23-04-14

Luc Huyse in Humo

Luc Huyse in Humo

 

Doodjammer dat het interview met emeritus professor Huyse slechts twee bladzijden mocht duren.

Je kan zeggen dat we dan maar met z’n allen zijn boek moeten gaan lezen, maar Huyse zegt zelf dat boeken in deze snelle tijd met zijn overhaaste lectuur nog weinig impact of verspreiding kennen. Een helder essay en een grondig interview kunnen meer invloed hebben. En de nieuwe sociale media werken al te snel en oppervlakkig om ze ernstig te nemen, enkele uitzonderingen daargelaten.

Ik geloof nog enkel in basisdemocratie en spontane frontvorming over partijgrenzen en zuilen heen.

Huyse zelf geeft het voorbeeld van Manu Claeys in Antwerpen, ik voeg daar de beweging voor het Brugse Lappersfortbos aan toe: een hoopje anarchisten, zullen velen ze noemen, maar deze zogenaamde marginalen zijn er toch maar mooi in geslaagd om 70% van het bos te redden – met dank weliswaar aan Vera Dua.

Mag ik nogmaals op mijn stokpaardje springen? Ik weet dat ik vaak zeur over de verantwoordelijkheid van onze media en onze journalisten. Ik ben daarvan dan ook stellig overtuigd.

Onze media staan voor een dilemma: de markt dienen en hun aandeelhouders of de democratie bevorderen. Onder meer door ruime aandacht te schenken aan al deze lokale initiatieven en ook aan ‘oude wijzen’ zoals Luc Huyse. Als de wereld een dorp is geworden dan komt de waarheid meer dan eens uit de mond van onze dorpsoudsten.

Ik heb een grootse opvatting van de journalistiek: ik zie de ernstige media als speerpunten in de strijd om een nieuwe democratie die zoals gezegd ‘bottom up’ zal verlopen. De verandering ten goede begint aan de basis, daar bevindt zich de werkelijke ‘kracht van de verandering’.

Laten we die kracht niet claimen door demagogen en populisten die enkel gemakkelijkheidsoplossingen en een vijanddenken aanreiken en voortdurend het ene deel van de bevolking opzetten tegen het andere.

Afgezien van de media verwacht ik enorm veel van ons onderwijs: daar moet aan een oprechte politieke vorming worden gedaan. Dus geen gelegenheidsdebatten met politieke opportunisten, maar een systematische opvoeding tot burgerschap, medeverantwoordelijkheid en betrokkenheid.

Een behoorlijk functionerende democratie is onmogelijk zonder deze betrokkenheid: de leerkrachten moeten hun leerlingen ervan overtuigen dat hun engagement van tel is. Zodat zij op hun beurt geëngageerde ouders worden en het eindelijk gedaan is met de gigantische onverschilligheid en het loutere ik-denken.

staf de wilde, de haan 23 apr. 14

11:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

het electoraat van de NVA

met welk electoraat scoort de NVA?

 

Volgens mij lijdt het geen twijfel dat de NVA na 25 mei de grootste partij in Vlaanderen wordt: het mentale klimaat lijkt er rijp voor te zijn.

Mijn vraag is echter: met welk electoraat? En wat denkt de linkervleugel van de partij daarover, onder anderen mijn dorpsgenoot Wilfried van Daele. Die vertelde me vroeger al eens dat er verwoede discussies binnen de partij hadden plaats gevonden vanwege al die overlopers van het VB.

Als je de  peilingen volgt en zaken zoals ‘De stem van Vlaanderen’ plus een aantal reacties op mijn Skynetblog dan kan je niet anders dan besluiten dat extreemrechts  door de NVA is leeggezogen: deze overlopers hebben geen bekering ondergaan, zij voelen en denken nog altijd op dezelfde manier.

Alleen het openlijk racisme wordt voorlopig in de kast gehouden – althans bij de partijtop en niet bij dit electoraat.

Men kan mij pessimisme verwijten, maar ik zie de toekomst van Vlaanderen niet zo rooskleurig: de onverdraagzaamheid, het ego winnen veld ten nadele van de solidariteit.

Wat is hier aan te doen? Niet versagen, zou ik zeggen: boodschappen en daden van solidariteit blijven verspreiden en voortzetten. Ook aan politieke modes komt een einde, misschien wanneer nog meer Vlamingen aan den lijve zullen ondervinden waartoe al deze hardvochtigheid en onverzoenlijkheid (om niet te zeggen vijanddenken) kunnen leiden.

De sympathisanten van de NVA beweren onder meer dat het een goeie zaak is dat ‘de profiteurs’ eruit zullen vliegen. Maar wie de echte profiteurs zijn, daarover denken ze niet na.

Sociale fraude bestaat en moet bestreden worden, maar ze is een peulschil vergeleken bij de grote fiscale fraude en bij de onverdraaglijke ongelijkheid qua inkomen.

Zoals in een vorige tekst geschreven: het volk is geneigd te reageren volgens Machiavelli: verdeel en je zal heersen. Zet het kleinere grut tegen elkaar op en de groten zullen buiten het blikveld blijven.

Duidelijk gezegd: de ware profiteurs bevinden zich bovenaan onze samenleving en niet onderaan of in de marge, het systeem van het neoliberalisme wakkert dit profitariaat aan.

En het moge duidelijk zijn dat de NVA een neoliberale partij is, blauwer dan de blauwen.

Trouwens, al vele jaren zetelt de NVA in de Vlaamse regering: heb je al iets gemerkt van ‘de kracht van de verandering’ in positieve zin? Wat is bijvoorbeeld het palmares van Geert Bourgeois: ik kan me geen heldendaden herinneren? Muyters zweert bij begrotingsorthodoxie met als gevolg dat er geen geld is om de talrijke wachtlijsten op te lossen. Befaamde economen zeggen nochtans dat je ook in tijden van crisis moet durven te investeren.

Meest van al ben ik bang voor het sluipend gif van het vijanddenken dat overgenomen is van het VB: de vijanden zijn in de eerste plaats di Rupo en zijn Waalse socialisten, maar ook de inwijkelingen, de vakbonden en iedereen die zwak staat of deze zwaksten verdedigt.

Het Vlaanderen van de NVA wordt een hard Vlaanderen, hard en harteloos.

 de haan 23 apr. 14

08:07 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-04-14

the Hurricane

Rubin ‘Hurricane’ Carter

 

Op 76-jarige leeftijd is een ex-bokser overleden die een wereldwijde beroemdheid werd vooral dankzij een protestsong van Bob Dylan.

Carter werd ten onrechte veroordeeld en zat 20 jaren in de gevangenis. Zou het een toeval zijn dat het hier alweer om een zwarte gaat?

Al meermaals heb ik betoogd dat de USA onze bondgenoot niet kunnen zijn, wel een handelspartner maar geen gelijkgestemde.

Daar zijn allerlei redenen voor: onder meer al dat economische beleid dat het sociale totaal verwaarloost. Er is het justitieapparaat dat nog doodstraffen uitvoert en de blunders blijft opstapelen. En dat bovendien meer en meer wordt geprivatiseerd wat leidt tot onmenselijke toestanden in de gevangenissen. Daarnaast heb je nog een dubbele hysterie: het patriottisme en de sekten en tv-predikanten. Er is een gebrekkige openbare gezondheidszorg en een falend openbaar onderwijs – dat in tegenstelling tot de peperdure top waar je het beste ter wereld kunt krijgen als je maar rijk genoeg bent. Het is dus een land van extreme ongelijkheden.

Die laatste zijn er ook bij ons, maar wij beschikken toch nog altijd over officiële correcties, over mutualiteiten en een betaalbare ziekteverzekering. De belangrijkste blaam die ons treft is de armoede bij ongeveer 15% van de bevolking.

In de USA worden miljoenen getroffen door de armoede, ook ‘working poor’.

En dan heb ik nog niets gezegd over het agressieve buitenlandse beleid dat volledig gemanipuleerd wordt door de machtige wapenlobby die zowel de democraten als de republikeinen tijdens hun campagnes steunt. Met als gevolg dat we op dat gebied weinig verbetering hebben te verwachten tenzij het systeem echt onbetaalbaar wordt.

Verder zou ik het kunnen hebben over de Hollywoodkitsch die de wereld cultureel verovert dankzij zijn lage prijzen. Toegegeven, ook bij ons staat de film- en ontspanningsindustrie niet altijd op een hoog peil: we worden meer en meer veramerikaniseerd.

In vele opzichten kan ik dus de USA niet als een medestrever beschouwen, als een partner.

Noem het gerust een teleurgestelde liefde want in mijn jeugdige jaren was ik onder diverse invloeden zoals de Hollywoodfilms een fervent Amerikafanaat.

de haan 22 apr. 14

08:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

stem van Vlaanderen

ons rechtse Vlaanderen

 

Het is maar een ultra kort berichtje in DM van deze dinsdag na Pasen maar het deprimeert mij enorm.

Het gaat over de ‘Stem van Vlaanderen’, een stemtest georganiseerd door VTM en Het Laatste Nieuws, niet bepaald de intellectueel meest hoogstaande bronnen, maar toch: er hebben 700 000 mensen aan mee gedaan en dat is niet niks.

Vlaanderen zal wel altijd rechts zijn geweest, maar uit deze stemtest blijkt dat het vandaag zeer rechts is geworden.

In het artikeltje komen slechts twee onderwerpen aan bod: de werklozen en hun uitkering, en de GAS-boetes.

Wat die laatste betreft: geen enkel weldenkend mens zal ontkennen dat deze boetes op z’n minst moeten bijgestuurd worden of helemaal afgeschaft. Omdat een rechtsprincipe wordt geschonden: de aanklager is tegelijk rechter.  Ook ik ben tegen straffeloosheid als het om ernstige zaken gaat, maar het is niet omdat ons gerecht faalt (denk aan de ‘draaideurcriminelen’) dat fundamentele principes over boord moeten gegooid en vervangen door een systeem van belachelijke willekeur.

Iets anders is het topic van de werklozen: liefst 80% van de deelnemende Vlamingen is van oordeel dat die moeten werken voor hun uitkering (verplichte gemeenschapsdienst). Ik heb het al vaker geschreven: tegenover arbeid moet een loon staan en geen uitkering, en dat leidt ons tot de paradox dat een werkzoekende die verplichte arbeid levert geen werkzoekende meer is maar een tewerkgestelde met alle sociale rechten van dien.

Bovendien vindt een meerderheid dat de uitkering maar gedurende twee jaren mag worden uitbetaald, wat betekent dat wie  tegen zijn wil zijn werk verliest (bij een bedrijfssluiting bijvoorbeeld) verwezen wordt naar het leefloon. Hierin zie je de hardvochtigheid en het totale gebrek aan empathie van de NVA.

Ik vrees er dan ook voor dat deze partij zeer hoog zal scoren op 25 mei. Er is bij ons een mentaliteit gegroeid die zegt dat alle zogenaamde ‘profiteurs’ eruit moeten: dit geldt voor de ‘profiterende’ Walen en voor de ‘profiterende’ volksgenoten en nieuwkomers. Van enige solidariteit is bij dit publiek geen sprake meer.

25 mei zal ons daarom voor een dilemma plaatsen: wat voor samenleving willen wij? Een van zelfzuchtige en welgestelde navelstaarders of een van solidairen?

 de haan 22 apr. 14

07:30 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

confiteor

belijdenis

 

heeft een demon ooit schuld bekend

in een briefje van twee regels

neen, hij weet niet wat hij doet

en houdt zijn mond verzegeld

 

een wijze van woorden is nog

geen wijze van daden

hij vreet toch aan de wufte trog

en heeft zichzelf verraden

 

geen wijze zonder een bejaarde vader

wonend boven een heuveltop:

met gespreide armen komt hij nader

want jij draagt de boetestrop

 

en jij zal wel bekennen en belijden:

met een demon heb ik geslapen,

hij mocht me als een paard berijden

 

zijn laatste duiten zal de vader schrapen

om een feestmaal te bereiden

hij slacht al kalf en schapen

en zal de tafel wijden

06:04 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-04-14

VTM-journaal

VTM-journaal

 

Het VTM-journaal van 18 uur was een perfecte illustratie van de mediakritiek van Alain de Botton: een aaneenschakeling van rampen, moorden, ongevallen opgesmukt met een paardenwijding die dateert uit de Middeleeuwen en niet te vergeten een vleugje sport.

Waar ik al jaren voor vrees is een sociologische segregatie die VTM-kijkers vervreemdt van VRT-kijkers: die krijgen nog een glimpje van de echte wereld te zien en worden in het bijzonder via Canvas nog enigszins geïnformeerd.

De lijfspreuk bij VTM luidt: ‘u vraagt, wij draaien’ – waarbij het aanvechtbaar is of het VTM-publiek in waarheid om deze onzin vraagt.

Is VTM dan echt de zender voor de leeghoofdigen, de nitwits die een journaal ervaren als een zoveelste show waarvan ze na afloop niets bewust hebben onthouden? Ik zeg met opzet ‘bewust’ omdat ik ervan overtuigd ben dat het onbewuste wel registreert en bewaart: gevoelens van onzekerheid en angst met name. En die gevoelens hebben zonder twijfel invloed op het stemgedrag en op de bereidheid om naar populisten te luisteren. Vroeger was het de pastoor, nu zijn het de commerciële tv-zenders die het volkje dom houden. Een gewillige prooi voor demagogen.

de haan 21 apr. 14

18:36 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

schoonmaak

schoonmaak

 

soms is schrijven een grote schoonmaak

rommel uit je hoofd verdrijven

 

veel te veel heb je verzameld

en graag wil je naar het joch terug

dat nog wankel loopt en stamelt

 

en niettemin een laag

meedraagt van geërfde dromen

en meikevers heeft gevonden

in een lindehaag

 

zo’n kevertje met meel op de rug,

een bakkertje: het paste perfect

in een doosje Union Match

met gaatjes voor zijn adem

 

grote broer die wond een draadje

om een achterpoot

je zag hoe het beestje zich verbaasde:

het garen maakte zijn bromvlucht dood

 

schrijven is de tijd ophalen

uit reeds lang verborgen laden

waar de dromen bleven malen

toen je nog woonde in moeders schoot

10:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

over een Macondo

over een Macondo

 

geen oceaan druist en steigert

als wilde paarden: traag water

omvademt mijn dorp, alleen

een giertij deed de dijken breken

 

en toch, ook daar hebben mensen

gewoond te midden  van dromen

en magie was in hun hart en boten

die naar een haven stomen

 

gun elke dichter zijn Macondo,

de fantomen van zijn jeugd

die nog komen ter stonde

wanneer zijn oog voor dromen deugt

 

wanneer hun hand ligt op zijn schouder

en hun stem een woord inblaast

al wordt de dichter stram en ouder

hij noteert wat hem verbaast

 

want meer dan een notaris

kan een schrijver niet wezen

hij stelt vast wat waar is

voor wie magie kan lezen

09:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Alain de Botton

Alain de Botton

 

Doet het geen deugd een verwante geest te ontmoeten? Wat Alain de Botton samenvattend over het nieuws en de media heeft geschreven, heb jij in stukjes en brokken al eerder gezegd.

De media zijn machtig: ze maken de wereld en hun wereld is vals.

Nieuwsfabrikanten – journalisten genoemd – verwaarlozen hun taak. Zij verwerpen de gedachte dat ze opvoeders zijn: het denken moeten ze voeden en ze voeden enkel de angst, de weerzin en tenslotte de onverschilligheid. Van afkeer komt zich afkeren: hoe meer ellende, hoe groter de kans dat de kijker of lezer zich op de duur gaat afwenden en zijn aandacht beperkt tot de eigen navel.

Ik heb al vaak geschreven: geef  ons een teken van hoop, toon dat ook het goede bestaat in de vorm van geslaagde projecten en beterschap en oprechte generositeit.

Bijvoorbeeld: als je afgaat op de journaals en de kranten dan moet je wel tot het besluit komen dat Afrika een hopeloos continent is. Dat er Afrikaanse landen en regio’s bestaan die er wel degelijk op vooruitgaan kom je niet te weten.

Er is te weinig gezonde reflectie in de nieuwsfabrieken: men denkt veel te weinig na over de gevolgen van zijn keuzes, over de invloed die men op de geesten heeft.

Ik heb het nieuwe boek van de Botton nog niet gelezen maar wat er in de recensies staat en wat hij gisteren zei in het interview op Canvas met Björn Soenens spoort me daartoe aan.

Dit boek zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke redactie en voor iedereen die het beleid van een redactie kan bijsturen.

de haan 21 apr. 14

08:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Fehlleistung

Fehlleistung

 

jawel, de wijze uit Wenen

hij sloeg er soms naast;

maar niet als je sleutel is verdwenen,

verdwenen in je haast

 

het vergeten is een teken

dat de rede niet begrijpt:

het leert soms na weken

wat  in jou is gerijpt

 

deze deur wou je niet open

want je kreeg ze niet meer dicht:

de deur van het vergeefse hopen,

door een duivel verlicht

 

of je dacht een wagen te starten

naar een betoverde stad

om het noodlot te tarten

want je geloofde en aanbad

 

in je hand ligt het teken

dat geheimen onthult:

ook een godsbeeld kan breken

en zelfbedrog blijft onvervuld

08:03 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-14

allochtonen bij NVA

allochtone dames bij NVA

 

De NVA toont zich ruimdenkend door mensen uit te spelen van allochtone afkomst, in het bijzonder dames.

Vrijdag op de VRT voerde zo’n dame (haar naam ontsnapt me) een dovemansgesprek met Peter Mertens (PVDA+) over onze loonkosten en de tewerkstelling.

Vandaag in de gratiskrant De Zondag heeft ene Nadia Sminate het over de sociale fraude, meer bepaald ziek gemelde werknemers die te weinig gecontroleerd zouden worden.

Beide dames lijken speerpunten te zijn in het hardvochtig beleid van de partij die alleen kijkt naar de kant van de werknemers en er niet aan denkt om eens de ondernemingen ter verantwoording te roepen of om de superrijke vermogens aan te pakken. Dit laatste zou nochtans de meest ethische en sociale methode zijn: want in het officieel verarmde België en Europa merk je een toenemende kloof tussen gemiddelde inkomens (om van de armen nog te zwijgen) en de superrijken die hun inkomen in hoofdzaak halen uit kapitaal.

Wat me echter al langer dan vandaag bezig houdt is die merkwaardige harde opstelling van gearriveerde allochtonen: zij zijn zelf de armoede en achteruitstelling en uitsluiting ontgroeid en willen nu iedereen aanpakken die niet in staat is om een vergelijkbare opgang door te maken.

Mij doet het denken aan de Congolese ‘évolués’ of aan arrivisten.

Wat in hun opstelling compleet ontbreekt is het mededogen of de empathie met wie het moeilijk heeft.

Ik lees nu wel dat ook Liesbeth Homans tot het inzicht is gekomen dat het leefloon en de laagste pensioenen tot aan de Europese armoedegrens moeten komen, zij zegt: ‘men moet geen socialist zijn om sociaal te zijn’. Alsof die Europese armoedegrens (die rond de 900 euro ligt) nu een sociale prestatie van jewelste zou zijn: dit is het absolute minimum als streefdoel.

Voor mij is het duidelijk: de NVA heeft in haar rangen sociaal en zelfs ecologisch bewogen leden (ik denk nu in het bijzonder aan mijn dorpsgenoot Wilfried van Daele) maar dit lijken eerder ‘excuustruusjes’ dan potentiële beleidsmakers. Ze wegen niet op de lijn van de partij.

De echte speerpunten denken nog altijd zoals hun  Engelse goeroe Dalrymple of ze zitten verkrampt in een antisocialisme in het bijzonder op een geobsedeerde manier toegespitst op de Waalse PS en Elio di Rupo.

Van de dames van allochtone oorsprong had ik een verzachting verwacht, maar ze blijken nu even onverzoenlijk te zijn. Wat ik voorlopig enkel als arrivisme kan verklaren: wie een betere uitleg weet, mag die laten horen.

de haan 20 apr. 14

10:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gabriel Marquez

Gabriel Marquez

 

Jebriël: boodschapper

van een volk, een taal, een continent

wie zal ik thans eren:

de schrijver of de vent?

 

de naam van een engel

met klokjes van kloten

later een bejaarde bengel

die schreef onverdroten

 

de groten der aarde haalden hem aan boord

waar ze hem als een verwante fêteerden

want een droom  was in zijn woord

zoals een leidmotief in een rondo

en wat ik van zijn verhalen leerde:

elke dichter heeft zijn Macondo

09:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

duiveluitdrijving

uitdrijving

 

droef te moede drijf je

een mooie duivel uit

je zal geen naam vernoemen

of een teken schroeit zich in je huid

 

oh, je woonde op een berg

zoveel was je beloofd:

een zindering door been en merg

een zon die nooit meer aan de einder dooft

 

geloof me, een denker is best onnozel

bij de belofte van een wufte bruid

hij loopt dan over rozen

al schreeuwt de twijfel nog zo luid

 

nu kijkt hij nuchter uit

op een berk zijn kalm gewiebel

de droom stierf als een ver geluid

en de kalmte is een spiegel

07:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-04-14

paranoia

why is your water so black?

- because I’m paranoid . Frank Zappa -

 

wie zal je het meeste

wantrouwen: de wantrouwige

of de dwaas, de meeloper

of de kluizenaar

 

geloof moet over mensen

gaan, botsen met je kop

tegen een muur

 

geloof is uithuilen en

herbeginnen, vuisten sluiten

en open maken

 

wantrouw de zonderling

die schuilgaat achter een baard:

hij bootst de wijze na, schrijver

en landeigenaar die lijfeigenen

vrijliet en allicht werd bedrogen

 

liefde heeft met wonden

van doen: ontgoochel mij,

ik ontgoochel jou, we zijn

uit dromen ontstaan en

steeds moeten wij ontwaken

 

maak mij wakker, toon

dat je geen drogbeeld bent,

knijp in mijn vlees, ik jank

al bij voorbaat – als voorgift

 

van het glijden, slijmvlies

over slijmvlies en wachten

op de bloedklop, de barst

in de muur – blijf mij vreemd,

 

wat ik herken zal ik wantrouwen,

aan het  wonder geef ik me over:

dagelijks als het kan, één keer

per jaar als het moet

 

de lichtgelovige, de meeloper

moet je mijden  als een ondermijnde

weg: de kortste, de  zekerste

om te eindigen in een knal,

de brokken van een kluizenaar

08:33 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-04-14

zwaar weer

zwaar weer

 

zwaar weer, zegt de zeiler

en hij blijft een schilder aan wal

de landrot wordt gegeseld

de wind verrolt zijn rijmen als een bal

 

zwaar weer, het klinkt hem in de oren

als zware jenever en zwaar bier

waarin gerechten smoren

tot ze zacht zijn als een klier

 

hij hoort bij de ontaarden

overjaars tot in zijn droom

vreemd aan zee en haar gevaarte

een kind gebleven van een stroom

 

hem behoren dorp en steden,

enkele bloemen in beemd en bos -

zelfs een zang kan hij benoemen

doch meest van al het zeuren in z’n leden

 

de zeeman spant zijn spieren

de landrot zijn gewrichten

tot hij mank loopt van de pijn

zoals aangeschoten dieren

 

en toch, er zijn, ginds zijn de verre lichten

op houten pier en stenen kade en in het schrijn

der verbeelding: de vrouw en haar genade

waar ze beide op papier voor zwichten

19:22 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

waaier

 

waaier

 

 

 

steeds gaat het zo:

 

heen en weer, steeds

 

wil je in een beweging

 

bewegen, druppel in de golf

 

 

 

met wie val je samen,

 

deelt je lichaam een huid:

 

zelfs de geliefde sluit je

 

buiten, nooit kom je

 

binnen met je hoofd

 

 

 

hoe doe je het dan,

 

heen en weer van je zelf

 

naar samen, bewegen

 

van rotsblok naar water

 

 

 

beide wil je bewaren:

 

heen en weer en steeds

 

zwijgen, stamelen, zingen

 

als een golf die breekt

 

 

 

eenzamen moeten verzamelen

 

zoals bladeren aan een boom

 

en ruisen, reeds één in

 

klank en beweging

 

 

 

en steeds is er dat ene

 

dat ratelt, zich wentelt

 

om de eigen spil, de eigen

 

twijg: wie eraan voorbij

 

loopt, knakt hem af

 

 

 

steeds beweeg  je heen en

 

weer, van één naar meer,

 

van meer- naar enkelvoud,

 

je vouwt open en dicht

 

als een waaier, droom je,

 

voor een volmaakt gezicht

 

11:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

jonge berken

een prieel van jonge berken

 

weer staan ze in lichte lover

een kantwerk, een glasgordijn

en we weten: na de zomer

zullen ze opgeschoten zijn

 

geen venster, geen erker

van het aanpalend perceel

kent deze tuin van goede werken

oosters besloten als een prieel

 

naakt dan zal je zonnebaden

bij de blauwe regen

geen oog zal raden

hoe licht mijn handen wegen

 

zo gebeurt iets moois

binnen  de beukenhagen

een brons bij turkoois

en alles kan je wagen

 

kralen zweet in je plooien

die mijn tong dan op zal vegen

wanneer ik als een hond kom schooien

houdt geen schroom je nog tegen

08:10 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-04-14

is onze jeugd pessimistisch?

pessimisme bij onze jeugd?

 

Een nieuw onderzoek zou aantonen dat de Belgische jeugd onderaan de lijst staat bij de meest pessimistische landen.

Twee dingen vallen op: de meerderheid van deze zwartkijkende jongeren wil niet dat de oudere generatie voor hen inlevert; en het pessimisme heeft te maken met welvaart: men vreest dat men het ‘slechter’ zal hebben dan de vorige generatie.

Ik geloof dat hier een zware denkfout in zit: ik heb de eerder armmoedige jaren 1950 meegemaakt en de opbloei in de ‘Golden Sixties’. Ik stel twee zaken vast: de soberheid van 50 leidde niet tot meer ongeluksgevoelens, maar anderzijds is het zo dat een economische hoogconjunctuur bij velen de geesten openmaakt – men gaat meer experimenteren, men durft meer aan. Laagconjunctuur lijkt te leiden tot meer verkramping in vele aspecten: minder verdraagzaamheid, een politieke verschuiving naar rechts waarbij de solidariteit zwaar onder druk komt te staan wat blijkt uit het geringere kiespotentieel van de solidaire partijen en uit hardvochtige standpunten tegenover mensen die uit de boot vallen of dreigen te vallen.

Niets lijkt lastiger te zijn dan afgeven wat men verworven heeft: men ervaart dit als een vanzelfsprekendheid en velen willen nog meer van het zelfde. In mijn ogen zijn dit valse verwachtingen die ons worden aangepraat door reclame en ook door de praatjes van politici: inleveren betekent geen aanslag op het welzijn, men kan best gelukkig zijn met heel wat minder.

Daarom moeten de onderzoekers ophouden met het linken van pessimisme aan economische groei.

Ik sta in het algemeen zeer sceptisch tegenover dat concept: groei, ja, maar welke groei? Ik geloof dat we nog altijd kunnen groeien in kwaliteit en duurzaamheid, maar niet in kwantiteiten. Zoals de Club van Rome al schreef rond 1970: er zijn grenzen aan dit soort groei, onze planeet kan dit niet aan.

Laten we de nadruk leggen op groeien in welzijn, in wat men wel eens noemt ‘het Bruto Nationaal Geluk’. Mijn lezers hoeven me niet te zeggen dat armoede daarmee niet samengaat, maar een versobering wel.

Moet je pessimistisch zijn omdat je niet elk jaar een vliegreis kan maken, of zelfs meer dan een?

Dit is maar een symptomatisch voorbeeld. Er valt zoveel moois en aangenaams te beleven in eigen land en directe omgeving. En onze dagelijkse consumptiepatronen maken ons vandaag enkel minder gezond. Ook daar dringt een versobering zich op.

Ik zie leven in soberheid eerder als een optimistische ervaring dan als een zwartgallige: denk aan de volkstuintjes die aan zoveel  tuinders plezier en gezondheid verschaffen.

Ik ben een wielertoerist (in bescheiden mate) maar ik behoef toch geen racefiets van meer dan 5 000 euro?

Conclusie: wij hebben ons laten meedrijven in de illusie van het grenzeloze, het wordt tijd dat we onze begrensdheid  en beperkingen leren te aanvaarden. Leg de nadruk op wat je wel al hebt en niet op wat je denkt te moeten hebben omdat anderen dat van jou verwachten zo niet eisen. Leven is meer dan consumeren.

de haan 17 apr. 14

09:55 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

satori

something like satori?

- to Marcus, master of sometimes something –

 

op een morgen kan je het

wel, ondanks de krant,

in weerwil van berichten

 

je handen liggen open

op je dijen, je zit gevlochten

als een volmaakte knoop

 

je weet en voelt: trots

is een woord dat rijmt

op kots en het deert je

niet, een minzame glimlach

glinstert op je gezicht

 

op het harde worden

schreven en schrammen

gemaakt – op een morgen

ben je week en sponzig:

je zuigt op en laat weer

lopen uit je open hand

 

je zit als dat beeldje

van plaaster met een korfje

op zijn schoot, een kegel

amber brandt, of sandelhout

 

op een morgen kun je het

aan, voor de duur van

een morgen: je bent een kern,

je bent de delen, ze buitelen

onder je huid, ze schaden

niet meer – wie door het licht

is aangeraakt verdraagt het duister

09:20 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-04-14

marteling

drie partijen

- zeefdrukken van Rika van Dycke -

 

steeds deze drie partijen:

de ondervraagde en diens martelgang,

de beulen in uniform, in het eenvormige

van ‘orde moet er zijn’

 

en dan de derde langs de lijn

die voorbij wandelt,

wegkijkt, wegloopt tot buiten

het kader: de zwartste figuur

van allemaal

 

op de bodem: lichamen

in plassen bloed, lijken

zonder namen of wier naam

er niet toe doet

 

toch niet in deze wereld

van grotere besognes

wij worden niet ontregeld

tenzij door een reisschema

dat loopt in het honderd

11:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voor een grootmoeder

I don’t contribute anymore –  uit een vertelling van Aster Berkhof

- voor een grootmoeder –

 

zo zie je haar  in een zetel:

in elke vezel een moeder

en het gaat niet meer

 

ze gaat niet meer naar buiten,

het park waar de vrolijkste kleinzoon

aan haar hand trok als een jonge hond

 

de aanhankelijke die tegen haar aan

wil slapen, omvademd door een zee

van warme golven, stille adem

 

zo moest het blijven, ze heeft er

het hoofd en de handen voor:

uitdelen, liever spaart ze het brood

uit haar mond dan het mee te nemen

naar de onbekende overkant

 

in alle vezels een moeder en ze kan

dit niet: op haar beurt ontvangen,

het wisselen van een rol –

 

een schaamte komt naar boven, de stem

van een vader die herhaalt: niet

klagen, niet versagen

 

en ze versaagt en klaagt over een rug,

een knie maar daarover gaat het niet:

ze kan het niet aanvaarden

dat moeders ook eens mogen

 

dat ze mogen aannemen, omgeven worden

door kind en kleinkind die borden aanvoeren,

schotels met wat ze lust als ze nog lust

 

want ze lust dit niet: elke vezel zindert van pijn,

zij valt uit haar rol, in de schaduw

van een vader die zegt: debout, recht gij,

zijt ge soms werkschuw?

07:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-14

toeschouwers

 

toeschouwers

 

- bij zeefdrukken van Rika van Dycke -

 

 

 

zijn het mensen op dit scherm:

 

geknakt, gekraakt, geschonden

 

en wij veilig aan de rand,

 

zijn we vrij van zonden?

 

 

 

de weerloosheid van vrouwen

 

gebonden en ontbloot;

 

moordenaars en hun getrouwen

 

en nergens het schaamrood

 

 

 

en wij veilig aan een overkant,

 

aan een scherm gekluisterd:

 

wij zien wie wordt aangerand,

 

onze ontzetting wordt gefluisterd

 

 

 

geen kreet ontsnapt aan onze mond

 

ja, een rilling kittelt onze ruggengraat;

 

doch terstond begint een thriller

 

die over een ander leven gaat

 

16:15 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

oorlogstrom

oorlogstrom

 

thans gromt nogmaals de oorlogstrom

de grote heren zijn weer bezig:

aasgieren begerig en dom, hun klauwen

houden zich onledig

 

en wij moeten onderduiken,

schuilen in een achterhuis

waar we het puin al ruiken

en de komst van jassen

onder de luis

 

ach, laten  we zachter schuilen

huid aan huid met zon op het raam,

laten we alle gebaren ruilen

van tederheden zonder naam

10:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Oekraïne

neokolonialisme

 

Eindelijk is er een stem (Idesbald Goddeeris in DM) die zegt waar het op staat in Oekraïne: tegenover de machtspolitiek van Moskou hebben we het neokolonialisme van de EU en zijn kapitalistisch systeem.

Poetin heeft zijn redenen om het separatisme in dat land aan te moedigen en wie weet militair te ondersteunen, de EU hanteert een economische dreiging of verlokking.

Poetin stond goedkope gasleveranties toe en trekt deze nu in. De EU en thans het IMF komen met aanzienlijke leningen over de brug om Kiev te overtuigen hun kant te kiezen. Beide machtsblokken zijn dus in het zelfde bedje ziek, besluit deze docent aan de KU Leuven.

En hij trekt van leer tegen onze media die zeer eenzijdig de politiek van de EU verdedigen en die nooit eens kritisch onder de loep nemen.

Het is al eerder gezegd: de EU leidt aan een ongebreidelde uitbreidingsdrift,  de Unie wil landen ‘inlijven’ die daar nog niet klaar voor zijn en die puur geografisch gezien maar ook historisch en cultureel weinig te zien hebben met de kernlanden van de EU.

Terwijl er in het Kremlin iemand zetelt die duidelijk heimwee heeft naar de grote Sovjetunie.

De bevolking van Oekraïne dreigt vermalen te worden tussen deze twee machtsblokken, die enkel aan hun eigenbelang denken maar niet aan het welzijn van de Oekraïners.

Wat we zouden kunnen tolereren is het aanmoedigen van een federalisme in dat land vermits het Westelijke en het Oostelijke deel zo van elkaar verschillen inzake samenstelling van de bevolking en inzake sympathieën. Maar neen, liever verkiest men de ouderwetse Koude Oorlog met dreigementen heen en weer.

Volgens mij is het van het grootste belang dat onze media deze retoriek doorprikken: dit is geen conflict tussen goed en kwaad, beide partijen (Moskou en Brussel met Washington als partner) gaan hun boekje te buiten.

Vooral de EU zou zich veel beter eindelijk eens concentreren op het eigen huis en zorgen voor een sociaal Europa waaruit de armoede wordt gebannen en elke vorm van uitbuiting door het instellen van minimumlonen, bijvoorbeeld.

Daarnaast heeft onze Unie nog een hele weg af te leggen inzake milieupolitiek om tegemoet te komen aan de klimaatsverandering.

Kortom, Oekraïne zou voor ons geen prioriteit mogen zijn: we hebben hier bij ons nog andere katten te geselen. En met Poetin en consorten moet onderhandeld worden in een sfeer van ontspanning en niet in deze van een Koude Oorlog.

 de haan 15 apr. 14

08:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-14

borstjes

borstjes

 

je bent nu bang: weer

houdt de wereld de adem in:

de berken lopen uit

en de doden vallen

 

zo gaat het schone samen

met de smerigheid, de gespleten

tong en valsheid in geschrifte

 

kon ik maar voor jou

goudklompjes uit de modder ziften

zoals ze schitteren in je ogen

na een verrukte zucht

 

deze wereld, mijn lief,

is een verdorven klucht

het ware wordt gesmaad

men huldigt het verraad

 

doch, in de tuin lopen

de berken uit, de meisjes

onder de bomen: hun blaadjes

amper zichtbaar zoals een begin

van borstjes

09:00 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

reprimande

reprimande

- voor Luc en zovele meer -

 

koester geen adder aan

je borst, mijn vriend: lees

en herlees de evangeliën

van het kwaad

 

sedert eeuwen dragen

de valse profeten hun

boetekleed: zie de glycerine

van hun tranen, de opgeplakte

draden van hun baard

 

laat je niet verleiden

door schuw of zoet geprevel,

door gortigheden: het stampen

tegen ingebeelde schenen

 

vraag aan de wolven

verkleed in hun wol:

waar sta jij voor,

waar wil je met me heen

 

geloof me, mijn vriend,

hun bloed klopt anders:

zij ruiken bloed en worden

er wild en hongerig van

 

valse profeten kennen niet

jouw droeve weemoed om

wat weerloos ondergaat,

ten onder gaat als jij niet

zegt: ik doe niet mee

 

laten we de misleiding

ontmaskeren, de adders

vertrappen onder een blote

hiel: lees en herlees hun

woorden, weeg ze op

de schaal van je hart

 

en vraag, blijf het vragen:

waar gaat dit heen, wie

betaalt dit gelach en gelag

08:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Broken Circle Breakdown

The Broken Circle Breakdown op VTM

 

Mag ik eens vloeken in de kerk? Ik vind deze film, waar ik nu van weggelopen ben,  pure Amerika-gatlikkerij. Met al zijn sentimentaliteit en als compensatie een countrygroep  die ook niet echt Vlaams te noemen is.

De sentimentaliteit roept een anekdote op van rond 1970. Toen zag ik op een zomerse avond in Blankenberge de toenmalige kaskraker ‘Love Story’. Toen de sterfscène maar bleef duren en mijn geliefde en ikzelf de trein  naar Gent nog moesten halen, meende ik een geestige opmerking te moeten plaatsen en in het donker kreeg ik een plets in mijn gezicht. Gevolg: iedereen rondom begon te schateren. Wat mijn liefje nog kwader maakte want  bij haar biggelden de traantjes over haar wangen.

We misten de trein en moesten bij vrienden van haar ergens tussen Blankenberge en Zeebrugge overnachten. Mijn rug was helemaal verbrand zodat ik geen oog heb dicht gedaan.

’s Anderendaags was de ruzie vergeten en werd ik zachthandig ingesmeerd.

Ik vrees dat ik nu in een gelijkaardige positie sta want ‘The Broken ‘ heeft al een hele resem internationale prijzen binnengehaald  en miste op de nipper een Oscar en dat was toch de diepste verzuchting van de betrokken filmmakers en naar het schijnt van alle filmmakers.

(Ik zie een Oscar eerder als de bevestiging van de Hollywoodsmaak.)

Mijn partner en met haar nog miljoenen andere kijkers vinden het een mooie film, dus er zal wel iets schorten aan mijn oordeelsvermogen.

de haan 13 apr. 14

07:10 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-04-14

keramiek in Rotterdam

keramiek van Anne Wenzel

 

afdruipend was, daar denk je aan

zo maakt zij torso’s en gezichten

één wang, een rugspier verdween

en in de holte is geen leven

 

je loopt om ‘Der Tod und das Mädchen’

de innige omhelzing van schedel

en omhoog reikend vlees en die ene

klauw diep in een bil geknepen

 

een embleem dat jou leert

tot waar je bent gekomen:

aan gene zijde van de jeugd,

op  het zerkenveld van de dromen

18:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vedel

vedel

- voor het tienermeisje van 56 -

 

laat je bespelen,

je bent een vedel,

ontspannen snaren

spannen zich op

 

bestaat er zo’n hand:

ze tokkelt een pizzicato

en de vedel beluistert

het gonzen in haar buik

 

vooraf een ontspanning,

een koestering: haal de

vedel uit haar satijnen

hoes, leg ze aan je

schouder, buig voorover

 

alleen een gebogen hoofd

kan de noten horen:

ze staan op geen blad,

ze klinken in vingers

 

laat je, laat je bespelen,

ontspan om gespannen

te staan – hoor je het

gonzen, de honingjagers

zwermen door je bloed

 

een hand zonder schaamte,

een hand wel van schroom:

zo raakt ze de snaren,

zo raakt ze de toon

17:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-04-14

awareness

awareness

- voor Ingrid en Geert –

 

laten we niet verdrinken,

er is een zee in ons,

de golven stijgen bij

horen en ruiken, zintuigen

zijn als smeltende gletsjers,

ze stellen duinen en dijk

op de proef

 

en toch, we blijven als

kinderen, steken een neus

aan het venster en zie:

wat een koddig gezicht

 

laten we afstand nemen:

wie te dicht is genaderd,

verplettert het uitzicht

 

ja, we leren het op onze

oude dag: leven is vertoeven,

talmen, de haast uitzweten

als een koorts

 

laten we in onze zintuigen

niet verzuipen, neem afstand,

leg een hand op een slapende

heup, voel het vlees en de

knoken, zeg in je halfslaap:

jou wil ik niet kwijt

 

in dit schip wil ik varen,

voorbij de tijd, laten we

even onsterfelijk zijn:

 

een ogenblik overwinteren

in onze blik en adem, ontwaken

alsof we pas zijn gekneed

uit rode aarde, in de roes

van een god die zegt: zie je,

ik maak alles nieuw, ook jou weer,

omhelzen heeft enkel een eerste keer

07:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende