27-01-15

Europese arrogantie

Europese arrogantie

 

Het ziet ernaar uit dat aan de nieuwe Griekse premier weinig kansen zullen worden gegund. Onmiddellijk hoor je de tenoren van de EU met Merkel op kop (plus onze eigen falsetto van Overtvelt) die beginnen te blaffen: de afspraken moeten worden nagekomen. Versta: het inleveringsbeleid of verarmingsbeleid moet worden verder gezet. Afspraken die door Merkel en co zijn opgelegd en geen vrije keuze van de Grieken waren.

Topeconoom Paul de Grauwe merkt vandaag in DM terecht op: aan de Griekse schulden -  en begrotingscrisis zijn twee partijen schuldig: zij die roekeloos – of op een corrupte manier - hebben ontleend en zij die deze leningen hebben toegestaan. Die tweede partij zijn de buitenlandse banken en dan nog vooral de Duitse. Merkel wil haar banken dus twee keren laten profiteren.

Wat Tsipas wil, is zijn bevolking weer wat ademruimte geven. Hopelijk wordt zijn overwinning gevolgd door die van Podemos in Spanje zodat links opnieuw wat sterker staat binnen de EU. Want de vraag die mij al jaren bezighoudt, is deze: waar blijft het sociale Europa? Wanneer worden er eens afspraken gemaakt over minimumlonen en –vergoedingen? Wanneer komen we tot fiscale harmonisering?

Vandaag wordt het Europees debat overheerst door de arrogantie van de rijkere of grotere landen. Ik heb een hartgrondige hekel aan arrogantie: ik mis het respect ook voor mensen in moeilijkheden. Zoals de Grauwe het zegt: in de basisregels van de EU zit ook de solidariteit vervat. En solidariteit betekent niet miljoenen mensen in de miserie duwen.

de haan 27 jan. 15

10:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

alles is dressuur

alles ist Dressur – J.W. von G

 

 

je kan maar je best doen

zegt de dokter – hij montert je op –

en dan trek je de handen terug

 

je hebt maar twee schouders

en één rug

en die moeten je hoofd al dragen

dat knekelhuis van dromen

dat stemmengeruis

 

er staat een tafel in dat hoofd

en nooit bereikt het geroezemoes

een meerderheid van stemmen

of ene met een scheve mond

hijst zich aan de tafelrand op

en eist ter stond een hertelling

een andere betere vertelling

 

je hebt maar de woorden

in je hoofd

zoals een boot zijn misthoorn

zoals een stad de verduistering

voor haar vensters

zoals een jood zijn keitje legt

en de kuil vergeet de bredere muil

van de naamloze dood

 

het denkbare en het niet-te-noemen

dansen als Sjiva

door een hoepel van vuur en bloemen

 

je kan maar je best doen

en dan je schup afvegen

en als het niet beter wordt

leiden je wegen naar de dokter

die montert je op

als een zachtmoedige spiegel:

zie je, ik doe ook maar mijn best

08:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

late nacht

tikkend in de late nacht

 

ginds een enkel lichtje

in oker fel oranje –

anders is de duisternis

volkomen: een capsule

traagjes in de tijd

 

en boven slaapt de lieve,

het lijkt alsof je mompelen

hoort, verwarde woordenstrijd

 

hier gonst de ventilator

in de metalen doos

van je pc – daarmee

zal je beginnen:

 

één lichtvlek in de verte

één gonzen: jouw gezelschap

in de vroegte en jouw vingers

klikken, het klavier geranseld:

deze schrijfwoede gaat zo rap

06:53 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-01-15

Syriza wint

Syriza wint

 

De Grieken hebben de gok gewaagd, zullen sommigen zeggen: er werd gekozen voor een links alternatief en tegen de besparingswoede van de trojka die leidde tot heel wat miserie.

Wat mij al weken stoort is dat deze partij in onze media wordt weggezet als ‘radicaallinks’ . Bij mijn weten heeft voorzitter Tsipras geen nationaliseringen op het oog: hij vertolkt een oprechte en terechte volkswoede, hij wil redelijkheid en rechtvaardigheid in het beleid. Hij is duidelijk links, ja, maar een radicaal???

Reeds jaren schrijven topeconomen als Paul Krugman en Paul de Grauwe dat ook in tijden van crisis moet worden geïnvesteerd en niet blindelings bezuinigd. De VS hebben dit gedaan met als resultaat een economische groei van maar liefst 5% en een verhoogde tewerkstelling. Onze Europese besparingsdrift lijkt me een doodlopend straatje omdat ze teert op angst voor de toekomst. In de economie gaat het niet enkel om cijfers maar ook om emoties en psychologie: angst werkt zelfvernietigend. Het beleid moet signalen uitsturen die de bevolking hoop en vertrouwen geven zodat ze opnieuw geld durven uit te geven. Want er is geld genoeg op spaarboekjes en in waardepapieren, maar het rolt niet en dit is nefast voor onze economie.

Daarom zie ik de zege van Syriza als een teken van hoop en een bewijs dat er wel een alternatief is voor een inleveringsbeleid. Nu nog wachten op Podemos in Spanje. Een positief signaal werd uitgestuurd door ECB-voorzitter Draghi die geld zal laten bijdrukken om daarmee staatsobligaties op te kopen. Deze denkpiste werd al minstens twee jaar geleden voorgesteld door Paul de Grauwe.

Tsipras staat voor een allesbehalve gemakkelijke opgave, ik hoop dat hij erin slaagt om ook de corruptie in zijn land aan te pakken. Ik hoop dit omdat ik eindelijk eens een ander deuntje wil horen dan het neoliberale dogma ‘er is geen alternatief’.

de haan 26 jan. 15

09:36 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

postmodern

 

postmoderne elegie

 

 

kom, wees eens postmodern

herschrijf wat een wijze dame

heeft geschreven:

niet het wijzen doet zo’n pijn

maar het afgewezen zijn

 

en wie wordt genoemd

bij zijn diepste naam:

men moet toch zelf eerst weten

hoe men heet

 

men moet in de kelder dalen

met de vermolmde trap

en zich tussen de ratten wagen

struikelend over een skelet

of twee:

herken je de haren

in een knot de kroezende

op de gekrompen schedel?

 

volgens Jung ben je een huis

maar wellicht is Jung niet postmodern

al zingt op zolder nu een stem

die begeleid wordt op een vedel

 

heeft de zanger een gezel

die hij opleidt tot meester?

voor je helverlichte raam

schuift de schaduw van een heester

en wie kent de druif nog uit de raaf?

 

een tak krast tekenen op de gevel

misschien de initialen van je naam?

07:33 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-15

konijnenvrees

konijnenvrees

 

twee konijnen palmden ons tuintje

in: donkergrijs en beige, en beide

geduffeld in een dikke pels

 

we slagen er niet in ze te verjagen

vrezend voor de aanplant

doch ze blijven onbeweeglijk

en grazen en zoveel is hen gegund

 

we vragen: waar komen ze vandaan,

waar zijn ze uitgebroken

en wat is er met ons gras

dat ze nergens anders hebben geroken?

 

twee knaagdieren in ons leven

we houden ze in de gaten

terwijl we gastvrij deze buren

hun gangetje kunnen laten

10:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Charlie en het moslimgeweld

nogmaals Charlie en het moslimgeweld

 

Als je heel de wereldgeschiedenis overschouwt (laten we zeggen de laatste 1000 jaren) dan is het moslimgeweld een vrij beperkt verschijnsel. Het houdt ons vandaag in de ban omdat wijzelf er het slachtoffer van kunnen worden, maar wie het perspectief bewaart die zal inzien dat het Westerse en christelijke geweld veel aanzienlijker is geweest. Ik verwijs dan niet enkel naar de kruistochten, de godsdienstoorlogen en het kolonialisme maar ook naar de twee wereldoorlogen die toch in hoofdzaak het werk van christenen waren.

Voeg daarbij de neokoloniale oorlogen na 1960 zoals die in Vietnam: twee miljoen slachtoffers plus een blijvende vergiftiging van een groot deel van dit land. En ook tijdens al deze oorlogen werd gruwel bedreven, gaande van verschrikkelijke moordpartijen over foltering en verkrachting. Dit historisch inzicht zou ons moeten aansporen om over het recente moslimgeweld te spreken met bescheidenheid en zelfkennis. En één ding mag duidelijk wezen: extremisme bestrijd je niet met een extremisme van eigen bloed en bodem – dus niet met een Front National of ons eigen VB.

In een vorige tekst heb ik de satire van Charlie Hebdo (en anderen) improductief genoemd. Het uiteindelijke doel moet zijn gemeenschappen dichter bij elkaar te brengen en dat bereik je onmogelijk door steeds dezelfde partij te viseren met je onverbiddelijke spot. Tom Lanoye schreef iets gelijkaardigs in Humo na de moord op Theo van Gogh die het onveranderlijk had over ‘geitenneukers’. Zoiets valt onder het recht op vrije meningsuiting maar wat haalt het uit? Wie zich constant zo grof aangevallen weet die zal niet geneigd zijn verzoenend te reageren.

Charlie Hebdo had zichzelf al gemarginaliseerd: een oplage van maximum 70 000 exemplaren stelt in een groot taalgebied als het Franse weinig voor. De aanslagplegers hebben dit weekblad groter gemaakt dan het was door er een symbool van te maken. Met alle hypocrisie die daarbij hoort, want heel wat ‘verontwaardigden’ waren helemaal niet zo gesteld op dit blad, zijn toon en inhoud.

De vraag die overblijft, is: wat nu? Censuur is in onze samenleving uit den boze ( met ‘laster en eerroof’ als uitzondering net als oproepen tot haat en geweld), maar ik zou niettemin durven pleiten voor enige zelfcensuur: niet noodzakelijk in de vorm van verzwijgen maar liever in de vorm van diversifiëren. Daarmee bedoel ik dat zelfspot minstens zo vaak aan bod moet komen als spot met de anderen.

Ik herhaal: het komt erop aan bruggen te bouwen, toenadering te zoeken. En ik blijf ervan overtuigd dat een eerlijke analyse van de achtergronden van het recente geweld onontbeerlijk is. Daarbij is de erkenning van de eigen medeverantwoordelijkheid niet te vermijden.

de haan 25 jan. 15

09:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

my cup of tea

my cup of tea

 

 

wanhoop is een zonde

tegen de lenigheid van de geest

de dag is een hel

en de nacht is geen feest

 

je wou als een verkeersagent

in de wereld staan

er is het kwaad waar je niet aan went

de vingerafdrukken die op de voorwerpen staan

en het speeksel dat de oorkonden verzegelt

die het kwade wijden  tot een plicht

 

wat je ziet heeft geen fraai gezicht

al loopt het op lange benen

en nog altijd wordt de belofte geschreven

met warme adem op koud glas

 

je komt nergens van pas

wat je vervaardigt verdwijnt

in de versnipperaar van de tijd

er is een zon die over alle hoofden schijnt

maar de ene verbruint en de ander verbrandt

 

en het meest heb je het land

aan die landerigheid in je lijf

aan dat verlangen naar hevigheid

én slaap droomloze slaap tegelijk

 

soms volstaat een lekkende kraan

om je de muren op te jagen

en je hoofd te stoten aan een plafond

dan weer een gesloten mond

en de stilte spuwt haar vragen

 

het is zonde zoveel te verwachten

dat men al wachtend niet meer beweegt

men is afgewezen een wezen van leed

en om dat te verzachten

zoekt men een beker die vult en die leegt

08:34 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-15

onze koning in Riyad

koning in Riyad

 

Ook onze koning trekt naar Saoedi-Arabië om daar de nieuwe koning te condoleren en te huldigen. Dit illustreert de hogere moraal van ons koningshuis: het vele geld en de economische belangen primeren.

Ik hoef hier niet te herhalen waar Riyad voor staat: repressie, schendingen van mensenrechten, uitzenden van radicale predikanten. In feite brengen wij hulde aan het Paard van Troje: aan de ondergraver van onze veiligheid en democratie. Want Filip is niet alleen: alle Westerse hoogwaardigheidsbekleders zijn aanwezig of sturen een belangrijke gezant.

Mijn conclusie: het wordt dringend tijd dat wij minder olieafhankelijk worden, zodat we niet door het stof moeten kruipen voor dictatoriale sjeiks. Nu gedragen wij ons als schoothondjes die komen bedelen voor een snoepje. En dan te bedenken dat de wapens waarmee deze dictaturen zich overeind houden, ook nog eens van het Westen komen.

We moeten alles inzetten op eigen bronnen en dat zijn de diverse vormen van hernieuwbare energie. Dit is niet enkel een groene bekommernis, niet enkel een ecologische kwestie maar ook een politieke. Wil het Westen met enig gezag kunnen spreken, dan moet het in grote mate op eigen benen kunnen staan en uitsluitend relaties aangaan met regimes die ofwel reeds democratisch zijn ofwel in die richting aan het evolueren zijn.

Ik geloof wel in partnership, in economische betrekkingen op basis van wederzijds respect die de basis kunnen vormen voor politieke samenwerking in het belang van de bevolkingen van de betrokken landen. Afhankelijkheid leidt tot kruiperij en zolenlikken wat neerkomt op zelfverloochening, op het verloochenen van de principes waarvoor men pretendeert te staan.

de haan 24 jan. 15

19:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

troost

troostende blik

 

troostend is een bejaard gelaat

wanneer licht straalt uit de blik

niet dat het lacht: het vertelt bedaard

alsof  het lijden neerviel door een zift

 

zo kan het overtuigd beweren:

al wat gebeurt, is een geschenk

de rebel in jou wil protesteren

en denkt aan moordzucht en gekrenk

 

de rebel acht het onnozel en dwaas

het kwade met mildheid te bejegenen

en toch haalt hij troost uit dit gelaat:

zelfs de rebel kan het zegenen

12:38 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

hangende lip

hangende lip

 

in de kleren van de nacht

wacht je op het teken

de zon is doorgebroken

tijd om uit te breken

 

om het carcan te verlaten

dat droefgeestig wordt genoemd:

ga nu langs de straten

je wordt er door de zon gezoend

 

vanwaar de deling van hoofd en leden:

de woorden komen maar je lijf blokkeert

ook vandaag heeft de pijn jou niet gemeden

hij heeft zijn streken niet verleerd

 

toch wil je vrienden spreken,

verhalen ophalen als schatten

uit een gezonken schip –

komaan dan: in beweging

en weg met de hangende lip

11:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

optimisme

Optimisme versus pessimisme

 

Iedereen die een beetje belezen is, kent de fameuze zinsnede van Karl Popper: ‘Optimism is a moral duty.’ Ik aanvaard dit niet en vind het al verdacht dat vooral liberale geesten hiermee uitpakken. Het lijkt me een dooddoener om kritiek de mond te snoeren.

Om te beginnen heb je geen keuze: je bent zus of je bent zo, en dat kan je niet veranderen. Het heeft te maken met je aangeboren temperament en met je persoonlijke levensgeschiedenis.

Er is ook geen rangorde in waarde: we hebben beide nodig. Optimisten schaatsen al te gemakkelijk over de feiten heen, pessimisten dwingen ons om na te denken en sporen ons aan om aan die feiten wat te veranderen.

Voor die verandering kan men optimisten heel goed gebruiken maar ik geloof net zo goed in de Ierse uitdrukking van ‘hope against hope’ (blijven hopen ondanks alle tekenen van het hopeloze). Daarnaast is het zo dat de meeste scheppers van schoonheid geen optimisten waren: in hun werk zit doorgaans iets van pijn of van blues.

In essentie gaat het om levenskracht en waar je die vandaan haalt, doet er niet zo toe. Wel hecht ik geloof aan de bewering dat pessimisme een vorm van stress oplevert die heel het organisme onder druk zet zodat pessimisten minder lang leven. Maar lang leven kan volgens mij niet het opperste doel zijn. Ik verkies het kortere, intense en  creatieve bestaan  boven een bestaan van een onverstoorbare blijmoedigheid die weinig of niets oplevert. Het leven is als een kindertekenboek dat moet ingekleurd worden: dat is onze opdracht, kleur geven aan het leven.

En daar is energie voor nodig. Wat betekent dat ik natuurlijk evenmin hou van de wanhoop die verlamt en alle kracht ontbeert. Doch ook het pessimisme kan een bron van energie en inspiratie zijn: het kan leiden tot engagement (eventueel tegen beter weten in) en tot diverse prestaties (artistieke, filosofische).

Tot vandaag is het zo dat ‘pessimist’ klinkt als een scheldwoord. Enkel de onnozele optimist kan dat woord zo uitspreken – waarmee ik niet gezegd wil hebben dat elk optimisme ook onnozel is.

de haan 24 jan. 15

10:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Alice Sommer 2

het optimisme van Alice Sommer

 

Wat kun je nog toevoegen aan een interview (op Canvas 23 januari)  met een overlevende van de kampen, vooral als uit heel haar taal een onverwoestbaar optimisme spreekt? En een haast onbegrijpelijk vermogen tot relativering wanneer zij zegt dat de medeplichtigen (het Duitse volk) het ook moeilijk heeft gehad met hun Krach en armoede en uitzichtloosheid.

Over Hitler zegt ze dat hij waanzinnig was en eigenlijk verpleegd had moeten worden: hoeveel grootmoedigheid is er nodig om een massaslachting en een genocide zo te benaderen? Ik buig het hoofd want zo deugdzaam ben ik niet: ik zou bestraffing eisen en schadeloosstelling in de mate dat die mogelijk is.

Dit is een grote dame, op haar 98ste  (ze werd meer dan 100) nog onaangetast door de tijd: nog altijd houdt ze zich vast aan de schoonheid van haar favoriete muziek die in hoofdzaak Duits is. Want is dat niet het eeuwig verbazingwekkende: dat zo’n beschaving zo’n barbarij kon voortbrengen?

Veel verzwijgt ze: er zijn beproevingen waarover ze weigert te praten en je buigt alweer en aanvaardt haar stilte. En in die stilte weerklinken de pianosonates van Beethoven en Chopin. De ene een Vlaamse Duitser, de andere afkomstig uit Polen waar de katholiek geïnspireerde jodenhaat virulent was.

Muziek is de magie van het leven, blijft ze herhalen: de schoonheid is het serum geweest dat haar deed overleven. Wat mag je daaruit besluiten? Het schone (ook in de natuur) kan weliswaar ‘de wereld niet redden’ van de barbarij, maar wel individuele personen. Ik buig ten derden male: tegen zoveel levensmoed kan ik met mijn pessimisme niet op.

de haan 24 jan. 15

09:32 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

briefje

briefje op een tafel

 

 

voor de laatste gast

die ons aantreft:

laat de vulhaard aan

hang zijn gassen

als een jas om ons lijf

 

wacht voor de wandeling

we zijn wat stijfjes

de slaap kleeft

aan onze ogen

 

lees het gewriemel

dat we gisteren schreven

over een dorp van leisteen

bij een water

gezwollen van drift

 

er staat haast in dit schrift

woorden dreven al wentelend

wilden ergens komen

haakten aan afgebroken twijgen

 

laat de vulhaard aan

we weten: je hand is vaardig

met de schuif

kleed ons uit fris ons op

we zijn klaar voor je fuif

08:03 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Alice Sommer

Alice Sommer

 

98 en nog speelt ze feilloos

haar sonates, beter dan

in Theresienstadt

 

waar ze overleefde op donker

en helder water – koffie en soep –

en hompjes brood die de virtuoze

werden toegestopt

 

ik haat niemand, verzucht ze,

ook de Duitsers hadden het kwaad

 

je ziet geen beving, geen bril

alleen het licht vervult haar ogen:

muziek is haar magie, ze oefent

nog uren elke dag

 

en jij benijdt deze joodse vrouw

om het blijmoedige in haar hart

het onwankelbare, de verwondering

 

alleen haar taal verspringt van

Engels naar Duits naar Engels

naar Duits en soms dan zwijgen

de woorden: haar vingers grijpen

de toetsen aan, glijden met

een warme Mondschein

 

ja, muziek is de magie

zij gelooft in schoonheid

ondanks een verdwenen man

en meer van het droeve,

meer dat haar overkwam

07:13 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-01-15

na Auschwitz

 


kein Witz nach Auschwitz

 

neen, Adorno was geen dichter

de dichters hebben geleerd

anders te zwijgen

ze hebben de hese stem van Celan

die komt uit een afgeknepen keel

 

ze kennen de plaatsnamen van de hel

en sommen ze op in een hinkelvers een klinkervers

ter ere van een meester uit Duitsland

uit Washington

uit Belgrado uit Darfur

uit alle sites waarvan de blinde reisgids zegt:

ce gîte vaut bien le détour

 

Ibrahim Sarah

Moïse Moshe Désirée

Leah Mateja Dieuleveut

 

dichters proeven namen als dure wijnen

en raden het ras van de druiven

zij horen een klavecimbel in Treblinka

een hobo in Staro Sarajevo

een betrommelde boomstam

in de hoofdstad van Rwanda

 

dichters hebben geleerd anders te zwijgen

te luisteren naar de ruis op een zender

naar stemmen die in de ether

verdwenen

 

ter ere van de meesters in de gruwel

zingen de dichters met afgeknepen keel

er is geen rijm dan een gorgelrijm

een worstelrijm dat zich ontrukt

aan de greep van het duister

 

 

het somt soms  namen op

die men van een Adorno moet verzwijgen

maar meest nog roept het gezichten in leven

die horen bij de plaatsnamen van de hel

07:41 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Soumission

Houellebecqs ‘Soumission’

 

Afgaande op de recensie en het interview in Humo moet ik toch even blijven stilstaan bij het nieuwe boek van Frankrijks meest ophefmakende auteur die ‘un succès de scandale’ beleeft.

De these in deze roman is dat ooit de moslims de macht zullen  overnemen in heel Frankrijk. De schrijver wijst op de demografische ontwikkeling: moslims krijgen nu eenmaal meer kinderen en zullen daardoor automatisch een meerderheid verwerven.

Ik betwist deze algemene  evolutie: ik ben ervan overtuigd dat naarmate moslimvrouwen beter geschoold zijn, ook zij minder kinderen zullen ter wereld brengen. Vandaar het belang van scholing en van jobs: moslims en moslima’s moeten volop kansen krijgen op onze arbeidsmarkt. Om die reden is elke vorm van discriminatie een misdaad die als een boemerang in ons gezicht zal slaan.

Lokaal – in bepaalde steden dus – acht ik een moslimmeerderheid en moslimbestuur wel mogelijk. Maar we hebben al een moslimburgemeester in Rotterdam en die kerel vertoont niet de minste neiging om de sharia in te voeren. Integendeel, hij is zeer streng tegenover nieuwkomers en hamert voortdurend op integratie.

Je zou in ‘Soumission’ een wake-up-call  kunnen zien (in de trant van ‘opgepast, daar komen ze) maar mij lijkt het veel waarschijnlijker dat de schandaalauteur weer eens heeft willen provoceren. Zoals hij zelf zegt: ‘aan mijn boeken zou minder aandacht worden besteed, mochten ze niet zo goed zijn geschreven’. Dit lijkt me de verstandigste conclusie: Houellebecq is een begenadigd schrijver maar wat hij in zijn boeken pretendeert, moet je met een ferme korrel zout nemen.

 de haan 23 jan. 15

06:48 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-01-15

stilte regeert

weerloos in de stilte

 

weerloos maakt de stilte

nu de eerste vorst regeert

meeuwen zwenken over

niet één die al krijsend

iets beweert

 

alleen de kraaien kunnen

hun tjaktjak niet laten

zoals een woord probeert

zich uit je zwijgen los te maken

 

stilte buiten, zwijgen in huis

je bent weer in je jonge jaren

toen het al in november vroor

en kluiten stenen waren

 

de kluiten die je hebt geworpen

op de armmoedige kist van moeder

heel het dorp leek ervan te weten

een buurvrouw  was wel zeker:

‘uw moeke is recht naar de hemel’

 

stilte is een ruimte om terug te keren

in het diepste van jezelf

naar wat nooit is te vergeten

je schedel galmt als een gewelf

10:47 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

leve het net

leve Facebook en soms Skynet

 

heb je vergeefs geschreven

nu je geen hoekje krijgt in een krant?

wel neen , je wordt gelezen

en met woorden drukt men jou de hand

 

je weet van het banale en van de fanaten

op het net: je moet een keuze maken,

de idioten heb je opzij gezet

 

bleven over: kameraden

die mee denken en soms herschrijven

ter verfijning van een tekst

 

je  zal hen nooit ontraden

hun licht te laten schijnen:

hun oordeel is een test

08:30 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tuymans een dief?

Luc Tuymans een intellectuele dief?

 

De schilder Tuymans werd wegens plagiaat veroordeeld: dit is artistieke of intellectuele diefstal. Tuymans verdedigt zich via zijn advocaat met de bewering dat het om een parodie gaat. Maar er is aan zijn werk niets van een parodie te merken: de gelijkenis met de foto van de mij onbekende Katrijn van Giel is te groot (in feite zijn beide  portretten identiek) en van humor is geen sprake.

Tuymans werkt geregeld van foto’s die in de pers verschijnen: wijst dit op inspiratieloosheid? In mijn ogen is de Antwerpenaar een goed schilder met enkele knappe portretten, maar geen grote. Daarvoor herhaalt hij zichzelf te vaak: steeds diezelfde wazigheid, datzelfde palet met grijsblauwe tonen overgoten met een witachtig sausje. Zoals gezegd: een aantal keren werkt dit, in andere gevallen weet je niet eens waarover het gaat. En ik hou niet van kunst met een handleiding of een hele bladzijde uitleg: het kunstwerk moet uit eigen kracht kunnen spreken. Simpel gezegd: ik vind deze schilder over het paard getild.

De man gaat in beroep tegen zijn veroordeling, ik kan me niet voorstellen dat hij enige kans maakt omdat het plagiaat zo overduidelijk is. Opmerkelijk aan het vonnis is evenwel dat de fotografe geen enkele vergoeding krijgt: aan de schilder is een dwangsom opgelegd maar die gaat eventueel – als hij niet aan de voorwaarden voldoet – naar de staat en niet naar de oorspronkelijke kunstenares. Ik treed de stelling bij van Michiel Hendrickx gisteren in Reyers Laat: ‘fotografie wordt nog altijd als derderangs beschouwd en niet als echte kunst.’ Nochtans bestaan er niet alleen echte artistieke foto’s gemaakt door grote namen zoals Cartier-Bresson, maar ook de persfotografie kan een kunstzinnige dimensie hebben – denk aan de beroemde oorlogsfotografen zoals Robert Capa. Bepaalde persbeelden kunnen tot iconen uitgroeien zoals het wereldbekende  portret van Ché Guevara door een onbekend gebleven fotograaf.

Kunstenaars moeten elkaars werk respecteren: je kan je laten inspireren door het werk van een confrater uit een andere discipline maar dan doe je er je eigen ding mee – ik heb ook al heel wat gedichten geschreven op basis van een plastisch kunstwerk. Meestal of bijna altijd zet ik er dan de naam van de kunstenaar bij. Dit gebiedt de eerlijkheid en de fair play. Tuymans heeft dit niet gedaan en daarom is zijn klakkeloze overname plagiaat of diefstal.

 de haan 22 jan. 15

07:34 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

droomvers

droomvers

 

 

je had weer zo’n vers geschreven

van ‘alles is vergeefs geweest’

je vader las het en wat hij ervan vond

de ander zweeg, was een koude adem

die achter je stond

 

je zei om iets te doen:

ik ga om brood

en de ander zei:

die zijn toch met pensioen

 

en op het aanrecht lag een bruin

gesneden en het elastiekje brak

en je was alleen beneden

met die verstorven draad

een rubberen  stemband die treiterig

zong: te laat te laat

 

je was weer jong en ook weer niet

je deed een bod

op het verboden verstorven huis

en je mede-erfgenamen

lieten het niet gaan

en inderdaad: het kot bleek opeens voorzien

van ligbad met tegels en mengkraan

 

hoewel, je zag die zin staan

in dunne stift op een groen pastel

(de goedkoopste muurverf onder de maan):

was dit jouw of vaders schrift

het vers was af en gaaf

en je herkende vaag de taal nog wel

 

maar alleen die eerste regel

kon je al spellend lezen

de ander blies zijn adem en die bleef

kleven als een zegel

06:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-01-15

de-radicalisering

de-radicalisering: een Paulusmoment?

 

Dezer dagen wordt het van alle torens (met grotere en kleine lichten) rondgebazuind: ‘we moeten de extremisten de-radicaliseren’. Ik sta hier zeer sceptisch tegenover: het is mijn diepste overtuiging dat mensen na hun dertigste en sommigen na hun twintigste niet meer te veranderen zijn.

Behalve wanneer ze een ‘Paulusmoment’ doormaken. Ik verwijs naar de christenvervolger Saulus die op weg naar Damascus van zijn paard werd gebliksemd, de stem van god hoorde en sedertdien de vurigste verdediger van het christendom is geworden – tot de marteldood toe.

Zo kan iemand tot een onverhoeds inzicht komen bij een plots en dramatisch overlijden, door het lezen van een aangrijpend boek, een indringende ontmoeting en dergelijke meer: een zeer intense ervaring dus. En daarna kan men genuanceerd leren denken of zijn fanatisme afzweren. Dit gebeurt uitzonderlijk.

Extreme opvattingen moeten tijdens de jongere jaren worden bestreden (puberteit, adolescentie) wat een gigantische verantwoordelijkheid legt bij al wie als een opvoeder kan worden beschouwd: de ouders in de eerste plaats, de leerkrachten, sporttrainers, geestelijke leiders, jeugdbewegingen en dies meer. In die jongere jaren zijn de ‘opvoedelingen’ nog kneedbaar, ze kunnen nog gevormd worden. Spelbrekers zijn natuurlijk de voorbeelden van de straat: de macho’s die op een louche manier aan geld komen en de jongeren overbluffen. Daarom leg ik de nadruk op een goede spelinfrastructuur in onze steden, op sportclubs (zoals opgericht door Vincent Kompany) en andere gezonde ontspanningsmogelijkheden. En er moet wat gedaan worden aan de lamentabele huisvesting: kinderen hebben recht op een comfortabele kamer om daar te kunnen studeren.

Dit betekent dat we voor een gedeelde verantwoordelijkheid staan: ik ontsla de ouders niet van hun verplichtingen (zoals onze taal leren zodat ze het schoolse werk van hun kinderen kunnen opvolgen en zelf kunnen participeren aan onze samenleving) en evenmin de imams of andere geestelijken, maar wij moeten tegelijk wijzen op een falend beleid. Ik vind het geen kwaad idee om in het onderwijs te gaan werken met kwalificatiebewijzen in plaats van diploma’s. Frank Vandenbroucke heeft het als minister van onderwijs dikwijls gezegd: ‘we hebben succesverhalen nodig’. En een kwalificatie voor de arbeidsmarkt is beter dan helemaal niets.

Vervolgens heb ik reeds bij herhaling van leer getrokken tegen discriminatie en racisme: een gevoel van niet-aanvaarding werkt het radicalisme in de hand. We hebben niet het recht verwonderd te zijn dat sommige jongeren onze samenleving radicaal afwijzen, wanneer die samenleving hen eerst  in het verdomhoekje zet.

Maar eens de geest gevormd of beter gezegd misvormd is er geen lievemoederen meer aan. Behalve door een Paulusmoment dat de ogen plots kan openen. De-radicaliseren moet daarom twee sporen volgen: de eigen fouten erkennen en herstellen én de radicalen en hun entourage wijzen op hun aandeel in de schuld. Er zullen wel altijd uitzonderingen zijn, doch in de meeste gevallen zal de schuld aan het extremisme een gedeelde schuld zijn. De reparatie of de-radicalisering zal van dat inzicht moeten vertrekken. Daarom ben ik fel gekant tegen de opvatting van Liesbeth Homans die pretendeert dat racisme en discriminatie er niets mee te maken hebben: dit is domheid of zelfgenoegzaam negationisme.

 de haan 21 jan. 15

17:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

naar de markt

naar de markt

 

milde vrieskou en windstil

je koopt een hyacint

bij de mooiste der bloemisten

 

een in Parmapaars

een in koningsblauw

zij zegt: de geuren

die fleuren je op

 

het kost een schijntje

maar je hebt geschouwd

in de kleuren van haar ogen

 

en milder ben je voor het leven

zoals een windstille dag

straks komt de zon haar spinrag

weven en je zal eraan kleven

in overgave aan haar lach

11:34 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

lijfblad

afscheid van een lijfblad

 

bedrukt papier,

je doet me heimwee krijgen

naar de stem die zoveel  krachtiger klonk

dan mijn gestamel

 

naar de verwondering en woede

die aanmoedigde

zoals een meester de gezel opleidt

die hem ooit zal doen vergeten

 

je doet me heimwee krijgen,

bontgekleurde kolom,

naar de verbolgen toon

van toorts en bloed

de hevigheid van streven

naar een tijd dat het bloed zou stromen

door de aders en niet daarbuiten

 

er is bezetenheid, zeker:

door gebeuzel

door geneuzel onder lakens

naar lauwe pekelzonden

en ze levert bezeten verhalen op

zoals het mansvolk ze vertelt

aan toog en pisbak

 

je doet me heimwee krijgen

naar een dag die met iets ergers begint

dan ergernis en iets lieflijkers:

met het bladeren door een gebeten lijfblad

met niets dan schulden om het lijf

en wij maar aandelen kopen

om je schaamdelen te verschonen

 

pret-en-protgazet mijn dagelijks verzet

voedster van mijn woede

vondeling van mijn verwondering

je doet me heimwee krijgen

naar de morgen dat ik opstond

en met blote voeten in mijn sloffen

het berijmde pad opliep

naar het geritsel van De Morgen

08:31 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

deze paus - met correcties

imago en persoon

 

De Argentijnse paus is zonder twijfel een opmerkelijke kerel, opmerkelijk in zijn stijl en taalgebruik.

Maar zal hij werkelijk de verandering brengen waar velen op hopen? Zijn recente uitspraken hebben alleszins een zeer traditionele inhoud. Hij zegt wel nogal stout: ‘mensen moeten niet kweken zoals de konijnen’ maar om aan verantwoord ouderschap te komen stelt hij periodieke onthouding voor. Zoals hij ook ervoor pleit om bij de strijd voor homorechten rekening te houden met de gevoeligheden in de betrokken landen.  Wat dit laatste betreft, spaart hij dus de kool en de geit waardoor niets ten goede kan veranderen. In landen met homofobie of regelrechte homohaat zal met deze paus als morele gezagsdrager niets veranderen.

Zijn pleidooi voor periodieke onthouding is nog steeds de aloude ontkenning van de menselijke seksualiteit. Gezonde mensen willen vrijen en niet zich onthouden. En dan zeker niet zolang ze jong en vruchtbaar zijn. Anticonceptie is dus gewoon een noodzaak om tot een gezinsplanning te komen. En ook deze zogezegd ‘progressieve’ paus blijft anticonceptie veroordelen. Dit wijst op een traditie van vijandschap tegenover de menselijke natuur, een traditie die reeds te vinden is in de brieven van Paulus maar vooral door de zogenaamde ‘kerkvaders’ werd uiteengezet (met name Augustinus – ik verwijs hier naar het informatieve boek ‘De geschiedenis van het seksuele probleem’ van Jos van Ussel )

De kerkleiders blijven overhoop liggen met het wezen van de seksualiteit die in essentie vrij wil zijn en niet gebonden aan periodische vruchtbaarheid. Dit onderscheidt ons van de meeste andere zoogdieren: een mens heeft in principe altijd zin, er zijn geen korte, jaarlijkse periodes waarin het menselijke wijfje loops is.

Je kan je afvragen waarom de katholieke kerkleiders zich blijven vastklampen aan hun anti-seksuele obsessie: is het omdat zij meestal oud en impotent zijn, of is het meer een mentale stoornis als gevolg van eeuwenlange indoctrinatie? In elk geval: deze paus is meer imago dan een vernieuwende leider, hij zal inhoudelijk weinig veranderen. Mijn vraag is dan ook: hoeveel mensen gaan zich door dat sympathieke imago laten inpakken, hoeveel zullen hun kritische zin bewaren?

 de haan 20 jan. 15

08:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

plannenmaker

plannenmaker

 

rustgevend is de gevulde dag

de uren zijn geen lege dozen

waar je over struikelen zal

 

ze staan opgeborgen in een wagen

en je weet nu wel waarheen

vervoerd en gedragen

 

je bezoekt een vriend van jaren

boeken worden nagepraat,

uitgeplozen en opnieuw genoten

 

het heeft wat van een ritueel,

een gewijde herhaling van gebaren:

de dozen worden omgeruild

en je vertrekt weer volgeladen

07:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-01-15

een vernieuwende paus?

imago en persoon

 

De Argentijnse paus is zonder twijfel een opmerkelijke kerel, opmerkelijk in zijn stijl en taalgebruik.

Maar zal hij werkelijk de verandering brengen waar velen op hopen? Zijn recente uitspraken hebben alleszins een zeer traditionele inhoud. Hij zegt wel nogal stout: ‘mensen moeten niet kweken zoals de konijnen’ maar om aan verantwoord ouderschap te komen stelt hij periodieke onthouding voor. Zoals hij ook ervoor pleit om bij de strijd voor homorechten rekening te houden met de gevoeligheden in de betrokken landen.  Wat dit laatste betreft, spaart hij dus de kool en de geit waardoor niets ten goede kan veranderen.

Zijn pleidooi voor periodieke onthouding is nog steeds de aloude ontkenning van de menselijke seksualiteit. Gezonde mensen willen vrijen en niet zich onthouden. En dan zeker niet zolang ze jong en vruchtbaar zijn. Anticonceptie is dus gewoon een noodzaak om tot een gezinsplanning te komen. En ook deze zogezegd ‘progressieve’ paus blijft anticonceptie veroordelen. Dit wijst op een traditie van vijandschap tegenover de menselijke natuur, een traditie die reeds te vinden is in de brieven van Paulus maar vooral door de zogenaamde ‘kerkvaders’ werd uiteengezet (met name Augustinus – ik verwijs hier naar het informatieve boek ‘De geschiedenis van het seksuele probleem’ van Jan Buelens)

De kerkleiders blijven overhoop liggen met het wezen van de seksualiteit die in essentie vrij wil zijn en niet gebonden aan periodische vruchtbaarheid. Dit onderscheidt ons van de meeste andere zoogdieren: een mens heeft in principe altijd zin, er zijn geen korte periodes waarin het menselijke wijfje loops is.

Je kan je afvragen waarom de katholieke kerkleiders zich blijven vastklampen aan hun anti-seksuele obsessie: is het omdat zij meestal oud en impotent zijn, of is het meer een mentale stoornis als gevolg van eeuwenlange indoctrinatie? In elk geval: deze paus is meer imago dan een vernieuwende leider, hij zal inhoudelijk weinig veranderen. Mijn vraag is dan ook: hoeveel mensen gaan zich door dat imago laten inpakken, hoeveel zullen hun kritische zin bewaren?

de haan 20 jan. 15

20:52 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wannsee

Wannsee

 

 

aan de oevers van de Wannsee

kwamen ze samen

en spraken de woorden uit

Endlösung - eindelijk

werd de wereld verlost

het ras gezuiverd

van zijn rattenplaag

van kakkerlakken en luizen:

al wat verderfelijk

en te verdelgen is

 

aan de oevers van de Wahnsee

spraken zij af

wat moest worden uitgevoerd

ze zaten bequem in hun uniform

want zij waren bekwaam

in het formuleren van bevelen

ze wisten dat ze met velen waren

die zouden volgen

die zouden uitvoeren

want bevel is bevel

en wet is  wet

 

aan de oevers van de waanzin

komen we samen

gezellig in hemd en das

en spreken af en wijzen uit

de kakkerlakken de ratten

zij dragen een ster in hun huid

en het is geen ster met een stem

die verlossing belooft

ze tekent voor het leven

een leven van zijn rechten beroofd

 

eindelijk zuiver het einde

erkent zijn begin

aan de oevers van de Wannsee

van de Wahnsee

aan de oevers van de waanzin

en wie volgt er mee?

12:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ozon als doping

is ozontherapie doping?

 

In zijn artikel over ozontherapie schrijft Hans Vandeweghe in De Morgen van 20 januari: ‘Het ultieme argument om ozontherapie niet als doping te klasseren, klinkt belachelijk: het helpt niet. Jammer, maar dat doet er niet toe.’

Dit is een louter gezagsargument, een kritische denker onwaardig: de sportbonden hebben beslist en onze Hans knikt bereidwillig.

Wordt het niet dringend tijd om het fenomeen doping wetenschappelijk en objectief te benaderen? Dan moeten  we eerst een definitie opstellen. Ik suggereer: doping zijn alle producten of methodes die én de prestatie bevorderen én de gezondheid schade toebrengen. Beide eigenschappen moeten tegelijk aanwezig zijn.

Je hebt heel wat methodes die prestatiebevorderend zijn en toch niet als doping worden beschouwd, een hoogtestage bijvoorbeeld of een lagedruktent. Omgekeerd zijn er schadelijke stoffen die de prestatie niet bevorderen. Indien men die wil verbieden dan moet men consequent doordenken en ook alle andere schadelijkheden buiten de wet stellen zoals te vettig of te gesuikerd eten.

Ten tweede heb ik een bloedhekel aan uitzonderingsrechtbanken en dat zijn de sporttribunalen. Uitzonderingsrechtbanken horen thuis in een totalitair regime maar niet in een democratisch bestel. Een dopingdelict zou zoals alle andere delicten voor een gewone rechtbank, bijgestaan door specialisten weliswaar, moeten gedaagd worden : dat is pas democratie.

 de haan 20 jan. 15

11:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

genesis

Genesis herschreven

 

in den beginne was het woord

daar kwamen woorden van:

broedermoord en Seth, de derde,

die een zwerver werd

 

ook de dichters hebben van de boom

gegeten, ze spuwden de vruchten uit:

er is een wijsheid voorbij het weten,

een zwijgen dat de poorten sluit

 

graag lopen ze naakt door vreemde

tuinen waar de bloemen meisjes zijn:

die reiken de kruiden die de geest

verruimen en ze helen elke pijn

 

dikwijls blijken ze des zwervers zonen

en dragen hun huisje op hun rug

of de plek waar zij gaan wonen

bevindt zich in het donker van een brug

 

steeds gaat een wonder aan hun schrijven

vooraf: een boom met verboden vruchten,

een boot met paren van alle slag en dan

de duif door hun sombere luchten:

 

zij voert het woord aan als een vlag

08:24 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende