werkwoord

moeilijk te vervoegen

ik is wel de eerste persoon

maar zelden enkelvoudig

 

wij opent het weidse

en dat is soms drievuldig

en goddelijk voor een tijdje

 

steeds gaat het om strijden

want beminnen is bedwingen

en wie in jou zal wijken

 

het zwaarste is de leugen

die de bloemen overwoekert:

je tong verdubbelt, spreekt

in het heden en vertoeft

in je geheugen

 

geen woord blijft over

dat wil deugen

 

tot de kooi een kasteeltje

wordt en de vogels

der verbeelding zingen

door de galmgaten van een toren

12:24 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

dogma en taboe

over dogma en taboe

 

De huidige liberale regeringen zweren bij het dogma: ‘geen belastingverhoging’. Dit is ook zo in de EU: de recente voorstellen van Griekenland dreigen verworpen te worden omdat er te veel lastenverhogingen in zitten en die zijn taboe verklaard.

Een lastenverhoging heeft het voordeel van de duidelijkheid, een besparing verloopt vaak onopgemerkt tot men de prijsverhogingen vaststelt: het leven onder dit liberalisme wordt inderdaad duurder. Denk aan de verhoging van allerlei overheidsdiensten zoals het inschrijvingsgeld aan onze universiteiten, de zorgpremie en vul het lijstje zelf maar aan.

Ik kies voor een selectieve lastenverhoging als men die politiek en moreel kan verantwoorden. Geniepige prijsstijgingen zijn een wapen ondergedompeld in een quasi onmerkbaar vergif.

De oorzaak van dogma en taboe is de ontkenning van de klassieke marxistische tegenstelling tussen arbeid en kapitaal. En daar is ten dele wel iets voor te zeggen, bijvoorbeeld: ook loontrekkenden kunnen aandeelhouders worden. Maar er blijft een gigantisch verschil tussen het grootkapitaal of de grote vermogens en de kleine kapitalistjes en kleine vermogenden zodat Marx in de kern van de zaak overeind blijft.

Besparen mag evenmin een taboe zijn: als ze neerkomt op het meer efficiënt maken van de overheid dan is ze best te verantwoorden. In een aantal gevallen kan het met minder mensen en minder middelen; in andere zoals de fiscale controle heeft men juist meer experten nodig die men dan ook volgens hun bekwaamheid moet verlonen.  Het komt er dus alweer op neer het dogmatische te verlaten en de redelijkheid te laten zegevieren. Inderdaad ten bate van de staat want die staat vertegenwoordigt ons allemaal: in een echte democratie zijn wij de staat.

de haan 23 jun. 15

08:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

sporen

sporen

- voor Dirk -

 

straatstenen: de man

met de voorhamer

sloeg ze uit de aarde,

een man van Meunier

 

en wonderlijk zijn ze

bijgewerkt: conisch,

in kilo’s aan elkaar gelijk

 

we noemen ze pavés

in de Hel van het Noorden

waar terrils opdoemen

als sporen van ooit

toen kolengruis ons kleurde

en longen  verloederde

met de fluimen van de dood

 

we noemen ze klinkers

want een truweel maakt

een heldere klank

wanneer ze worden ingegraven

in het zand van Nederland

 

we noemen ze kassei

langs Vlaamse wegen

met de knotwilg opzij,

wegen die sporen dragen

van klompen en laarzen

die marcheerden

 

sporen die bleven

ondanks de regen

die egaliseerde:

neen, niet alles egaal,

deze stenen bewaarden

eenieders verhaal

07:33 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-15

Casualties of War

Casualties of War – Brian de Palma

 

Je blijft kijken want technisch is het goed gemaakt: deze regisseur heeft al in andere films bewezen dat hij zijn vak verstaat. Je blijft ondanks de zin om weg te zappen: een misselijkheid brandt in je maag en een oud verzet balt opnieuw zijn vuisten.

Wie zijn de slachtoffers uit de titel van deze prent: de Vietnamezen of de Amerikaanse soldaten die mentaal geschonden worden voor het leven. De smerigheid van deze oorlog wordt in de verf gezet door een groepsverkrachting van de mooiste uit het dorp.

Op een bepaald moment zegt een patrouille-lid: ‘Waarom begrijpen die spleetogen niet dat wij hier zijn om hen te bevrijden?’

Bevrijden van wat, denk je dan: van een kapitalistische en corrupte dictatuur? Ho Chi Ming was een nationalist die pas communist is geworden omdat geen enkel ander land zijn strijd wou steunen dan China en Rusland, en uiteraard deden deze communistische staten dat om de grote imperialist te jennen. Die imperialist was in die tijd geobsedeerd door de dominotheorie: als het marxisme zegeviert in één land dan zullen de buurlanden volgen. (Idem dito voor Latijns-Amerika)

Die analyse komt op geen enkele wijze aan bod bij Brian de Palma en dit is een manco: veel ideeën bevat zijn brutale epos niet.

En typerend voor de Hollywoodstijl: de slechterik in de patrouille is ook lelijk vanwege zijn vals verwrongen gezicht, de soldaat met gewetensproblemen is een mooie jongen met zachte ogen.

In het algemeen kan ik me geen Amerikaanse film herinneren die de empathie uitdraagt om deze misdadige oorlog eens te beschouwen vanuit een Vietnamees standpunt, een film die de wansmakelijke verhoudingen ziet: ongeveer 67 000 Amerikaanse doden tegenover 2 miljoen Vietnamese. Om nog te zwijgen over de vergiftiging door Agent Orange of dioxine die tot in deze tijd misvormde baby’s oplevert.

En bij mijn weten heeft nog geen enkele Amerikaanse president daarvoor zijn excuses aangeboden.

Zit dat kwade geweten in deze film van de Palma? Ik merk er weinig van, behalve dan die symbolische verkrachting.

de haan 22 jun. 15

08:58 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

milde regen

drink

 

morgen en milde regen

word nu als de bloemen:

open je kelk en drink

 

de aarde zuigt het water op,

haarwortels sidderen

van genoegen

 

kleuren zullen fris en hevig

zijn wanneer daarna

de wolken verder reizen:

 

een barmhartige tocht

die lafenis brengt, de helderheid

van tonen waarover

schilders peinzen

 

hoor de xylofoon bespeeld

met donzen staafjes, vertaal

dat regen nooit verveelt

als die mild vermomd komt en traagjes

06:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

keep on moving

keep on moving

 

beweeg, mijn vriend,

vermijd de stilstand van brak water,

zijn kwalijke damp

waarin een zwerm van muggen hangt

 

bloed wil dapper stromen,

driest soms wanneer een vuist

zich balt en overmoedig

bij het stoten van de lust

 

vermijd de leegte van de lusteloze

waarvan een maag gaat zweren

en gewrichten groeien vast

 

desnoods, mijn vriend, beweeg je

op de tast zoals een bevende hand

een borst mag vinden

 

o, de grote werken

van wie in het donker beminden

wanneer een somberte het hart omklemde

 

wie verstart  wordt nooit ontvangen

als een lang verwachte gast:

die is als stilstaand water

en heeft zijn tijd verbrast

06:18 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-06-15

fiscale fraude

Johan van Overtveldt en de fiscale fraude

 

Alarmkreten in verscheidene media: ‘De regering Michel I vertoont weinig belangstelling voor de strijd tegen de fiscale fraude’. Hoe kan het ook anders wanneer deze bevoegdheid in handen wordt gegeven van NVA’er Johan van Overtveldt. Wie zijn opiniestukken in Knack en Trends heeft gelezen, weet aan welke kant deze kerel staat: die van de grote kapitalen en de multinationals. Men gaat toch niet zijn eigen vrienden lastig vallen? Denk ook aan de ‘ruling’ met de diamantsector waarmee zijn partijgenoot Jan Jambon dan weer opperbeste maatjes is.

Deze laksheid staat in schril contrast met de verbetenheid als het om sociale fraude gaat (zwartwerk en het onterecht incasseren van steungeld). Niet dat dit laatste niet moet bestreden worden maar bij de grote belastingontduiking valt heel wat meer geld te rapen. En dit is de teneur van deze regering: maak jacht op de kleintjes en ontzie de grote.

Trouwens, een federale regering met de NVA hangt aaneen van de dubbelzinnigheden. Vandaag nog verklaart Jambon als minister van Binnenlandse Zaken dat de Vlaamse onafhankelijkheid zijn doel blijft: hoe kan je verwachten dat iemand met die ambitie België fatsoenlijk laat functioneren?

Het merkwaardige is dat enquête na enquête uitwijst dat de separatisten in Vlaanderen een minderheid vormen: de meerderheid wil het behoud van België. Waarom stemt men dan voor een separatistische partij en waarom gaan unionisten er een coalitie mee aan?

De enige verklaring is te vinden in het rechtse denken dat momenteel dominant aanwezig is zowel inzake migratie als veiligheid en economie. Het solidaire denken staat niet enkel hier maar in heel Europa zwaar onder druk. Tot men zelf getroffen wordt door een of ander onheil en een beroep moet doen op overheidsvoorzieningen: dan kan het niet zo vlug en zo goedkoop mogelijk.

de haan 21 jun. 15

09:12 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

nog geen zomer

nog geen zomer

 

een dag die aarzelt:

zal ik regenen uit gewoonte,

schuif ik mijn wolken open

 

en jij wil met de zeilers drinken,

hun verhaal aanhoren

over hun verre tocht

 

doch zo’n dag van twijfel

verdwijnt de brede borst:

we hebben wel de wind van voren

maar het zand stuift in ons glas

 

je zal de zeilers mijden:

de zee is hun geliefde

maar voor jou een ruige plas

07:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kerstmis 2013

Kerstmis 2013

 

trage wolken alsof de goden

aan het roken zijn en plagerig

slierten blazen

in elkanders aangezicht

 

je camera is in haar foedraal

gebleven, je neemt de beelden

als woorden op: een grisaille

waar vreemde dieren in bewegen

 

mensen vieren de Mensenzoon

uit een maagd geboren en graag

wou je geloven aan dit vertoon

om tot je volksstam te behoren

 

de hemel is wonderschoon

met lichte vegen aan de einder

waar er grijzen zijn in een blauwe toon

 

ach, was je nog maar kleiner

om postuurtjes te verschuiven

tot een heilig tafereel

je bewoont nu heidense huizen

en soms scheelt dat al te veel

06:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-06-15

nogmaals Zuhal Demir

Zuhal Demir nogmaals

 

Ik snap werkelijk niet waarom een rechtse politica als Zuhal Demir bij herhaling een podium krijgt in ooit linkse bladen zoals Humo en De Morgen. Vandaag staat ze met 10 ideeën in een bijlage van deze krant. Ik concentreer me op één stelling: ‘wie kansen krijgt moet die ook grijpen’.

En dan heeft ze het over arbeiders- en migrantenkinderen die te weinig tot in het hoger onderwijs geraken en meer bepaald in onze universiteiten. Ze heeft het daarbij over het verlaagde inschrijvingsgeld voor beursstudenten.

Dit is slechts één aspect van de studiekosten, mijn vragen luiden: kan een student uit een armer of bescheiden gezin nog rondkomen met een studiebeurs en wat zijn de plannen ter zake van de NVA – alweer besparen???

Zelf ben ik de zoon van een fabrieksarbeider en ik behaalde een diploma Germaanse met grote onderscheiding. Niet omdat ik buitengewoon begaafd ben maar omdat ik hard heb gewerkt. Dit was enkel mogelijk dankzij het feit dat ik mij volledig kon concentreren op de studie. Mijn indertijd gulle studiebeurs maakte dat mogelijk.

Vandaag moeten heel wat studenten op zoek naar een job om rond te komen (ik weet ook wel dat velen dit doen om een prettig leventje te leiden). Een job vreet energie en tijd en gaat bijna altijd ten koste van de studieresultaten. Voor mij is een voldoening nooit voldoende geweest: naar mijn mening heeft iedere student het recht om te excelleren.

Demir onderstreept in een ander punt de eigen verantwoordelijkheid: dit is zeker juist maar in een aantal gevallen lukt het niet zonder gepaste en doeltreffende ondersteuning – alweer de vraag: wenst de NVA ook hierop te besparen?

Kortom, op mij komt Demir over als een harde tante. Wat zij geneigd is te doen is haar persoonlijke geschiedenis – die een succesverhaal is – op te leggen aan iedereen: mij doet dit sterk denken aan de theorieën van Theodore Dalrymple, samen te vatten in de slogan ‘eigen schuld, dikke bult’.

Hiertegenover staat onze verzorgingsstaat die een zware sociale taak heeft: ook de zwaksten een faire kans geven. Demir zegt dat zij gelooft in een vangnet en niet in een hangmat. Dit laatste is een sluikse verwijzing naar het vervloekte ‘hangmatsocialisme’. Ik daag mensen als Demir uit om in zo’n hangmat te gaan luieren als zij een inkomen krijgt van minder dan 1000 euro: veel genoegen valt daar niet aan te beleven.

de haan 20 jun. 15

09:29 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-06-15

liefdes

liefdes menigvoud

 

draag ze aan als op een dienblad

al jouw stille brieven

zelfs hun onleesbaar klad

zou een vrouw believen

 

zo praat de fan op hem in

terwijl hij nuchter rekent

en denkt aan doel en zin

 

zeker, zijn stem bezong

de liefde in jubel en al brekend

zijn trage bloed is soms nog jong

en een hunkering maakt welsprekend

 

ja, hij beschreef liefdes menigvoud,

de felle en tere gestalten gekleed

in waas of stralenkrans van goud;

hij kent de pijn om wie hem meed

en nochtans al zwijgend

stond te hijgen

 

voorzeker, veel mocht hij verkrijgen:

vurigheden, tederheden, luidruchtig

of verstild doch nooit de rust

van het voldane: er lopen paarden

in het wild en die moet hij bestijgen,

naar de wijdte leiden bij de manen

07:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-15

halal

halal

 

Algemene grootwarenhuizen die halalvoeding aanbieden doen het goed en gespecialiseerde halalzaken doen het nog beter, zo leert ons het tv-journaal.

Het weze deze ondernemers en hun klanten gegund. Maar ik heb alle spijsvoorschriften van om het even welke godsdienst altijd lichtjes belachelijk gevonden. In onze eigen christelijke wereld mochten we op vrijdag geen vlees eten omdat Jezus op een vrijdag gestorven zou zijn wat de indruk wekte dat vlees eten op vrijdag neerkwam op kannibalisme. Compleet geschift en wij zijn daar dan ook vrij recent van genezen.

Ik ken de thora en de koran niet uit het hoofd en vraag me dan ook af op welke verzen deze geboden en verboden zijn gebaseerd. Concreet: wat heeft het varken misdreven dat het niet mag worden opgegeten en runderen wel. Nochtans weten we allemaal dat de productie van rundsvlees zeer schadelijk is voor het milieu: runderen stoten methaangas uit en verorberen voedingsgewassen die de plaats innemen van andere gewassen die de mens ten goede zouden komen.

Ik droom van een spijswet die een wetenschappelijke basis heeft en ecologisch verantwoord is.

de haan 18 jun. 15

20:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

taalloos

taalloos

 

geen teken, geen tongval

waarin de geesten spreken

 

je doet een knieval voor het zwijgen,

breekt overtijdse broden,

wacht op de warme adem

die in je nek komt hijgen:

jouw onsterfelijke doden

 

dagelijks wil je schrijven

als een tuinier die van onbegane paden

de bladeren op zal rijven

 

vandaag blijft de taal een secretaire

met verzegelde laden

alsof het een legaat betrof

dat niemand op komt halen

08:58 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

in verwachting

in verwachting

 

ronk dan rode wagen

laad je hoge dozen uit

ik sta hier voor de ramen

en teken op de ruit

 

rol dan rode wagen

en sla je deuren open

ik zal je pakken scheuren

en als een kind de trap op lopen

 

ik toon dan aan de lieve

de oogst van mijn vlijt

zij zal bladeren naar believen

terwijl ik mijn nagels bijt

 

ach, een dichter in verwachting

beleeft altijd een eerste keer

met elk boek stijgt hij in de achting

of het wordt een sof alweer

 

ronk maar rode wagen

sla gehaast je deuren open

ik ril van wind- en regendagen

doch meer nog van het hopen

07:38 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende