31-10-14

gratie bij Montaigne

veel meer gratie hebben stille daden - Michel de Montaigne

 

 

leer het stille spreken

van het rijzend en dalend water

de ruisende wilgen

nabij het bijna zwijgend water

 

er is geen vrede dan in het wiegen

leer het van het buigend riet

het beweegt zijn paarse pluimen

als schuimvlokken op een gesloten mond

 

er is de stuwing van het bloed

het onbehagen van de klieren

al  de haast die duwen en tieren doet

en een ongeduld beneemt de adem

 

leer het trage het stromen

in bochten langs hardere lagen

het gestadige dat tegen de dingen stoot

en ze tuimelen in de vaart der eeuwen

 

een wijze bedaart het schreeuwen

waarmee het kind geboren wordt

en verloren gaan de woorden

die tuiten in de oren

 

leer maar beter het stillere spreken

gezeten bij een waterboord

voel de stroom en voel het breken

in de steenlaag van de aarde

in de aard van steen die ons drijft tot moord

 

er is geen vrede dan trager omgaan

met trots en rots

het lijkt op stilstaan

maar een eeuwtje meer gebeurt zo plots

09:11 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vluchtelingen

de eeuwige vluchteling

 

Eerlijk gezegd ben ik al die herdenkingen van WO I spuugzat: bijna altijd komt het neer op heldenverering. Terwijl het toch ging om een collectieve zinsverbijstering bij het voetvolk en een gigantische criminaliteit bij de bevelhebbers.

Soms leer je iets positiefs bij, bijvoorbeeld over het ruime aantal Belgische vluchtelingen dat vrij gul is opgevangen in Nederland en Engeland. Dit in schril contrast met onze huidige houding tegenover de vluchtelingen van vandaag, bijvoorbeeld die uit Syrië.

Toegegeven, wij van het Westen staan niet alleen met onze onverschilligheid: de schatrijke Golfstaten doen ook niet al te veel voor hun geloofsgenoten. En de Veiligheidsraad blijft hopeloos verdeeld zodat de tiran Assad lustig kan doorgaan met het bombarderen van zijn eigen bevolking en het vernietigen van ruim de helft van zijn land.

Grootmachten als China en Rusland handelen uit eigenbelang en anderen zien Assad nog steeds als een factor van stabiliteit (de stabiliteit van 200 000  burgerdoden) en als een dam tegen het oprukkend fanatisme terwijl de misdaden van Assad juist het extremisme in de hand werken.

Bij deze patstelling helpt nog enkel de generositeit en daar maakt Europa een cynisch spelletje van: de minieme aantallen die officieel worden onthaald, de veel grotere die op zee hun leven moeten wagen en botsen op een nieuw IJzeren Gordijn (dat rond Fort Europa) wijzen erop dat wij een klucht maken van onze eigen morele codes (de christelijke, de humanistische en de socialistische).

Hierbij past alleen schaamte – zeker met ons eigen verleden als vluchtelingen in het achterhoofd.

 

 de haan 31 okt. 14

08:13 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-14

Vlaamse zorgverzekering

naar een Vlaamse sociale zekerheid

 

Laat me om te beginnen zeggen dat ik een fervent voorstander ben van een solidair systeem. Ik wil niet leven in het hyperindividualisme van de USA waar men zo weinig mogelijk belastingen wenst te betalen met als gevolg dat onderwijs en gezondheidszorg er peperduur zijn: miljoenen Amerikanen lopen er onverzekerd bij omdat zij de premie van de private maatschappijen niet kunnen betalen.

Daar tegenover staat ons ‘Rijnlandmodel’ dat inderdaad neerkomt op relatief hoge belastingen maar dat dan ook heel wat teruggeeft. Dit solidaire model staat onder zware druk nu de (neo)liberalen aan de macht zijn.

CD&V-minister Jo van Deurzen wil nu een eigen Vlaamse zorgverzekering om uit te komen bij een Vlaamse volksverzekering. Eerste vaststelling: de solidariteit met Wallonië wordt op termijn doorgeknipt: de Walen zijn toch maar ‘profiteurs’, verwend  door een socialistische ‘hangmatpolitiek’. Wat er met de Brusselaars moet gebeuren is nog niet helemaal duidelijk, nochtans zijn de noden daar het hoogst als gevolg van ons belastingsysteem: de belastingen worden immers geheven op de plaats waar men woont en niet op de plaats waar men werkt en een inkomen verwerft – mocht het omgekeerd zijn dan was Brussel het rijkste gewest.

Tweede vaststelling: het basisbeginsel van de solidariteit blijft bewaard weliswaar beperkt tot Vlaanderen en dit dankzij een verhoging van de zorgpremie die een extra belasting is – wat onze liberalen daar ook over mogen beweren. Probleem: iedereen krijgt dezelfde ondersteuning zonder rekening te houden met het inkomen of het eigen vermogen. Dit is in mijn ogen onrechtvaardig en ondoelmatig.

Derde vaststelling: een mentaliteit wordt verspreid en een tendens wordt ingezet. Men begint met het laten vallen van de Walen en de Brusselaars maar wie zal de volgende zijn: de mensen van vreemde origine, mensen met een chronische psychische aandoening die niet altijd tastbaar kan gemaakt worden?

Ik vrees dus dat in de geesten het solidariteitsbeginsel ondergraven zal worden; een tendens is ingezet naar ikke ikke ikke.  Dit zal leiden naar een conflictmodel: de ene bevolkingsgroep zal opgezet worden tegen de andere. Dit verhoogt ‘het onbehagen in de cultuur’ om met Freud te spreken. Nochtans moet welbehagen of welzijn de absolute prioriteit zijn van elk beleid. Kortom: een Vlaamse zorgverzekering en uiteindelijk volksverzekering maakt me achterdochtig.

de haan 30 okt. 14

09:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Montaigne stille daden

stille daden – Montaigne

 

 

bewaren is een stille daad

een gebaar van waterverf

van schrifttekens

in een opgegraven scherf

die men schoonmaakt met fijne haartjes

 

een gedicht legt zich dat op

het roept plechtig namen om

maar doet dat binnensmonds

en er is geen schreeuw

die meer verricht

 

bewaren zo leert het

is een vorm van zaaien

een woord valt op een blad

en het wordt een bloeiende tuin

waardoor blote voeten schuiven

 

en meer woorden schuiven aan

en brengen gezichten mee

en stemmen met hun verhaal

 

een hoofd loopt leeg gelijk een zee

en zie de boten op haar bodem,

de koffers in hun kajuit

en in het ruim een lading vazen,

geraamten aan een keten

neergezeten alsof het even

ze vergund is uit te blazen

 

een bodem houdt van stille daden

van lang bewaren in hoofd en zee

soms ontbloot hij een sieraad

soms dreven de tekenen

in zijn verstoring mee

07:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-10-14

schone wanhoop

schoon

 

langzaam verloopt het

zoals water sijpelt

door een kalklaag

en bij een meertje

zuilen vormt, veelkleurig

volgens het kunstmatig licht

 

zo sijpelt het vertrouwen

weg, naar een schone wanhoop

te bezoeken tegen een billijke

vergoeding (een boekhandel

is zo’n bootje dat vanop het meertje

naar de fraaiste exemplaren wijst)

 

bouwen is een waagstuk:

de kalklaag kan het begeven;

maar is niet alle geluk

aan de roekelozen gegeven?

11:59 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

strangers

strangers in the daylight

 

 

we zijn vreemden wanneer we dromen

alsof ons hoofd bevolkt wordt

door een andere clan

een horde die goden vereert

die van elkander niet weten

 

waar woon je als je zwijgt

en bladen omslaat voor het raam

waar ben je wanneer de maan opgaat

gelijk een zwijgend verkeersteken

en er is geen verkeer

 

in welke tijd spreek je met wie

ik zie het bewegen van je lippen

er moet ergens toch

een god zijn tot wie je bidt

of een duivel die je wilt bezweren

 

was er een tijd dat we samen

lagen als lava

gespuwd door eenzelfde koortsopstoot

van eenzelfde  aarde en er was

 een beeldhouwer die ons kwam slijpen

 

was er een droom die we samen

schreven zoals een roman in brieven

een sonate die we samen speelden

met vier handen op één klavier

waren er vogels die dit hoorden

 

hoe zijn we vreemden geworden

moordenaars die de daad vermijden

door weg te kijken weg te dromen

bladerend door een boek

met beelden uit een andere tijd

06:59 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-14

nazomer

duinenbos met Miek

 

de wind was liefjes in het bos

knoop en rits konden open

jonge meisjes maakten foto’s

van elkaar, lacherig verscholen

 

wij stapten over het dode bruin,

misten de kleuren in het loof

der beuken – zo vergaat het

met de jaren: lachjes worden

een gemis in deze late oktober

die tot een nazomer wil behoren

 

we zwegen op de kronkelwegen

waar een wandelaar niet mag komen,

zei een bordje op een paal

 

en soms hebben we gesproken

op bredere lanen, bestemd

voor meisjes en oudjes al te gaar

 

we zagen aan scheuten het plastic

tegen hazen en honden roken aan elkaar

ondanks de leiband van hun bazen

17:58 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

elektriciteitsprijzen

stijging elektriciteitsprijzen

 

Als een dreigbrief komt de aankondiging (door de liberale minister Turtelboom) dat de elektriciteitstarieven  met 30% zullen stijgen. En dat door de schuld van de Vlaamse socialisten Freya VDB en Johan Vandelanotte.

Er zijn de onloochenbare feiten: bij de subsidiëring van de zonnepanelen zijn er fouten gemaakt. Eerst waren die veel te gul en ten tweede kwamen ze terecht bij mensen die het zich konden permitteren om zonnepanelen te laten plaatsen. Kijk zelf maar eens rond: je zal weinig daken zien van werkmanswoningen met zonnepanelen – wel bij de welgestelden. De subsidies waren dus zeker geen zaak van herverdeling wat nochtans een wezenskenmerk is van het socialisme.

Maar er is meer. Om te beginnen is de beslissing collegiaal genomen door een Vlaamse regering met NVA en CD&V. Ten tweede heeft vooral Vandelanotte een poging gewaagd om de almacht van de energiereuzen (in het bijzonder Electrabel) te doorbreken.

Om deze redenen komt de aankondiging bij mij over als een daad van revanchisme, een politieke afrekening met de Vlaamse socialisten en met het socialisme in het algemeen.

Van de huidige rechtse regeringen is zoiets niet verwonderlijk: zij zijn de handlangers van het grootkapitaal, dus ook van de energiereuzen. Het zogeheten wanbeleid van socialisten aanklagen is voor hen ‘gefundenes Fressen’.  Toch wijst Vandelanotte op een uitweg, met name de netvergoeding voor gebruikers van zonnepanelen – wat voorzien was in het toenmalige beleid. Zo zou de huidige schuldenberg volgens VDL over een periode van een kleine 10 jaar kunnen afgebouwd worden. Politiek probleem: deze welgestelden zijn nu juist het kiespubliek van de rechtse partijen.

Om deze reden moet de reputatie van de socialisten eraan geloven: zij worden nu aan het publiek voorgesteld als wanbeheerders en geldverspillers – zonder erbij te zeggen dat men de subsidiepolitiek mee heeft goedgekeurd en zonder te wijzen op de ware ‘profiteurs’.

de haan 28 okt. 14

07:16 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

droomsteen

droomsteen

- voor Lieven Debrabandere -

 

 

een steen aardt naar een steen

zoals een mens naar een mens

 

het begon bij een benauwenis

bij een droom die geboren is

uit een weefsel van vuur

en eendroom is een wens

 

een steen maakt een steen

naar zijn gelijkenis

met de vingers van zijn droom

en zoals een mens een mens ontmoet

begroet een steen een andere steen:

 

een hoofse nijging een balk

neemt een welving bij de hand

en zoals mensen weten stenen

hoe te dansen uitbundig

of al schrijdend in een statig menuet

 

mens en steen gedragen zich

naar gelijke aard en gelijke wet

ze vergaan

als men hun verdragen scheurt

ze bestaan uit louter samenkomst

en ze zijn beide om beurt:

gasten en gastheer

en de droom is hun woonst

 

een steen is het heimwee van de mens

naar de oorsprong naar de thuiskomst

van zijn droom

06:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-10-14

wat weten wij

wat weten wij van de wereld – Michel de Montaigne

 

 

weet jij van de wereld

jij kent niet eens de buren in het dorp

maar veel wordt jou vergeven

want heel wat films heb jij gezien

 

over buren in een dorp

en de muren in hun hoofd

over rivieren van bloed

en bloed dat door de mens stroomt

zoals door dieren

 

je hebt gelezen over goden

en goden schreven een goddelijk boek

nutteloos voor aardse noden

maar je raakte al lezend de aarde zoek

 

je weet van het leven

zoals men een weg vergeet

die men dagelijks volgt

en opeens staat men voor een kruising

 

opeens lijkt het dorp jou vreemd

met vensters die jou beloeren

opeens blijkt ook de reisgids

te bestaan uit lege bladen

 

je weet wat van verhalen

van de wijsheid die men aanleert

van de prijs die men moet betalen

als men de dorpse goden afzweert

 

je hebt films gezien uit de wereld  en geschreven

over de Vlaamse filmpjes in je hoofd

over de doden die nog leven

die jij een eeuwigheid hebt beloofd

 

maar wat weet jij van die wereld:

een weinig van wat het verleden heeft geroofd

uit de keuken van het heden en minder

van wat de meesterlijke toekomst ons nog stooft:

kruis of munt

wat weten wij aan een kruispunt van de wereld?

11:18 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

bokaal

bokaal

 

één dag toch moet je zwijgen

naar adem happen als een vis

die aantikt tegen glas: wat

ziet hij in jouw aangezicht?

 

zijn heimwee naar een vijver,

een sloot, een zee: als een broeder

hap je met hem mee

 

het ruime woord wil je vinden

dat al het ongezegde omsluit

doch een wand blijft je hinderen:

het uiteindelijke komt er niet uit

 

happen naar adem, het lijkt wat

op een zoen, de vis kan het niet

laten: hij moet het over doen

07:37 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-10-14

Junghans

Junghans

 

het  polshorloge van peter

gekregen op mijn twaalfde jaar

alleen de merknaam is gebleven

het veertje brak: dat bracht ik voor elkaar

 

mijn communie was nog zo plechtig

met dat prachtding om mijn pols

echt Zwitsers, zei tante amechtig

van haar eerste glaasje Bols

 

ach, peter,  toen u was begraven

ontving ik ook uw wollen sjaal

die het eveneens heeft begeven

bij het eerste schoolkabaal

 

maar Junghans werd nooit vergeten

de klank tuit als Alpenhoorns door me heen

het gebeurt dat ik bij u kom eten

wanneer u in een droom verscheen

09:38 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Biedermeier

Biedermeier

 

de krul heeft hij lief

en niet de kaalslag van de  rechte lijn,

de berekening aan een tekentafel

 

hij is een rebelse Biedermeier,

hij vereert of hij verdoemt,

voor hem geen tussenwegen

 

hoewel, hij kent inwendig wel

de twijfel, de vlieg die langs het laken zoemt

 

geen furie zo fel als zijn oordeel,

geen afwegen in zijn taal: hij weigert

de nuance en wil het ganse helemaal

07:52 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vroeger was het beter

vroeger was beter

 

vroeger was zonder sloten,

geen sleutel op fiets noch achterdeur

we bezaten ook niets

dat een inbreker kon verleiden:

ons straatje was een getto van gelijken

 

we kwamen over de vloer,

schoven aan tafel voor thee of tafelbier

en spraken over de duiven

 

en de eerste tv een plek van samenkomst

om naar de Schipper en Bonanza te kijken

en de heldendaden van de Herentalse Keizer

 

toen deed het toestel zijn intrede

in ieder huisgezin, we werden ongelijken:

de ene zwartwit, de andere in kleur

en meer om op te strijken

 

mijn straatje dat doodliep op de weiden,

een zandwegeltje naar de Bunt:

rode klaver en kamille en soms

wat watermunt, murwe geuren

 

dan zou het gebeuren:

een expresweg  sneed door het dorp

het straatje werd verbreed

om wagens toe te laten

 

deuren op slot, de verhalen

zwegen over een engelbewaarder

en soms het toeslaan van het lot:

een kind onder een wagen

05:33 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-14

De Morgen vernieuwt?

bijlage of katern

 

We zijn in wezen vrij conservatief, zeker als we een bepaalde leeftijd hebben bereikt. Dit is ongetwijfeld een van de redenen waarom de vernieuwde DM op weerstand stuit bij het traditionele publiek waar ik mezelf toe reken.

Wat opvalt zijn de bijlages zoals ‘Cult’: die zijn wel eens best interessant en leesbaar zoals de reeks over de Berlijnse Muur en het blijvende verschil tussen Oost en West.

Maar moet dit per se in een aparte bijlage: kon dit niet net zo goed als extra katern verschijnen, dat zou de krant meer volume geven en men had het duidelijker lettertype kunnen bewaren.

Belangrijker is natuurlijk het feit dat de opiniebladzijden niet meer zijn zoals in de jongere en strijdvaardige tijd van DM. Vandaag hanteert men  het principe van woord en tegenwoord: men wil nadrukkelijk in balans blijven en vermijdt een duidelijk engagement. Deze evenwichtsoefening verklaart waarom bepaalde types een forum krijgen die vroeger nooit aan bod zouden zijn gekomen, in die tijd zou  de redactie dit als zelfverraad hebben beschouwd. Ik denk nu aan de overste van de Broeders van Liefde met zijn aartsconservatieve morele standpunt; ik denk aan het jaar dat BDW een column kreeg om zijn Vlaams nationalisme de vrije loop te laten en alle schuld te werpen op de Waalse PS en ook om de waanideeën van Theodore Dalrymple te verkondigen.

Vandaag is het de beurt aan zijn woordvoerder die zich manifesteert als een ware  propagandist van het harde kapitalisme, noem het neoliberalisme.

Let wel: ik pleit hier niet voor een sectaire krant en zeker niet voor een dagblad dat gehorig is aan een politieke partij zoals dat vroeger het geval was met Vooruit en de Volksgazet. Strijdorganen komen de partijen en de vakbonden toe en eventueel de mutualiteiten. Wat impliceert dat andere opinies welkom zijn maar niet op een systematische manier: alleen als  de actualiteit er dwingend om vraagt of wanneer de rechtse krachten echt iets nieuws te melden hebben.

Anders gezegd: DM behoort een linkse krant te zijn, rechts beschikt in Vlaanderen over meer dan voldoende persorganen. En dat linkse karakter, dat rebelse en strijdvaardige vind ik vandaag nog nauwelijks in DM en dat is een verarming van ons medialandschap.

de haan 25 okt. 14

10:53 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

te vroeg

te vroeg

 

vóór zeven op een zaterdag

mooie mondjes zwegen

die glanzen nog van afgelopen

nacht en is die aan z’n eind gekomen

 

over wie zou je waken,

heb je enig hoederecht

slapeloos ben je te laken:

je hoort niet wat een lichaam zegt

 

een lichaam dat ook vandaag zal soezen

en innemen tot de roes

opdat de pijn zou verpozen

en alle seinen van de Droes 

 

zaterdag vóór zeven

begin je aan een taak:

getuigen van een leven

toch niet helemaal in de haak

07:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De Morgen

De Morgen

 

je woorden: weer verhakkeld

in de krant en door een nitwit

herschreven

 

en zeggen dat je ooit aandelen

kocht, je hield dit blad in leven:

jouw lijfblad toen, jouw gedrukte stem

 

dertig jaren verder sta je

in dit landschap, geen ster,

geen boom , geen teken

om de weg te wijzen

en de wereld aan te zien

 

zeker, andere bronnen

zijn voorradig, te vinden

op het net, doch je blijft

met vragen zoals: wordt

hiervoor papier geplet?

07:07 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-14

stakingen

waarom niet op zaterdag

 

Ik heb het bericht te vlug verwijderd zodat ik de bron kwijt ben – het kan Knack geweest zijn.

Belangrijkste is dat ik deze vraag heb onthouden: ‘Waarom staken de vakbonden niet op zaterdag?’

Naar mijn aanvoelen moet je een anti-syndicalist zijn om met zo’n vraag op de proppen te komen.

Het is namelijk mijn vaste overtuiging dat een syndicale actie op een of andere manier voelbaar moet zijn en zelfs pijn doen. Anders heeft ze geen enkele effect.

Dit neemt niet weg dat bepaalde acties – vooral bij de spoorbonden – mij de strot uitkomen: voor het minste geringste wordt daar gestaakt met groot ongemak voor de reizigers die eigenlijk de bondgenoten van de stakers zouden moeten zijn. Maar ‘too much is too much’.

Een syndicale actie kan een waarschuwing inhouden of een resoluut protest. Doch ze dient weloverwogen te zijn, indien niet dan verhoogt ze het anti-syndicalisme bij de bevolking. En uiteindelijk verkrijg je dan fenomenen als een verplichte minimumdienst.

Kortom, twee elementen prevaleren: de voelbaarheid van de actie – en dan liefst bij de ware opponenten (de patroons en de overheid) en niet bij de klanten – en het verstandig aanwenden van het stakingsrecht. Maar een staking op zaterdag of zondag heeft een te hoog picknickgehalte om daar op in te gaan.

de haan 24 okt. 14

12:12 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

NVA boutade

boutade

 

Joachim Pohlmann, woordvoerder van Bart De Wever, herhaalt op een zelfgenoegzame manier in DM een ‘boutade’ waar ik misselijk van word: ‘Wie op zijn 20ste geen socialist is die heeft geen hart, wie het op zijn 30ste nog steeds is die heeft geen verstand.’

Dus al wie zeurt over die roemruchte 1% die bijna alle rijkdom in handen heeft, die is een dommerik. Wie dweept met het neoliberalisme die heeft het licht gezien. Is het dan zo dom om te wijzen op de gevaren van het neoliberalisme?

Om te beginnen gokt dit systeem met de overlevingskansen van de menselijke soort in haar eigen biotoop, de aarde: blind kapitalisme staat voor een onherstelbare vervuiling.

Ten tweede zorgt het voor een ondraaglijke ongelijkheid bij ons en in de hele wereld. Uit deze dramatische ongelijkheid moeten onvermijdelijk conflicten voortkomen, ook gewapende. Een onaanvaardbaar ongelijke wereld is een gevaarlijke wereld.

Ten derde betekent dit neoliberalisme, waar de NVA bij zweert, voor de volgende krankzinnigheid: zij die in het systeem (moeten) meedraaien lijden aan stress en aanverwante kwalen (hun levenskwaliteit wordt ernstig aangetast) en zij die erbuiten vallen overleven in mensonwaardige toestanden.

Is dit alles analyseren en aanklagen een uiting van dwaasheid? Ik stel vast dat heel wat eminente geesten hun hele leven daaraan gewijd hebben: wereldvermaarde economen, maatschappijcritici zoals Noam Chomsky, gedreven journalisten en vul verder zelf maar aan.

Naar mijn mening (indien ik in mijn domheid nog een mening mag formuleren) is sociale bewogenheid juist omgekeerd zeer intelligent en allesbehalve gemakkelijk. We moeten immers controleerbare feiten verzamelen en die correct analyseren en de juiste vragen stellen. En wij moeten denken op de langere termijn.

Neoliberalen geloven blindelings in hun systeem van uitbuiting en hebzucht. Dat is pas kortzichtig en oliedom.

 de haan 24 okt. 14

07:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-10-14

inlevering cultuurhuizen

na ‘arm Vlaanderen’ nu cultuurarm Brussel?

 

Een goeie  honderd jaar geleden verscheen een reportageboek over ‘Arm Vlaanderen’: toen ging het om materiële armoede. Moeten we ons in de komende jaren verwachten aan een cultuurarm België?

Na de besparingswoede van de Vlaamse regering heeft – zoals men wel kon verwachten – de rechts-liberale federale regering haar snoeischaar gericht op de Brusselse cultuurhuizen met internationale uitstraling. Yves Desmet en de intendant van de Munt, Peter De Caluwe, suggereren dat het meer om een ideologische afrekening zou kunnen gaan dan om budgettaire rechtlijnigheid. Het is immers algemeen geweten dat deze befaamde cultuurhuizen een afkeer hebben gedemonstreerd van het Vlaams nationalisme en de mogelijke splitsing van het land: moeten zij daarom nu bloeden?

Deze cultuurhuizen – zoals de Munt, de Bozar en het nationaal orkest – kosten de belastingbetaler inderdaad veel geld en daarbij kunnen twee vragen worden gesteld: hoe belangrijk vinden we ons Europees cultureel erfgoed en hoe maken we de producties gemakkelijker toegankelijk voor een breder publiek? Ik kan alleen maar getuigen dat mijn broer en ikzelf als kinderen van een fabrieksarbeider vaak genoten hebben van het aanbod in Brussel. Met heimwee denk ik terug aan Maurice Béjart en zijn Ballet van de Twintigste Eeuw – ook een internationaal befaamd gezelschap dat om financiële én inhoudelijke redenen werd weggepest.

De verruiming van de belangstelling moet thuis en op school gebeuren en ook via onze media, vooral de tv-zenders. Thuis moet er al eens naar iets anders geluisterd  worden dan de moderne en modieuze boenkeboenk-geluiden.  En scholen dienen op zoek te gaan naar samenwerkingsmogelijkheden zoals matinees. Anders gezegd: wat we verstaan onder ‘klassieke ‘ kunst hoeft niet wereldvreemd te zijn. Dwaas detail: onze schoonmaakster die slechts lagere school heeft gelopen, zet hier ook altijd Klara aan.

Het klassieke repertoire blijft dus relevant en het is geen dwaasheid om daarin te investeren. Ten bate van iedereen die zich ervoor wil openstellen om zich zo verder te ontwikkelen en als mens te voltooien.

, de haan 23 okt. 14

09:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

knutselen

knutselvers

 

 

een dichter is maar een kind

uit een hut in Afrika

hij vindt wat hij maakt wat

 

hij plooit een overschotje ijzerdraad

om een weggeworpen blik

om tuitjes van afgelopen garen

 

en het rolt als een tank

als een paard van Troje

of de fiets van Eddy Merckx

 

maar wie zegt wat zo’n kind

in gedachten heeft

dat het gedachten heeft

aan een list van Odysseus

aan de glorie van een Kannibaal

 

elk kind is zijn eigen verhaal

het vindt wat het maakt wat

 

en het rolt als chroomwerk

in het magere zand

en het schittert als een droomwerk

in het klad op de achterkant van een blad

 

en meer is er niet aan de hand

dan een droom die het allang vergat

07:36 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-10-14

de dood als gebuur

de dood was een gebuur

 

eerst was de dood: plots verdwenen;

grootvader woonde bij ons thuis

en opeens zat niemand in zijn rieten zetel

 

hij was naar Lourdes geweest

en verscheen met een afgezet been:

hield de Maagd die genadig geneest

niet van zijn gebeden? ze trapte op zijn zwarte teen

 

dan kwam een spookverhaal

winter 53: een polderbaan

was weggespoeld, twee studenten verdronken

nog zie je de begrafenisstoet

de houten koets met flambouwen

 

deze dood had majesteit en was luguber

tegelijk: je bleef van hun wagen  dromen

die bij een sluis gezonken bleek

 

verder volgt een reeks bezoeken:

moeders heengaan een verdoving

je huilde op haar zusters schoot

beschaamd om jouw vertoning

 

nooit heb je moeten wachten:

een trouwe buurman bleek de dood

hij schoof  zijn voeten onder tafel

en wie hij ook zou slachten: hij genoot

12:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Thomas Piketty in Humo

Piketty voor beginners (in Humo deze week)

 

In het boeiende artikel over de rijzende ster onder de economen,  Thomas Pikette artikel over de rijzende ster onder de economen, y, stelt ene Victor Broers  - niet bepaald een fan van de nieuwe vedette- dat niet de superrijken en de ongelijkheid het probleem vormen maar wel de armoede: volgens hem moeten we focussen op alles wat de armen moeten ontberen.

Mijn eerste bedenking: hier zijn extra middelen voor nodig en waar gaat men die extra’s halen indien niet bij de superrijken?  De gemakkelijkste kritiek op Piketty en zijn aanhangers is dat het hier louter gaat om ‘afgunstsocialisme’. Maar ik alleszins heb niets tegen rijkdom. Op voorwaarde dan wel dat de fortuinen minstens ten dele worden geïnvesteerd in de economie.

Want nu horen we van onze neoliberale regeringen dat een economische groei het heilsmiddel is om alle problemen op te lossen en opnieuw meer welvaart te creëren. Maar tegelijk laten deze regeringen de improductieve fortuinen buiten schot: de renteniers worden ongemoeid gelaten op een flauwe ‘Kaaimantaks’ na.

Groen en de PVDA (vooral Peter Mertens in zijn boek ‘Hoe durven ze?’) pleiten voor een voorzichtige taxatie van de superrijken: het betreft dan vermogens groter dan 1 miljoen euro die progressief zouden belast worden – de laagste aanslag bedraagt amper 0,5 % wat die kapitaalkrachtigen nauwelijks zullen voelen.

De Vlaamse en federale regeringen doen precies het tegenovergestelde en laten de begrotingstekorten betalen door de modale burger en door de armlastigen. Waardoor de ongelijkheid en vooral het onrechtvaardigheidsgevoel zullen toenemen met allerlei manifestaties en stakingen tot gevolg, waarbij in de rechtse media weer zal geschoten worden op de onverantwoordelijkheid van de vakbonden.

Mijn besluit: ongelijkheid zal er altijd zijn maar herverdeling is een noodzaak om te komen tot de aanvaardbaarheid van deze ongelijkheid. Eén slogan blijft overeind: ‘laat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen’. Dit is niet meer dan rechtvaardig.

 de haan 22 okt. 14

11:37 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

chatroom

how dark is my chatroom

 

 

hoe streel je met geschreven taal

met schamele woorden op een bevend scherm

ze moesten door lange haren gaan

en wangen opvangen

als de laatste druppel uit een kraan

 

stel je voor: een struikelpas

meer vallend al dan lopend

een gebroken kalebas

en vertwijfeling al hopend

 

wie streel je met geschreven taal

weet de lezer wat die leest

hoeveel adem behoeft een verhaal

eer het  verzwijgen geneest

 

hoe ontwijk je geschreven taal

vrijpostigheden op een scherm

een muis die klikt en dubbelklikt

en het scherm is grijs en kaal

 

stel je voor: een knittelvers

het knibbelt aan een kabel

het heeft iets schoons van ver

en het gelooft zijn eigen fabel

 

wie benijdt ons geschreven taal

toch geen mens die over heeft

die over loopt als een rivier in maart

men schrijft niet als men leeft

10:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Montaigne

het past de ouden – Michel de Montaigne

- but at my back I always hear. Marvell -

 

 

het past de ouden zich dicht te plooien

als een dagblad om een droogbloem

en het is de jaargang van hun jeugd

met koppen die verstrooien

en een foto die verheugt

 

en niet de bladen  zuigen

de bloem slorpt de beelden in zich op

en drukt de contouren

van een droom

 

ze bloeien hun oude dromen

‘als een maretak in een dode boom’

de ouden vertrouwen hun dagen toe

aan die wagen zonder toom

 

zij voelen 

aan maagzweer en niersteen de woeste koets

die hen meesleurt bij de haren

die hen bonkend over de stenen pleurt

en pas de dood zal het paard bedaren

 

het past de ouden om achterwaarts

om ruggelings de slagen te verduren

wanneer alles breekt van slaap tot aars

maar nog niet nog lang niet

dat inwendig oog dat de koppen leest

en naar de foto’s blijft turen

 

de jaren sturen hun strijdkaros hun briesend beest

en de koets is woest en de keien gooien

hen als een strobaal in de lucht

maar zie ze toch eens dubbel plooien

weerom lachend om die domme klucht

07:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-10-14

De Wever en het verleden

hoe ver terug in de tijd?

 

Bart De Wever heeft zondag weer zijn rol van Calimero met verve gespeeld, ditmaal wat betreft Theo Francken en Jan Jambon. ‘Ze zoeken ons’ is zowat het refreintje in zijn betoog.

En dan roept hij, als historicus, pathetisch uit: ‘hoe ver moeten we terug in de tijd? Ik leef en werk in de 21ste eeuw.’

De makke is zijn houding is het feit dat zijn kompanen zelf door hun gedrag of uitlatingen terugkeren naar de collaboratie en naar de VMO.

Uitspraken als ‘de collaborateurs hadden hun redenen’ zijn op z’n minst dubieus en de aanwezigheid van Francken op de viering van de stichter van een militie die veroordeeld werd als ‘paramilitaire organisatie’ is meer dan dubieus: dit is onmiskenbaar een uiting van sympathie.

BDW zelf mag dan wel klaar en duidelijk verklaren dat ‘de collaboratie fout was’, niet iedereen in zijn partij blijkt daarvan overtuigd: niet bij de kopstukken en zeker niet aan de basis.

de haan 21 okt. 14

12:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

regenliedje

regenliedje

 

we zongen in die dagen

dat geen van ons een paraplu bezat:

‘het regent, het zegent,

de pannetjes worden nat’

 

we vonden vrolijk onze wegen

naar het schooltje van de Naart

want de meester had verhalen

in zijn machtig hoofd vergaart

 

‘het regent, het zegent’

elke engel had een kwast

waarmee hij het water wijdde

en ons op blijdschap heeft vergast

 

spattend door de plassen

werden onze sokken nat

we zouden moeder droef verrassen

die weer de smoor in had

 

‘het regent, het zegent’

en vandaag met paraplu

loop ik als getekend

want heimwee is zo sluw

08:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-14

ebola

ebola overdreven?

 

Wordt het ebolagevaar niet ferm overdreven? Tot nog toe zijn er ongeveer 5 000 mensen overleden aan het virus terwijl er wereldwijd meer dan een miljoen sterven aan tbc en meer dan een half miljoen aan de griep.

De ebolapaniek heeft vooral te maken met het feit dat er nog geen medicijn tegen bestaat en met de onduidelijkheid omtrent het besmettingsgevaar.

Er zou meer kunnen gebeuren dan paniekreacties, bijvoorbeeld door de gespecialiseerde diensten van ons leger. Maar de regering treuzelt. Waarom?

Naar mijn mening is ebola slechts een symptoom van een algemene onverschilligheid tegenover Afrika en de problemen op dat continent.

Om te beginnen is er al de neoliberale globalisatie die de Afrikanen weinig kansen biedt op een fair inkomen, op ontwikkeling en een menswaardig bestaan. Wat de wereld interesseert zijn twee dingen: de bodemrijkdommen van Afrika en dit continent als afzetmarkt van allerlei modern wapentuig. Een overduidelijk voorbeeld is Oost-Congo waar een neokoloniale plundering aan de gang is en tegelijk  massale slachtpartijen en verkrachtingen. Naar schatting zijn er in die regio sedert de Rwandese genocide al vele malen meer slachtoffers gevallen dan tijdens die genocide zelf. De VN stuurt waarnemers die de boekhouding bijhouden van de incidenten maar nauwelijks iets ondernemen om de bevolking te beschermen.

Ten tweede is er de overbewapening van allerlei rebellen die zorgen voor een hele resem aan conflictgebieden. Allemaal ten koste van de lokale bevolking.

Ten derde is er de invloed van geïmporteerde godsdiensten en van de eigen tradities die elke vooruitgang belemmeren om niet te zeggen dat ze zorgen voor achteruitgang.

De internationale gemeenschap kijkt toe en onderneemt zeer weinig, met bepaalde ngo’s als uitzondering maar die kunnen meestal niet meer doen dan symptoombestrijding.

Deze overheersende onverschilligheid is het echte dodelijke virus: Afrika zal nooit geëmancipeerd geraken als daaraan niets verandert. De Afrikaan zal altijd het ondergeschoven kindje blijven van het economisch systeem dat opgedrongen wordt door de Westerse machten en door China.

Ebola raakt ons maar omdat er een kleine – zeg maar minieme - kans bestaat dat we er zelf door getroffen worden.

 de haan 20 okt. 14

07:12 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

huis aan de kade

het huis aan de kade

 

 

er was de rust van stropapier

in de tonen van oktober

en de verdroomde albatros

die opvloog uit de trage akkoorden

van Fleetwood Mac

 

en af en toe werd de noodmatras

een oosters ligbed

voor een naakte schone

en verhalen bloeiden

in theelichtjes op de vloer

 

en telkens met de nacht:

de torens in het oker

de trots van de stad

en het water dat stilstond

alsof de rivier een streep trok

onder een tijdvak

 

het was er rustig in huis

al was het voor de wet bouwvallig

met vonken die sloegen

uit een stopcontact en buizen

die waren stuk gevroren

 

maar af en toe bloeide een schone

als een witte heester in de nacht

en je had iets van een slapeloze vlinder

die zich opblies tot een albatros

tot een vogel met grootse dromen

en voor één nacht bleken ze zelfs waar


05:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-14

winters gedicht

sporen in de sneeuw

 

 

sneeuw komt op de tenen

van een kristallen trap

tekent de vele assen

waarom die wentelt

 

sneeuw is een dansend meisje

in een frutseljurk van zijde

en draaierig valt ze om

uithijgend in zwijgen

 

kon het maar zo stil

in je stampende schedel

alleen nog woorden als vissen

open lippen die aantikken tegen

de glazen kogel

 

sneeuwt verschoont

de lakens van een koortsige dag

schudt de kussens op

en het zieke hoofd

kan weer verzinken

in zijn droom

 

het draait om vele assen

en meisjes lopen op hun tenen

van een wenteltrap

en het wemelt van vissen

die het glas aanraken in een hap

 

sneeuw tekent een wereld

schoon nog als een blad

woorden laten de sporen

van een wezel of een rat

13:41 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende