21-04-14

schoonmaak

schoonmaak

 

soms is schrijven een grote schoonmaak

rommel uit je hoofd verdrijven

 

veel te veel heb je verzameld

en graag wil je naar het joch terug

dat nog wankel loopt en stamelt

 

en niettemin een laag

meedraagt van geërfde dromen

en meikevers heeft gevonden

in een lindehaag

 

zo’n kevertje met meel op de rug,

een bakkertje: het paste perfect

in een doosje Union Match

met gaatjes voor zijn adem

 

grote broer die wond een draadje

om een achterpoot

je zag hoe het beestje zich verbaasde:

het garen maakte zijn bromvlucht dood

 

schrijven is de tijd ophalen

uit reeds lang verborgen laden

waar de dromen bleven malen

toen je nog woonde in moeders schoot

10:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

over een Macondo

over een Macondo

 

geen oceaan druist en steigert

als wilde paarden: traag water

omvademt mijn dorp, alleen

een giertij deed de dijken breken

 

en toch, ook daar hebben mensen

gewoond te midden  van dromen

en magie was in hun hart en boten

die naar een haven stomen

 

gun elke dichter zijn Macondo,

de fantomen van zijn jeugd

die nog komen ter stonde

wanneer zijn oog voor dromen deugt

 

wanneer hun hand ligt op zijn schouder

en hun stem een woord inblaast

al wordt de dichter stram en ouder

hij noteert wat hem verbaast

 

want meer dan een notaris

kan een schrijver niet wezen

hij stelt vast wat waar is

voor wie magie kan lezen

09:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Alain de Botton

Alain de Botton

 

Doet het geen deugd een verwante geest te ontmoeten? Wat Alain de Botton samenvattend over het nieuws en de media heeft geschreven, heb jij in stukjes en brokken al eerder gezegd.

De media zijn machtig: ze maken de wereld en hun wereld is vals.

Nieuwsfabrikanten – journalisten genoemd – verwaarlozen hun taak. Zij verwerpen de gedachte dat ze opvoeders zijn: het denken moeten ze voeden en ze voeden enkel de angst, de weerzin en tenslotte de onverschilligheid. Van afkeer komt zich afkeren: hoe meer ellende, hoe groter de kans dat de kijker of lezer zich op de duur gaat afwenden en zijn aandacht beperkt tot de eigen navel.

Ik heb al vaak geschreven: geef  ons een teken van hoop, toon dat ook het goede bestaat in de vorm van geslaagde projecten en beterschap en oprechte generositeit.

Bijvoorbeeld: als je afgaat op de journaals en de kranten dan moet je wel tot het besluit komen dat Afrika een hopeloos continent is. Dat er Afrikaanse landen en regio’s bestaan die er wel degelijk op vooruitgaan kom je niet te weten.

Er is te weinig gezonde reflectie in de nieuwsfabrieken: men denkt veel te weinig na over de gevolgen van zijn keuzes, over de invloed die men op de geesten heeft.

Ik heb het nieuwe boek van de Botton nog niet gelezen maar wat er in de recensies staat en wat hij gisteren zei in het interview op Canvas met Björn Soenens spoort me daartoe aan.

Dit boek zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke redactie en voor iedereen die het beleid van een redactie kan bijsturen.

de haan 21 apr. 14

08:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Fehlleistung

Fehlleistung

 

jawel, de wijze uit Wenen

hij sloeg er soms naast;

maar niet als je sleutel is verdwenen,

verdwenen in je haast

 

het vergeten is een teken

dat de rede niet begrijpt:

het leert soms na weken

wat  in jou is gerijpt

 

deze deur wou je niet open

want je kreeg ze niet meer dicht:

de deur van het vergeefse hopen,

door een duivel verlicht

 

of je dacht een wagen te starten

naar een betoverde stad

om het noodlot te tarten

want je geloofde en aanbad

 

in je hand ligt het teken

dat geheimen onthult:

ook een godsbeeld kan breken

en zelfbedrog blijft onvervuld

08:03 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-14

allochtonen bij NVA

allochtone dames bij NVA

 

De NVA toont zich ruimdenkend door mensen uit te spelen van allochtone afkomst, in het bijzonder dames.

Vrijdag op de VRT voerde zo’n dame (haar naam ontsnapt me) een dovemansgesprek met Peter Mertens (PVDA+) over onze loonkosten en de tewerkstelling.

Vandaag in de gratiskrant De Zondag heeft ene Nadia Sminate het over de sociale fraude, meer bepaald ziek gemelde werknemers die te weinig gecontroleerd zouden worden.

Beide dames lijken speerpunten te zijn in het hardvochtig beleid van de partij die alleen kijkt naar de kant van de werknemers en er niet aan denkt om eens de ondernemingen ter verantwoording te roepen of om de superrijke vermogens aan te pakken. Dit laatste zou nochtans de meest ethische en sociale methode zijn: want in het officieel verarmde België en Europa merk je een toenemende kloof tussen gemiddelde inkomens (om van de armen nog te zwijgen) en de superrijken die hun inkomen in hoofdzaak halen uit kapitaal.

Wat me echter al langer dan vandaag bezig houdt is die merkwaardige harde opstelling van gearriveerde allochtonen: zij zijn zelf de armoede en achteruitstelling en uitsluiting ontgroeid en willen nu iedereen aanpakken die niet in staat is om een vergelijkbare opgang door te maken.

Mij doet het denken aan de Congolese ‘évolués’ of aan arrivisten.

Wat in hun opstelling compleet ontbreekt is het mededogen of de empathie met wie het moeilijk heeft.

Ik lees nu wel dat ook Liesbeth Homans tot het inzicht is gekomen dat het leefloon en de laagste pensioenen tot aan de Europese armoedegrens moeten komen, zij zegt: ‘men moet geen socialist zijn om sociaal te zijn’. Alsof die Europese armoedegrens (die rond de 900 euro ligt) nu een sociale prestatie van jewelste zou zijn: dit is het absolute minimum als streefdoel.

Voor mij is het duidelijk: de NVA heeft in haar rangen sociaal en zelfs ecologisch bewogen leden (ik denk nu in het bijzonder aan mijn dorpsgenoot Wilfried van Daele) maar dit lijken eerder ‘excuustruusjes’ dan potentiële beleidsmakers. Ze wegen niet op de lijn van de partij.

De echte speerpunten denken nog altijd zoals hun  Engelse goeroe Dalrymple of ze zitten verkrampt in een antisocialisme in het bijzonder op een geobsedeerde manier toegespitst op de Waalse PS en Elio di Rupo.

Van de dames van allochtone oorsprong had ik een verzachting verwacht, maar ze blijken nu even onverzoenlijk te zijn. Wat ik voorlopig enkel als arrivisme kan verklaren: wie een betere uitleg weet, mag die laten horen.

de haan 20 apr. 14

10:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gabriel Marquez

Gabriel Marquez

 

Jebriël: boodschapper

van een volk, een taal, een continent

wie zal ik thans eren:

de schrijver of de vent?

 

de naam van een engel

met klokjes van kloten

later een bejaarde bengel

die schreef onverdroten

 

de groten der aarde haalden hem aan boord

waar ze hem als een verwante fêteerden

want een droom  was in zijn woord

zoals een leidmotief in een rondo

en wat ik van zijn verhalen leerde:

elke dichter heeft zijn Macondo

09:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

duiveluitdrijving

uitdrijving

 

droef te moede drijf je

een mooie duivel uit

je zal geen naam vernoemen

of een teken schroeit zich in je huid

 

oh, je woonde op een berg

zoveel was je beloofd:

een zindering door been en merg

een zon die nooit meer aan de einder dooft

 

geloof me, een denker is best onnozel

bij de belofte van een wufte bruid

hij loopt dan over rozen

al schreeuwt de twijfel nog zo luid

 

nu kijkt hij nuchter uit

op een berk zijn kalm gewiebel

de droom stierf als een ver geluid

en de kalmte is een spiegel

07:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-04-14

paranoia

why is your water so black?

- because I’m paranoid . Frank Zappa -

 

wie zal je het meeste

wantrouwen: de wantrouwige

of de dwaas, de meeloper

of de kluizenaar

 

geloof moet over mensen

gaan, botsen met je kop

tegen een muur

 

geloof is uithuilen en

herbeginnen, vuisten sluiten

en open maken

 

wantrouw de zonderling

die schuilgaat achter een baard:

hij bootst de wijze na, schrijver

en landeigenaar die lijfeigenen

vrijliet en allicht werd bedrogen

 

liefde heeft met wonden

van doen: ontgoochel mij,

ik ontgoochel jou, we zijn

uit dromen ontstaan en

steeds moeten wij ontwaken

 

maak mij wakker, toon

dat je geen drogbeeld bent,

knijp in mijn vlees, ik jank

al bij voorbaat – als voorgift

 

van het glijden, slijmvlies

over slijmvlies en wachten

op de bloedklop, de barst

in de muur – blijf mij vreemd,

 

wat ik herken zal ik wantrouwen,

aan het  wonder geef ik me over:

dagelijks als het kan, één keer

per jaar als het moet

 

de lichtgelovige, de meeloper

moet je mijden  als een ondermijnde

weg: de kortste, de  zekerste

om te eindigen in een knal,

de brokken van een kluizenaar

08:33 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-04-14

zwaar weer

zwaar weer

 

zwaar weer, zegt de zeiler

en hij blijft een schilder aan wal

de landrot wordt gegeseld

de wind verrolt zijn rijmen als een bal

 

zwaar weer, het klinkt hem in de oren

als zware jenever en zwaar bier

waarin gerechten smoren

tot ze zacht zijn als een klier

 

hij hoort bij de ontaarden

overjaars tot in zijn droom

vreemd aan zee en haar gevaarte

een kind gebleven van een stroom

 

hem behoren dorp en steden,

enkele bloemen in beemd en bos -

zelfs een zang kan hij benoemen

doch meest van al het zeuren in z’n leden

 

de zeeman spant zijn spieren

de landrot zijn gewrichten

tot hij mank loopt van de pijn

zoals aangeschoten dieren

 

en toch, er zijn, ginds zijn de verre lichten

op houten pier en stenen kade en in het schrijn

der verbeelding: de vrouw en haar genade

waar ze beide op papier voor zwichten

19:22 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

waaier

 

waaier

 

 

 

steeds gaat het zo:

 

heen en weer, steeds

 

wil je in een beweging

 

bewegen, druppel in de golf

 

 

 

met wie val je samen,

 

deelt je lichaam een huid:

 

zelfs de geliefde sluit je

 

buiten, nooit kom je

 

binnen met je hoofd

 

 

 

hoe doe je het dan,

 

heen en weer van je zelf

 

naar samen, bewegen

 

van rotsblok naar water

 

 

 

beide wil je bewaren:

 

heen en weer en steeds

 

zwijgen, stamelen, zingen

 

als een golf die breekt

 

 

 

eenzamen moeten verzamelen

 

zoals bladeren aan een boom

 

en ruisen, reeds één in

 

klank en beweging

 

 

 

en steeds is er dat ene

 

dat ratelt, zich wentelt

 

om de eigen spil, de eigen

 

twijg: wie eraan voorbij

 

loopt, knakt hem af

 

 

 

steeds beweeg  je heen en

 

weer, van één naar meer,

 

van meer- naar enkelvoud,

 

je vouwt open en dicht

 

als een waaier, droom je,

 

voor een volmaakt gezicht

 

11:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

jonge berken

een prieel van jonge berken

 

weer staan ze in lichte lover

een kantwerk, een glasgordijn

en we weten: na de zomer

zullen ze opgeschoten zijn

 

geen venster, geen erker

van het aanpalend perceel

kent deze tuin van goede werken

oosters besloten als een prieel

 

naakt dan zal je zonnebaden

bij de blauwe regen

geen oog zal raden

hoe licht mijn handen wegen

 

zo gebeurt iets moois

binnen  de beukenhagen

een brons bij turkoois

en alles kan je wagen

 

kralen zweet in je plooien

die mijn tong dan op zal vegen

wanneer ik als een hond kom schooien

houdt geen schroom je nog tegen

08:10 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-04-14

is onze jeugd pessimistisch?

pessimisme bij onze jeugd?

 

Een nieuw onderzoek zou aantonen dat de Belgische jeugd onderaan de lijst staat bij de meest pessimistische landen.

Twee dingen vallen op: de meerderheid van deze zwartkijkende jongeren wil niet dat de oudere generatie voor hen inlevert; en het pessimisme heeft te maken met welvaart: men vreest dat men het ‘slechter’ zal hebben dan de vorige generatie.

Ik geloof dat hier een zware denkfout in zit: ik heb de eerder armmoedige jaren 1950 meegemaakt en de opbloei in de ‘Golden Sixties’. Ik stel twee zaken vast: de soberheid van 50 leidde niet tot meer ongeluksgevoelens, maar anderzijds is het zo dat een economische hoogconjunctuur bij velen de geesten openmaakt – men gaat meer experimenteren, men durft meer aan. Laagconjunctuur lijkt te leiden tot meer verkramping in vele aspecten: minder verdraagzaamheid, een politieke verschuiving naar rechts waarbij de solidariteit zwaar onder druk komt te staan wat blijkt uit het geringere kiespotentieel van de solidaire partijen en uit hardvochtige standpunten tegenover mensen die uit de boot vallen of dreigen te vallen.

Niets lijkt lastiger te zijn dan afgeven wat men verworven heeft: men ervaart dit als een vanzelfsprekendheid en velen willen nog meer van het zelfde. In mijn ogen zijn dit valse verwachtingen die ons worden aangepraat door reclame en ook door de praatjes van politici: inleveren betekent geen aanslag op het welzijn, men kan best gelukkig zijn met heel wat minder.

Daarom moeten de onderzoekers ophouden met het linken van pessimisme aan economische groei.

Ik sta in het algemeen zeer sceptisch tegenover dat concept: groei, ja, maar welke groei? Ik geloof dat we nog altijd kunnen groeien in kwaliteit en duurzaamheid, maar niet in kwantiteiten. Zoals de Club van Rome al schreef rond 1970: er zijn grenzen aan dit soort groei, onze planeet kan dit niet aan.

Laten we de nadruk leggen op groeien in welzijn, in wat men wel eens noemt ‘het Bruto Nationaal Geluk’. Mijn lezers hoeven me niet te zeggen dat armoede daarmee niet samengaat, maar een versobering wel.

Moet je pessimistisch zijn omdat je niet elk jaar een vliegreis kan maken, of zelfs meer dan een?

Dit is maar een symptomatisch voorbeeld. Er valt zoveel moois en aangenaams te beleven in eigen land en directe omgeving. En onze dagelijkse consumptiepatronen maken ons vandaag enkel minder gezond. Ook daar dringt een versobering zich op.

Ik zie leven in soberheid eerder als een optimistische ervaring dan als een zwartgallige: denk aan de volkstuintjes die aan zoveel  tuinders plezier en gezondheid verschaffen.

Ik ben een wielertoerist (in bescheiden mate) maar ik behoef toch geen racefiets van meer dan 5 000 euro?

Conclusie: wij hebben ons laten meedrijven in de illusie van het grenzeloze, het wordt tijd dat we onze begrensdheid  en beperkingen leren te aanvaarden. Leg de nadruk op wat je wel al hebt en niet op wat je denkt te moeten hebben omdat anderen dat van jou verwachten zo niet eisen. Leven is meer dan consumeren.

de haan 17 apr. 14

09:55 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

satori

something like satori?

- to Marcus, master of sometimes something –

 

op een morgen kan je het

wel, ondanks de krant,

in weerwil van berichten

 

je handen liggen open

op je dijen, je zit gevlochten

als een volmaakte knoop

 

je weet en voelt: trots

is een woord dat rijmt

op kots en het deert je

niet, een minzame glimlach

glinstert op je gezicht

 

op het harde worden

schreven en schrammen

gemaakt – op een morgen

ben je week en sponzig:

je zuigt op en laat weer

lopen uit je open hand

 

je zit als dat beeldje

van plaaster met een korfje

op zijn schoot, een kegel

amber brandt, of sandelhout

 

op een morgen kun je het

aan, voor de duur van

een morgen: je bent een kern,

je bent de delen, ze buitelen

onder je huid, ze schaden

niet meer – wie door het licht

is aangeraakt verdraagt het duister

09:20 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-04-14

marteling

drie partijen

- zeefdrukken van Rika van Dycke -

 

steeds deze drie partijen:

de ondervraagde en diens martelgang,

de beulen in uniform, in het eenvormige

van ‘orde moet er zijn’

 

en dan de derde langs de lijn

die voorbij wandelt,

wegkijkt, wegloopt tot buiten

het kader: de zwartste figuur

van allemaal

 

op de bodem: lichamen

in plassen bloed, lijken

zonder namen of wier naam

er niet toe doet

 

toch niet in deze wereld

van grotere besognes

wij worden niet ontregeld

tenzij door een reisschema

dat loopt in het honderd

11:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voor een grootmoeder

I don’t contribute anymore –  uit een vertelling van Aster Berkhof

- voor een grootmoeder –

 

zo zie je haar  in een zetel:

in elke vezel een moeder

en het gaat niet meer

 

ze gaat niet meer naar buiten,

het park waar de vrolijkste kleinzoon

aan haar hand trok als een jonge hond

 

de aanhankelijke die tegen haar aan

wil slapen, omvademd door een zee

van warme golven, stille adem

 

zo moest het blijven, ze heeft er

het hoofd en de handen voor:

uitdelen, liever spaart ze het brood

uit haar mond dan het mee te nemen

naar de onbekende overkant

 

in alle vezels een moeder en ze kan

dit niet: op haar beurt ontvangen,

het wisselen van een rol –

 

een schaamte komt naar boven, de stem

van een vader die herhaalt: niet

klagen, niet versagen

 

en ze versaagt en klaagt over een rug,

een knie maar daarover gaat het niet:

ze kan het niet aanvaarden

dat moeders ook eens mogen

 

dat ze mogen aannemen, omgeven worden

door kind en kleinkind die borden aanvoeren,

schotels met wat ze lust als ze nog lust

 

want ze lust dit niet: elke vezel zindert van pijn,

zij valt uit haar rol, in de schaduw

van een vader die zegt: debout, recht gij,

zijt ge soms werkschuw?

07:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-14

toeschouwers

 

toeschouwers

 

- bij zeefdrukken van Rika van Dycke -

 

 

 

zijn het mensen op dit scherm:

 

geknakt, gekraakt, geschonden

 

en wij veilig aan de rand,

 

zijn we vrij van zonden?

 

 

 

de weerloosheid van vrouwen

 

gebonden en ontbloot;

 

moordenaars en hun getrouwen

 

en nergens het schaamrood

 

 

 

en wij veilig aan een overkant,

 

aan een scherm gekluisterd:

 

wij zien wie wordt aangerand,

 

onze ontzetting wordt gefluisterd

 

 

 

geen kreet ontsnapt aan onze mond

 

ja, een rilling kittelt onze ruggengraat;

 

doch terstond begint een thriller

 

die over een ander leven gaat

 

16:15 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

oorlogstrom

oorlogstrom

 

thans gromt nogmaals de oorlogstrom

de grote heren zijn weer bezig:

aasgieren begerig en dom, hun klauwen

houden zich onledig

 

en wij moeten onderduiken,

schuilen in een achterhuis

waar we het puin al ruiken

en de komst van jassen

onder de luis

 

ach, laten  we zachter schuilen

huid aan huid met zon op het raam,

laten we alle gebaren ruilen

van tederheden zonder naam

10:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Oekraïne

neokolonialisme

 

Eindelijk is er een stem (Idesbald Goddeeris in DM) die zegt waar het op staat in Oekraïne: tegenover de machtspolitiek van Moskou hebben we het neokolonialisme van de EU en zijn kapitalistisch systeem.

Poetin heeft zijn redenen om het separatisme in dat land aan te moedigen en wie weet militair te ondersteunen, de EU hanteert een economische dreiging of verlokking.

Poetin stond goedkope gasleveranties toe en trekt deze nu in. De EU en thans het IMF komen met aanzienlijke leningen over de brug om Kiev te overtuigen hun kant te kiezen. Beide machtsblokken zijn dus in het zelfde bedje ziek, besluit deze docent aan de KU Leuven.

En hij trekt van leer tegen onze media die zeer eenzijdig de politiek van de EU verdedigen en die nooit eens kritisch onder de loep nemen.

Het is al eerder gezegd: de EU leidt aan een ongebreidelde uitbreidingsdrift,  de Unie wil landen ‘inlijven’ die daar nog niet klaar voor zijn en die puur geografisch gezien maar ook historisch en cultureel weinig te zien hebben met de kernlanden van de EU.

Terwijl er in het Kremlin iemand zetelt die duidelijk heimwee heeft naar de grote Sovjetunie.

De bevolking van Oekraïne dreigt vermalen te worden tussen deze twee machtsblokken, die enkel aan hun eigenbelang denken maar niet aan het welzijn van de Oekraïners.

Wat we zouden kunnen tolereren is het aanmoedigen van een federalisme in dat land vermits het Westelijke en het Oostelijke deel zo van elkaar verschillen inzake samenstelling van de bevolking en inzake sympathieën. Maar neen, liever verkiest men de ouderwetse Koude Oorlog met dreigementen heen en weer.

Volgens mij is het van het grootste belang dat onze media deze retoriek doorprikken: dit is geen conflict tussen goed en kwaad, beide partijen (Moskou en Brussel met Washington als partner) gaan hun boekje te buiten.

Vooral de EU zou zich veel beter eindelijk eens concentreren op het eigen huis en zorgen voor een sociaal Europa waaruit de armoede wordt gebannen en elke vorm van uitbuiting door het instellen van minimumlonen, bijvoorbeeld.

Daarnaast heeft onze Unie nog een hele weg af te leggen inzake milieupolitiek om tegemoet te komen aan de klimaatsverandering.

Kortom, Oekraïne zou voor ons geen prioriteit mogen zijn: we hebben hier bij ons nog andere katten te geselen. En met Poetin en consorten moet onderhandeld worden in een sfeer van ontspanning en niet in deze van een Koude Oorlog.

 de haan 15 apr. 14

08:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-14

borstjes

borstjes

 

je bent nu bang: weer

houdt de wereld de adem in:

de berken lopen uit

en de doden vallen

 

zo gaat het schone samen

met de smerigheid, de gespleten

tong en valsheid in geschrifte

 

kon ik maar voor jou

goudklompjes uit de modder ziften

zoals ze schitteren in je ogen

na een verrukte zucht

 

deze wereld, mijn lief,

is een verdorven klucht

het ware wordt gesmaad

men huldigt het verraad

 

doch, in de tuin lopen

de berken uit, de meisjes

onder de bomen: hun blaadjes

amper zichtbaar zoals een begin

van borstjes

09:00 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

reprimande

reprimande

- voor Luc en zovele meer -

 

koester geen adder aan

je borst, mijn vriend: lees

en herlees de evangeliën

van het kwaad

 

sedert eeuwen dragen

de valse profeten hun

boetekleed: zie de glycerine

van hun tranen, de opgeplakte

draden van hun baard

 

laat je niet verleiden

door schuw of zoet geprevel,

door gortigheden: het stampen

tegen ingebeelde schenen

 

vraag aan de wolven

verkleed in hun wol:

waar sta jij voor,

waar wil je met me heen

 

geloof me, mijn vriend,

hun bloed klopt anders:

zij ruiken bloed en worden

er wild en hongerig van

 

valse profeten kennen niet

jouw droeve weemoed om

wat weerloos ondergaat,

ten onder gaat als jij niet

zegt: ik doe niet mee

 

laten we de misleiding

ontmaskeren, de adders

vertrappen onder een blote

hiel: lees en herlees hun

woorden, weeg ze op

de schaal van je hart

 

en vraag, blijf het vragen:

waar gaat dit heen, wie

betaalt dit gelach en gelag

08:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Broken Circle Breakdown

The Broken Circle Breakdown op VTM

 

Mag ik eens vloeken in de kerk? Ik vind deze film, waar ik nu van weggelopen ben,  pure Amerika-gatlikkerij. Met al zijn sentimentaliteit en als compensatie een countrygroep  die ook niet echt Vlaams te noemen is.

De sentimentaliteit roept een anekdote op van rond 1970. Toen zag ik op een zomerse avond in Blankenberge de toenmalige kaskraker ‘Love Story’. Toen de sterfscène maar bleef duren en mijn geliefde en ikzelf de trein  naar Gent nog moesten halen, meende ik een geestige opmerking te moeten plaatsen en in het donker kreeg ik een plets in mijn gezicht. Gevolg: iedereen rondom begon te schateren. Wat mijn liefje nog kwader maakte want  bij haar biggelden de traantjes over haar wangen.

We misten de trein en moesten bij vrienden van haar ergens tussen Blankenberge en Zeebrugge overnachten. Mijn rug was helemaal verbrand zodat ik geen oog heb dicht gedaan.

’s Anderendaags was de ruzie vergeten en werd ik zachthandig ingesmeerd.

Ik vrees dat ik nu in een gelijkaardige positie sta want ‘The Broken ‘ heeft al een hele resem internationale prijzen binnengehaald  en miste op de nipper een Oscar en dat was toch de diepste verzuchting van de betrokken filmmakers en naar het schijnt van alle filmmakers.

(Ik zie een Oscar eerder als de bevestiging van de Hollywoodsmaak.)

Mijn partner en met haar nog miljoenen andere kijkers vinden het een mooie film, dus er zal wel iets schorten aan mijn oordeelsvermogen.

de haan 13 apr. 14

07:10 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-04-14

keramiek in Rotterdam

keramiek van Anne Wenzel

 

afdruipend was, daar denk je aan

zo maakt zij torso’s en gezichten

één wang, een rugspier verdween

en in de holte is geen leven

 

je loopt om ‘Der Tod und das Mädchen’

de innige omhelzing van schedel

en omhoog reikend vlees en die ene

klauw diep in een bil geknepen

 

een embleem dat jou leert

tot waar je bent gekomen:

aan gene zijde van de jeugd,

op  het zerkenveld van de dromen

18:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vedel

vedel

- voor het tienermeisje van 56 -

 

laat je bespelen,

je bent een vedel,

ontspannen snaren

spannen zich op

 

bestaat er zo’n hand:

ze tokkelt een pizzicato

en de vedel beluistert

het gonzen in haar buik

 

vooraf een ontspanning,

een koestering: haal de

vedel uit haar satijnen

hoes, leg ze aan je

schouder, buig voorover

 

alleen een gebogen hoofd

kan de noten horen:

ze staan op geen blad,

ze klinken in vingers

 

laat je, laat je bespelen,

ontspan om gespannen

te staan – hoor je het

gonzen, de honingjagers

zwermen door je bloed

 

een hand zonder schaamte,

een hand wel van schroom:

zo raakt ze de snaren,

zo raakt ze de toon

17:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-04-14

awareness

awareness

- voor Ingrid en Geert –

 

laten we niet verdrinken,

er is een zee in ons,

de golven stijgen bij

horen en ruiken, zintuigen

zijn als smeltende gletsjers,

ze stellen duinen en dijk

op de proef

 

en toch, we blijven als

kinderen, steken een neus

aan het venster en zie:

wat een koddig gezicht

 

laten we afstand nemen:

wie te dicht is genaderd,

verplettert het uitzicht

 

ja, we leren het op onze

oude dag: leven is vertoeven,

talmen, de haast uitzweten

als een koorts

 

laten we in onze zintuigen

niet verzuipen, neem afstand,

leg een hand op een slapende

heup, voel het vlees en de

knoken, zeg in je halfslaap:

jou wil ik niet kwijt

 

in dit schip wil ik varen,

voorbij de tijd, laten we

even onsterfelijk zijn:

 

een ogenblik overwinteren

in onze blik en adem, ontwaken

alsof we pas zijn gekneed

uit rode aarde, in de roes

van een god die zegt: zie je,

ik maak alles nieuw, ook jou weer,

omhelzen heeft enkel een eerste keer

07:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-04-14

Oekraïne

geopolitiek in Oekraïne

 

Het valt toch op dat de VS zich niet bemoeien met het Catalaanse streven naar onafhankelijkheid van Spanje, maar wel met wat er gebeurt in Oost-Oekraïne waar de meerderheid van de bevolking uit Russen bestaat die graag willen aansluiten bij de Russische Federatie.

Het verschil zit in het bestaan van een externe vijand: in Catalonië  is die er niet, in Oost-Oekraïne wel, met name Poetin.

De VS zijn nu bereid om wapens te leveren aan Kiev om de separatisten een lesje te leren en Poetin te dwarsbomen: een revival van de Koude Oorlog.

Versta mij niet verkeerd: ook ik ben heftig gekant tegen de bemoeienissen van Poetin met Oekraïne.

Maar een separatistisch streven bestrijd je met politieke middelen en niet met wapens.

Zoals altijd zal de wapenindustrie hier als overwinnaar uit komen. Hoeveel slachtoffers er zullen vallen, weten we nog niet.

Maar het zou mijns inziens toch veel verstandiger en wijzer zijn om hier de diplomatie te laten spelen en niet de oorlogsdreiging.

En dan valt er nog wat te zeggen over de rol van de EU: waarom wil die per se Kiev het hof maken met als eindbedoeling een zoveelste uitbreiding naar het oosten? Zouden we niet beter werk maken van een sociaal Europa met onder meer minimumlonen?

de haan 9 apr. 14

19:48 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

moeder

halve eeuw ouder

 

moeder, u buigt ook vandaag

weer naar de vloer, raapt het

kruimeltje op van mijn boterham

 

er is een oorlog die nooit

overgaat, we dragen het puin

in ons bloed: ik was in de ruimte

en de tijd een vormloos wezen

toen u te beven lag in de nacht

 

het fluiten kwam nader boven

de havenstad en zweeg: waar

zouden de daken branden, wie

werd morgen herkend aan

een schoen, een schamele

medaillon van Onze Lieve Vrouw?

 

u spelde het ons op de borst,

op een onderhemdje van zuiver

katoen of wol in de winter:

de beeltenis die ons beschermen

zou en geen heilige hield ons

samen, geen sint heeft ons zo bemind

 

we zongen in een zomermaand:

‘Liefde gaf u duizend namen’

een kaars op de schouw,

een rozenkrans in de hand

 

we baden en op de morgen

na een elfde november gaf u

de geest, werd vormloos in

ruimte en tijd: de zucht staat

in mijn vlees gegrift zoals

een cijfer in een jodenhuid

 

soms gaat een oorlog niet over,

blijven de kruimels op de vloer –

ik buig nu in uw schaduw, een halve

eeuw ouder en nog bent u niet dood,

lees maar, zie u weer bezig: niet

de hoop maar het woord doet leven

18:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Imagine

Imagine – John Lennon

 

deel je droom met dichters,

onderzoekers: zij die verzamelen,

feiten als clusterbommen in een veld

 

en klaprozen op die zelfde akker,

korenbloemen zo blauw als je ogen,

mijn kind: droom die dagelijks

hier aan tafel zit, geen grootsere

daden verricht dan er zijn

 

droom van rivieren met vette paling,

kinderen in het water plonzend als

een zalm - zo zal het blijven: wie droomt,

zwemt in tegen de stroom, overwint

dam en obstakel

 

deel de overtocht uit een zee van Sargasso,

kom een oceaan over, je haalt het wel:

imagine all the people, zwemmend in

een zwerm als zaadcellen naar het ei

 

dromen zijn geweldig vruchtbaar, kweken

als konijnen: ze bevolken een Australië,

een leegte van verzilte meren, zand

dat onder voetzolen brandt

 

you may say you are not the only one:

we komen als een horde, een Dzjengis Khan

van vrede – velen noemen ons Mongolen,

maar de sjamaan woont onder ons, met

genezende gebeden, en dans om het vuur

 

deel je droom van ruimte, een nacht

van zwarte zijde met zilver en

edelstenen boven je hoofd

 

leef in de wolken, lig op de grond:

voel je de buik van de aarde, beluister

hoe ze zucht van genoegen in het

geheim van haar droom

11:31 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-14

Rwanda 1994

Rwanda 1994

 

Het is quasi onmogelijk om een correcte historische analyse te maken van de genocide: de getuigen spreken elkaar tegen, de feiten zijn zelden helder. Ons land heeft 10 para’s verloren in zeer dubieuze omstandigheden, Rwanda verloor 800 000 mensen op de meest gruwelijke manier.

Je kan ver terug in het verleden en dan kom je in de jaren 1920 toen de Belgische administratie besliste om op de paspoorten van  de Rwandezen een H of een T te stempelen, terwijl deze groepen zich spontaan mengden, zelfs tot aan de genocide.

De gebeurtenissen zelf vingen aan met de aanslag op Hutu-president Habyarimani wiens vliegtuig uit de lucht werd geschoten maar door wie: door de rebellen van Kagame, door Hutu-provocateurs of toch door Belgen? Feit is dat ik geen enkel belang zie aan Belgische kant.

Komen we bij de tragedie zelf en dan merken we in de eerste plaats een gigantisch falen van de UNO die haar troepen geen voldoende mandaat had meegegeven en zeker geen voldoende wapenuitrusting en daarvan heeft de UNO niets geleerd, denk aan Srbrenica.

Dan zijn er de flagrante fouten in de bevelvoering: probeer eens een logische reden te bedenken waarom die tien Belgische para’s hun wapens moesten inleveren op een moment dat ze in levensgevaar verkeerden en een versterking aanwezig was op amper 300 meter.

Bedreigd door Kagame besloot minister van buitenlandse zaken Willy Claes dat het dan maar beter was om alle Belgische soldaten terug te trekken waarop de rest van de UNO-soldaten is gevolgd.

Ik geloof dat het absoluut noodzakelijk is om de verantwoordelijkheid van Claes en van de hele regering nader te onderzoeken.

Ik betrouw Kagame niet, maar niettemin blijf ik ervan overtuigd dat de hoofdverantwoordelijkheid bij de UNO ligt, waarschijnlijk uit onverschilligheid.

En dan heb je nog Frankrijk dat tijdens zijn ‘Opération Turquoise’ de vlucht van de Hutu-moordenaars heeft beschermd mét hun wapens zodat zij in de daarop volgende jaren moordpartijen en massaverkrachtingen konden aanrichten in Oost-Congo. Sommigen schatten het aantal slachtoffers in Congo tijdens de periode na 1994 op 5 miljoen.

In één woord gezegd: we zitten daar in het Grote Merengebied dik in de stront. De zwarten lijken totaal onbetrouwbaar en de blanke machten laf en besluiteloos.

Dit deprimeert mij enorm, want ontwikkeling lijkt er niet toe te doen: zowel de primitief geachte zwarten als de beschaafd genoemde blanke buitenlanders zijn hier zwaar in de fout gegaan.

de haan 8 apr. 14

21:11 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vallen in de koers

 

Bart Wagendorp in DM

 

 

 

Wat Bart Wagendorp uitkraamt, is puur cynisme. Briek Schotte, de Flandrien bij uitstek, omschreef het wielrennen bondig als ‘zere riejen’ – dat is heel wat anders dan ‘zere stuukn’.

 

Ik geloof er geen snars van dat de echte sportliefhebber naar de koers kijkt om renners te zien vallen: sport is inderdaad een theater geworden maar geen Colosseum waarin er doden vielen en waarin dit doden juist de bedoeling was.

 

De weginfrastructuur maakt het wielrennen steeds onveiliger. Het verstandigste antwoord daarop komt volgens mij van  Michel Wuyts: reduceer het peloton door kleinere ploegen toe te laten. Dat zal bovendien meer kansen geven aan de grote gladiatoren die vroeger uit hun pijp zullen moeten komen en het ‘vuile werk’ niet altijd meer door knechten zullen kunnen laten uitvoeren. Dan pas zullen we te weten komen of de huidige kopmannen te vergelijken zijn met hun historische voorbeelden.

 

Wagendorp schrijft: ‘Er zit ook schoonheid in de val’. Ik zie in het ongeval van Johan van Summeren niet de minste schoonheid: dit is pure ellende en zal deze gevoelige jongeman nog jaren achtervolgen.

 

Wagendorp kan aardig schrijven maar wat hij verkondigt is beneden elk moreel peil.

 

 de haan 8 apr. 14

 

09:57 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Oosterlinck

Oosterlinck

 

Ererector Oosterlinck van de KU Leuven  vindt dat jonge leerkrachten onze taal behoorlijk moeten beheersen, maar zelf heeft hij het consequent over ‘ingangsexamen’. Als neerlandicus heb ik geleerd dat het ‘toelatingsproef’ moet zijn: de ingang hangt af van het gebouw.

Maar ten gronde heeft hij gelijk: de algemene ontwikkeling gaat erop achteruit net als de taalbeheersing.

Beginnende leerkrachten weten heel wat minder en hebben heel wat minder intellectuele interesses dan mijn  generatie en de generatie daarvoor: dat merk je nog het duidelijkst bij de regenten. Er bestaan uitzonderingen die wel nog eens een boek ter hand nemen of zich fel in hun vak engageren.

Het meest heb ik mij geërgerd aan jonge leerkrachten Nederlands, ook van universitair niveau. Nooit zal ik de jonge lerares vergeten die  begin september verklaarde: ‘Het zal me weer gaan varen: ik moet nu weer Nederlands gaan spreken’. Ik voelde als collega een plaatsvervangende schaamte.

Moet ik hieraan toevoegen dat dit gebeurde in Brugge, waar het taalparticularisme met patroonheilige Guido Gezelle nog altijd hoogtij viert?

 de haan 8 apr. 14

09:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende