28-07-15

Chagall

lezend in ‘Mijn leven’ van Marc Chagall

 

80 bladzijden ben ik gevorderd in dit boek, het is verlucht met tekeningen uit zijn beginperiode en leest onder meer daardoor als een  sneltrein. De taal is een parlando, zeer anekdotisch en versnipperd zoals zijn schilderijen eigenlijk.

Wat heb ik tot nog toe geleerd? Marc was een wonderkind: op zeer jonge leeftijd was hij reeds bezeten van het tekenen en hij vond onmiddellijk zijn eigen stijl. Deze eerste hoofdstukken bevatten vooral een familiegeschiedenis en de geschiedenis van een dorp of klein stadje in Wit-Rusland: Vitebsk. Hij had een oom die geregeld op het dak kroop en daar op de schoorsteen ging zitten, een andere oom speelde viool en was ook een rare snuiter. Allemaal elementen om tot het inzicht te komen dat zijn oeuvre toch meer geheugen bevat dan droomscènes.

Zijn ouders waren liefdevol en goedhartig. Ze wilden van Marc een boekhouder maken maar toen hij naar huis kwam met de boodschap dat hij kunstschilder wou worden, hebben ze hem geen strobreed in de weg gelegd.

Het is een verhaal van droefheid en liefde. Mij heeft het getroffen hoe vaak de woorden ‘droefheid of ‘droeve’ voorkomen. Ik heb in zijn werk altijd nostalgie gezien maar niet echt dat droevige. Wat wellicht te maken had met de vele sterfgevallen in zijn directe omgeving.

Zoals het tot nu toe verloopt, kan ik dit boekje enkel maar aanraden: het is geen grootse literatuur maar wel een ontroerende getuigenis.

de haan 28 jul. 15

09:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zwaar weer

zwaar weer

 

zwaar weer, zegt de zeiler

en hij blijft een schilder aan wal

de landrot wordt gegeseld

de wind verrolt zijn rijmen als een bal

 

zwaar weer, het klinkt hem in de oren

als zware jenever en zwaar bier

waarin gerechten smoren

tot ze zacht zijn als een klier

 

hij hoort bij de ontaarden

overjaars tot in zijn droom

vreemd aan zee en haar gevaarte

een kind gebleven van een stroom

 

hem behoren dorp en steden,

enkele bloemen in beemd en bos -

zelfs een zang kan hij benoemen

doch meest van al het zeuren in z’n leden

 

de zeeman spant zijn spieren

de landrot zijn gewrichten

tot hij mank loopt van de pijn

zoals aangeschoten dieren

 

en toch, er zijn, ginds zijn de verre lichten

op houten pier en stenen kade en in het schrijn

der verbeelding: de vrouw en haar genade

waar ze beide op papier voor zwichten

06:34 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-07-15

Tour de Merde?

Tour de Merde?

 

Het geweeklaag over een saaie Tour vind ik je reinste hypocrisie. Froome leverde één knalprestatie en meteen werd zijn naam beklad met de smerigste verdachtmakingen. Met als gevolg dat hij lijfelijk werd aangevallen. In zijn plaats had ik het circus verlaten.

Het sportjournaille moet weten wat het wil: een cleane sport met egalisering of een waanzinnig spektakel. Of er moet nog eens een supertalent opstaan dat er met kop en schouders bovenuit steekt en de show wil verzorgen.

Maar zo’n absolute topper komt of komt niet. Men kan die niet oproepen door te jammeren. Zelf heb ik genoten van de schitterende landschappen en van de prestaties van mindere goden: de Tour blijft een topper onder de sportuitzendingen.

 de haan 27 jul. 15

08:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

boze boeren

boze boeren

 

Boze Franse boeren blokkeren de wegen naar de vakantiebestemmingen: zij hebben overschot van gelijk want zij moeten leveren beneden hun kostprijs. De winsten gaan naar de tussenpersonen (grootwarenhuizen en discounters) en naar ons de consumenten die zo dol zijn op koopjes en promoties.

Meermaals reeds heb ik geschreven dat er meer één prijs bestaat voor arbeid, goederen en diensten en dat is de juiste: de meest rechtvaardige. Eerlijke arbeid verdient een billijk inkomen. De ultieme vraag is of we een Europese landbouw en fruitteelt wensen te behouden. Ik alleszins wel want deze landbouw is de best gecontroleerde ter wereld: we kunnen hier rekenen op een gezonde voeding.

De overheden kunnen tussen komen door de taksen op deze gezonde voeding te verlagen en die op ongezonde rommel ernstig te verhogen. Zo slaat men twee vliegen in één klap: men bevordert het gezonde leven én men geeft steun aan mensen die onze steun verdienen.

Wel ben ik van mening dat landbouwers moeten diversifiëren: zij moeten extra taken op zich nemen zoals natuurbeheer, hoevetoerisme en onderwijs. Uiteraard tegen een billijke vergoeding.

Op de didactische functie wens ik dieper in te gaan. Samen met de grote Braziliaanse pedagoog Freire (‘De ontscholing van het onderwijs’) ben ik ervan overtuigd dat iedere volwassene een lesgever kan zijn: het volstaat dat men kan spreken met kennis van zaken. Kennis is de beste lesmethode.

We stellen vast dat steeds meer kinderen weinig of niets meer weten over de oorsprong van hun voedsel, ik vrees dat dit kan leiden tot een gebrek aan respect. Daarom pleit ik voor een intense samenwerking tussen de scholen en de boeren en fruitkwekers.

Ook natuurbeheer is in ons aller belang: de open ruimte laat ons ademhalen en brengt ons tot rust. Zeker in een regio als Vlaanderen met zijn overbebouwing en vele wegen is de open ruimte een noodzaak. Onrendabele gronden kunnen worden beplant met bossen. Daar is een groot tekort aan in Vlaanderen.

Kortom, we hebben redenen te over om onze landbouwers een fair inkomen te verzekeren. Het is op de langere termijn in ons eigen belang.

de haan 27 jul. 15

07:34 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-07-15

onverschilligheid

onverschilligheid

 

het wrede gedijt

waar onverschilligheid tiert

we lopen aan de misdaad voorbij,

nemen er soms een foto van,

zeer esthetisch: valt in de prijzen

 

wat bleef er van het mededogen,

de gramschap om de gruwel:

meestal sluiten we de ogen

en wachten op meer bewijzen

hoewel de doden liggen in een kluwen

 

soms knaagt er een geweten

en stort men een bedrag

waarvan één dag kan gegeten

 

en toch: de moordenaars

dragen onze wapens, de geweren

waar onze ingenieurs trots op zijn

 

bonst het dan niet aan je slapen

dat onze meesterwerken

medeplichtig zijn?

06:20 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-07-15

fatalist

fatalist

 

alles liep zoals het lopen moest:

doden vielen, meisjes  bogen

als geurvlagjes langs je weg

 

je werd een man van woorden

omdat vader sprak in rijmen

en leraar ben je geworden

omdat ook hij vertellen kon

 

het leven is een kronkelpad,

lawines versperren de doorgang:

feiten waar je niet over komt

en littekens zijn, levenslang

 

je bent gekozen, keuzes maken

is een begoocheling: je weg

rees op en daalde van succesje

naar ontgoocheling

 

bleef over: de stap die men

moedig mag noemen,

de wandeling langs de lijfjes

die je hebt geroemd

 

doch de horizont is troebel:

je stapt en wandelt want je hart

dat klopt en je hoofd bewaart

nog een vermoeden

07:04 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-15

zonnepanelen

de zonnepanelen van Freya

 

De elektriciteit wordt tweemaal duurder: door de BTW-verhoging en door het feit dat de energiereuzen de groenestroomcertificaten bij het installeren van zonnepanelen willen compenseren.

Of die energiereuzen daartoe het recht hebben wens ik te betwijfelen. Maar het blijft een feit dat het aanmoedigen van zonnepanelen een fout initiatief was, weliswaar met de beste bedoelingen want zonnepanelen zijn goed voor het milieu.

De fout van Freya VDB zat er hem in dat het alweer een lineaire maatregel betrof: iedereen kreeg evenveel, in verhouding tot het aantal panelen uiteraard. Lineaire ingrepen zijn volgens mij altijd uit den boze: wanneer de overheid tussenkomt dan moet de ingreep gerelateerd zijn aan het inkomen.

Wie heeft de voordelen opgestreken: toch diegenen die het basisbedrag konden ophoesten. En dat waren niet de lagere inkomens: dat kun je zien als je eens rondwandelt en naar de daken kijkt.

Beter begoeden deden er hun voordeel mee en ook de bedrijven. Maar niet de kleine man die niet in staat was om de eigen bijdrage op tafel te leggen. En dit geldt ook voor allerlei isolatiepremies: maak die inkomensgerelateerd. Dat werkt pas herverdelend en is een machtig wapen in de strijd tegen de ongelijkheid.

Freya heeft haar ongelijk ingezien, zij zegt nu: ‘we zijn te gul geweest’. En we moeten hier ook bij zeggen dat haar voorstel door de voltallige Vlaamse regering is goedgekeurd.  Niettemin twijfel ik aan de bekwaamheid van Freya als uitvoerend politicus, niet aan haar functioneren als parlementslid. Een uitvoerend politicus moet vooruitziend zijn en de gevolgen van zijn of haar beleid kunnen inschatten.

En mijn vraag is of de mooie Freya dit wel kan?

de haan 24 jul. 15

09:31 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

tax shift en ongelijkheid

de taks shift en de ongelijkheid

 

Ik heb nog maar een vluchtige blik geworpen op de maatregelen waarmee de liberale regering Michel de verlaagde loonlasten wil compenseren. Wat mij direct in het oog springt is de verhoogde BTW.

Om te beginnen die op elektriciteit. John Crombez heeft het al gezegd: ‘elektriciteit is een basisrecht en geen luxeproduct.’ Ze moet betaalbaar blijven voor iedereen.

In het algemeen tast een BTW-verhoging de consumptie aan: het is een lineaire ingreep die vooral de lagere inkomens treft. Immers, een euro meer wordt door hen scherper gevoeld dan door de hogere inkomens en de rijken. Voor die laatste groep zal het zelfs weinig uitmaken.

Maar we zitten al met een schrijnende ongelijkheid in onze samenleving: elke maatregel die deze toestand nog verslechtert, moet worden afgekeurd.

Ten tweede valt het op dat De Wever zijn zin heeft gekregen: aan de bedrijfswagens wordt niet geraakt. Men zal zeggen dat deze service een stuk loon is dat in natura wordt uitbetaald. Daar zijn twee bezwaren tegen: het is een vorm van belastingontduiking én het verhoogt de problemen op de wegen (meer files, meer luchtvervuiling, meer onveiligheid). Een afschaffing van dit loonvoordeel kan worden gecompenseerd door het toekennen van een mobiliteitspremie.

Ten derde kan iedereen zien dat de grote vermogens buiten schot blijven: de rekening wordt betaald door de gewone burger én zoals gezegd door de lagere inkomens. Dit is fundamenteel onrechtvaardig. Het leidende principe in onze fiscaliteit moet blijven dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. Dit zie ik hoegenaamd niet in de huidige taks shift.

Deze regering demonstreert dus duidelijk aan welke kant ze staat en dat is niet de kant van mensen die elke steuntje in de rug best kunnen gebruiken. Maar goed, een meerderheid van onze Vlaamse bevolking heeft voor zo’n beleid gekozen: dat hoeven wij van links nog niet te aanvaarden in de zin dat wij ons erbij moeten neerleggen en ophouden met protesteren. Het komt erop aan nu reeds de kiezers ervan te overtuigen dat ze zich hebben vergist. Ze hebben hun eigenbelang geschaad door de rattenvanger van Antwerpen achterna te lopen.

de haan 24 jul. 15

06:51 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-07-15

taxshift

Taxshift: een paar winnaars, veel verliezers en weinig garantie op jobs

Taxshift, het is ongetwijfeld het woord en de hashtag van de dag. Maar wie wint en wie verliest bij deze lang aangekondigde belastinghervorming? Een overzicht.
 
donderdag 23 juli 2015
 

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

“We hebben drie prioriteiten: jobs, jobs en jobs”, zo herhaalde Charles Michel een versleten politiek cliché op de persconferentie over de taxshift. En het middel om dat te realiseren? Het verlagen van de werkgeversbijdragen van 33 naar 25 procent. “Het is nu aan de bedrijven om die jobs te creëren”, vervolgde vice-premier Jan Jambon. Aan de lastenverlaging voor werkgevers zijn dus geen concrete voorwaarden met betrekking tot jobcreatie gekoppeld. De regering geeft in de eerste plaats een cadeau, en hoopt daarna op de goodwill van bedrijven.

De christelijke werknemersbeweging Beweging.net waarschuwt: “Zonder goede afspraken, dreigt een deel van de lastenverlaging in de portefeuille van de werkgevers en aandeelhouders te blijven plakken, in plaats van te resulteren in extra jobs.” Jobs creëren via een loonlastenverlaging is bovendien heel duur. De Nationale Bank en het Planbureau schatten dat elk miljard euro lastenverlaging 15.000 à 20.000 jobs oplevert. Dat is dus in het slechtste geval 66.666 euro per job. Mocht de overheid dat geld gewoon gebruiken om jobs in de zorgsector of onderwijs te creëren zou dat minstens evenveel banen opleveren.

 

Indexsprong II


Wat ook zeker is: het leven voor jan modaal zal duurder worden. Om te beginnen is er de verhoging van de BTW op elektriciteit, die gaat van 6 naar 21 procent. Vooral de huishoudens die nu al moeilijk rondkomen, zullen het grootste slachtoffer zijn van deze BTW-verhoging. De verhoging komt overigens bovenop de meerprijs van 8 procent die de Vlaamse regering net heeft aangekondigd.

SP.A-voorzitter John Crombez meldde op Twitter in dit verband een tot nu toe onvermeld detail over de btw-verhoging. Om te vermijden dat ze de index omhoog zouden duwen, worden ze buiten de index gehouden. Dat komt neer op een tweede indexsprong.

Fossiele taboes

 

Naast een BTW-verhoging komen er ook extra accijnzen. Voor diesel, tabak en alcohol zal meer moeten betaald worden. Ook de vettaks is een feit. Het zijn maatregelen die weliswaar de volksgezondheid ten goede komen, maar toch valt het op dat de regering vooral niet geraakt heeft aan de bedrijfswagens.

Bovendien draagt een accijnszverhoging altijd een fundamentele onrechtvaardigheid in zich: wie rijk is en niet maalt om wat extra euro's per maand kan naar hartelust blijven vervuilen, wie arm is wordt erdoor afgestraft. En dat terwijl die laatste groep sowieso minder mogelijkheden heeft om gedragingen te wijzigen. Volgens de Oeso zijn consumptiebelastingen regressief. Ze treffen de lagere inkomens relatief harder dan de rijkere klassen. De hele eco- en gezondheidsfiscaliteit moet 900 miljoen euro opbrengen.

Bond Beter Leefmilieu is alvast ontevreden over de doorgevoerde taxshift. Matthias Bienstman: “Dit is geen taxshift die de transitie naar een hernieuwbare, circulaire economie gaat versnellen. Daarvoor blijven fossiele taboes, zoals de fiscale bevoordeling van salariswagens en vliegtuigreizen onaangeroerd. Groene oplossingen zoals elektrisch vervoer worden onvoldoende gestimuleerd.”

 

Winnaars

Ter compensatie van taksen en BTW-verhoging op elektriciteit stelt de regering dat lage en middeninkomensgezinnen 100 euro netto per maand zullen overhouden. Maar dat geldt dus niet voor mensen die geen personenbelasting betalen: alleenstaanden, zieken, invaliden of gepensioneerden. Zij zullen op heel korte termijn enkel de lasten en niet de baten voelen van de taxshift die nu voorligt. Groepen die het al moeilijk hebben zullen met andere woorden extra hard getroffen worden. Dat “iedereen winnnaar is bij deze taxshift”, zoals Kris Peeters stelde tijdens de persconferentie, klopt dus niet. Er zijn duidelijke verliezers. En ook winnaars.

Om die winnaars te kennen moeten we vooral ook kijken naar wat er niet in deze taxshift staat. Een echte vermogensbelasting of vermogenswinstbelasting die naam waardig zal er alvast niet komen. Ook een belasting op meerwaarde komt er niet. Verhuurders van meerdere woningen ontspringen evenzeer de dans en dat terwijl de indexsprong voor de huur nièt wordt doorgevoerd. Huurders betalen dus de indexsprong, verhuurders ontsnappen eraan.

Wel komt er een stijging op de roerende voorheffing en een speculatietaks. Maar die twee bijkomende heffingen lijken weinig om het lijf te hebben. De roerende voorheffing op spaarproducten gaat van 25 naar 27 procent. Er komt een voorzichtige speculatietaks voor mensen die hun beursgenoteerde aandelen zes maanden na aankoop al van de hand doen. De opbrengst wordt met 28 miljoen euro heel laag ingeschat. Om een idee te geven: toen Marc Coucke zijn aandelen van het bedrijf Omega Pharma verkocht, incasseerde hij 1,3 miljard euro. Hij betaalde daarop geen belastingen.


Nieuwe besparingen


Last but not least, om de begroting op peil te houden wordt voor de volle honderd procent ingezet op besparingen. Er komt een zogenaamde efficiëntie-oefening van 700 miljoen euro bij de overheid. Dat betekenen dus verdere zware besparingen bij overheidsdiensten. Hoe die besparingen concreet vorm zullen krijgen is voorlopig nog koffiedik kijken. Maar dat ze er komen, staat wel vast.

Wordt opnieuw het doelwit van verdere besparingen: de sociale zekerheid. De begrotingscontrole houdt voor de ziekenfondsen administratiekosten af: 50 miljoen in 2016, bijkomend 25 miljoen in 2017 en bijkomend 25 miljoen in 2018. Dit betekent een totale besparing van 100 miljoen tegen 2018.

Ook de werkloosheidsuitkeringen worden opnieuw in het vizier genomen. Enkel wie de volle vijfentwintig jaar gewerkt heeft komt in aanmerking op een onbeperkte uitkering. Voor wie dat niet het geval is, zal een verdere degressiviteit van de uitkeringen doorgevoerd worden. Daarnaast worden de brugpensioenen onder de loep genomen: vrijstellingen voor mensen die langer gewerkt hebben worden strenger.

20:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

dood in USA

de dood made in the USA

 

Alweer een vrouw, een zwarte vrouw, vermoord: niet door gangsters maar door moordenaars in uniform. Mij doet het eerst terugdenken aan het presidentschap van Johnson in de jaren 1960. Die voerde een verfoeilijke buitenlandse politiek (Vietnam) en in heel de wereld werd hij terecht uitgekreten voor ‘assassin’, maar binnen de VS zorgde hij voor volwaardige burgerrechten voor de zwarte populatie.

Vandaag zijn we terug naar af: het lijkt erop dat de andersgekleurde mens ginds loslopend wild is dat men zomaar mag afschieten of in een politiecel mishandelen en vermoorden. Het racisme is een taai onkruid: hoe is dit uit te roeien?

Een zwarte vrouw vermoord omdat haar ‘pinker’ of richtingaanwijzer niet werkte. Wie beschermt ons tegen onze beschermers, moeten de zwarten in de USA wel denken. Ik vraag me af op welke manier de zogenaamde ordehandhavers worden gerekruteerd en opgeleid: moraliteit zal wel geen voorwaarde zijn om tot het ambt te worden toegelaten.

Maar er zijn nog andere tekenen die erop wijzen dat het racisme een opmars beleeft en dat onder een zwarte president die machteloos moet toekijken. Die indruk krijg je alvast. Wellicht heeft een deel van de blanke bevolking de overwinning van Obama nog niet verteerd? Is het opflakkerend racisme louter rancune, wordt het ingegeven door wrok en wraakgevoelens?

Tegelijk zien we protesten tegen het uitvoeren van de doodstraf vanwege inefficiëntie en wreedheid: de contestanten zeggen dat de veroordeelden worden misbruikt als proefkonijnen. Maar tot de kern van de zaak komen ze niet, namelijk die doodstraf op zichzelf. Mijn belangrijkste bezwaar is dat een overheid zich nooit mag verlagen tot het niveau van zijn misdadigers: een executie is een juridische moord. En volgens mij plaatst de USA zich zo buiten de beschaving: een van de redenen waarom ik in hen geen bondgenoten kan zien. Bush jr. had een lijstje gemaakt van de ‘states of evil’ of de ‘schurkenstaten’. Wel, in mijn ogen mag de USA daaraan toegevoegd.

de haan 23 jul. 15

08:41 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

keramiek in Rotterdam

keramiek van Anne Wenzel

 

afdruipend was, daar denk je aan

zo maakt zij torso’s en gezichten

één wang, een rugspier verdween

en in de holte is geen leven

 

je loopt om ‘Der Tod und das Mädchen’

de innige omhelzing van schedel

en omhoog reikend vlees en die ene

klauw diep in een bil geknepen

 

een embleem dat jou leert

tot waar je bent gekomen:

aan gene zijde van de jeugd,

op  het zerkenveld van de dromen

08:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-07-15

Theo Francken

Theo Francken in Humo

 

Het interview met Theo Francken levert een vrij boeiend portret op: de man is zeker geen ‘flat character’ zoals men dat in de toneelkunst noemt; hij zit ingewikkelder in elkaar dan wij van links geneigd zijn aan te nemen.

Toch wil ik er één element uitpikken: onze Theo heeft blijkbaar een afkeer van ‘economische vluchtelingen’. Is hij als Vlaams nationalist dan vergeten dat wij Vlamingen zelf economische vluchtelingen zijn geweest, in het bijzonder tijdens de tweede helft van de 19de eeuw toen in de landbouw de ene oogst na de andere mislukte en de industrie een uitbuitingsindustrie was? Duizenden Vlamingen zijn in die tijd uitgeweken naar Canada en de USA. Het thema komt aan bod in het beroemdste toneelstuk van Cyriel Buysse: ‘Het gezin van Paemel’.

Deze economische vluchtelingen worden ook wel eens smalend ‘gelukzoekers’ genoemd alsof het zoeken naar geluk een misdrijf zou zijn of minstens een hinderlijk verschijnsel.

Raymond van het Groenewoud zingt: ‘Gelukkig zijn daarvoor zou ik alles willen geven’. En vele filosofen beschouwen de zoektocht naar het geluk als de zingeving van ons leven. De invulling van het begrip ‘gelukkig zijn’ ligt wat moeilijker: daarover kan men oeverloos filosoferen en een Oosterling zal het anders invullen dan een Westerling.

Niettemin kan men in het algemeen aannemen dat leven in de miserie niet precies de beste voorwaarde is om tot geluk te komen. Anders gezegd: economische vluchtelingen hebben het volste recht om in beweging te komen en net als onze 19de-eeuwse  Vlamingen zullen zij een bijdrage leveren aan onze economie en samenleving. Dit is geen geloofsbelijdenis: het wordt bewezen door wetenschappelijk onderzoek. Maar Francken heeft deze publicaties duidelijk niet gelezen.

, de haan 22 jul. 15

16:22 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

ongelijkheid

ongelijkheid – Tony Atkinson

 

Het boek over ongelijkheid van de vermaarde Britse econoom Tony Atkinson ga ik niet ter hand nemen omdat ik van te voren weet dat ik het einde niet zal halen. Ik ga af op het interview met Yves Desmet vandaag in DM. En ik pik er één element uit.

Atkinson stelt dat we ons in de strijd tegen de ongelijkheid voorlopig moeten focussen op erfenissen en schenkingen. Die moeten hoger belast worden omdat de ontvangers er geen enkele verdienste aan hebben. Atkinson wil gaan tot een aanslagvoet van 65%. Dit laatste vind ik overdreven: 50 of 55% mag volstaan: rijk zijn is geen misdaad, alleen de manier waarop de rijkdom is verworven kan schandalig of zelfs misdadig zijn. Onder meer door producten te duur te verkopen in verhouding tot hun kostprijs of door mensen uit te buiten.

Zo heb ik vragen bij het fortuin van Bill Gates: hebben we voor zijn Microsoftproducten niet altijd te veel betaald, werden alle medewerkers fatsoenlijk vergoed?? Als ik denk aan al de kleine verdelers die over kop zijn gegaan vanwege een te kleine winstmarge, dan heb ik mijn twijfels.

En dan is Bill Gates nog het prototype van de humane rijkaard: een substantieel gedeelte van zijn fortuin schenkt hij weg aan ‘goede doelen’. Dit is de Amerikaanse versie van de solidariteit: het mecenaat of de liefdadigheid. Belastingen betalen daar hebben ze een hekel aan, maar dat is geen reden om te twijfelen aan de oprechtheid van hun engagement.

Toch verkies ik onze Europese versie met hogere belastingen: daar kan je op bouwen, je kan er een toekomstig beleid mee plannen. Van vrijgevigheid ben je nooit zeker. En altijd vallen er minder ‘sympathieke’ doelgroepen uit de boot.

Ons probleem is de correcte inning van deze belastingen. Zo ben ik fervent gekant tegen ‘rulings’, tegen de deals die afgesloten worden tussen de inspectie en de overtreders welke hun schuld kunnen afkopen. Dit is fundamenteel onrechtvaardig.

Ons systeem is allesbehalve perfect: dat bewijzen de werkloosheidcijfers en de armoedegegevens. Die zijn in een beschaafd land onaanvaardbaar.

Maar zoals Atkinson terecht opmerkt leven we sinds Thatcher en Reagan (‘reaganomics’) onder de dominantie om niet te zeggen dictatuur van het ongeremde kapitalisme. Dat merk je alweer aan de afhandeling van het Griekse drama: de belangen van banken en hun aandeelhouders gaan voor op de belangen van de gewone man. Het heeft zelfs geleid tot de collectieve bestraffing van heel een volk.

Atkinson zegt ook met recht dat bedrijven of de aanhangers van de privésector al te gemakkelijk vergeten wat het aandeel van de overheid is in hun succes. De overheid levert via het onderwijs bekwame arbeiders of medewerkers af, onze gezondheidsinstellingen door de overheid betaald houden het ziekteverzuim binnen een aanvaardbare marge. Veel te weinig zien we het gebeuren dat bedrijven zelf op hun eigen werkvloer mensen opleiden. Dat gebeurt, maar nog te zeldzaam.

Om die reden ben ik tegen de besparingswoede van de huidige door de liberale NVA gedomineerde regeringen: het overheidsapparaat is geen tegenstander van de bedrijfswereld maar een helper. Al kan men ook weer terecht opmerken dat zoiets niet altijd blijkt uit de feiten, bijvoorbeeld wanneer vergunningen te lang op zich laten wachten.

Ook trekt Atkinson van leer tegen te hoge verloningen: niet enkel van CEO’s maar ook van sportvedetten. Dit is inderdaad een aberratie en het wordt dringend tijd dat daaraan paal en perk wordt gesteld.

Samengevat: een leerzaam interview dat toch uitnodigt om het boek te gaan lezen.

de haan 22 jul. 15

13:51 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Pantani

de zaak Pantani

 

De documentaire over het leven en levenseinde van de Zuid-Italiaanse rasklimmer Marco Pantani heeft me weer eens op mijn paard gezet. Pantani lijkt me een schoolvoorbeeld van een atleet, een mens die ‘werd gezelfmoord’. Akkoord, hij heeft die overdosis zelf ingenomen maar hij kon geen kant meer uit. Vanwege de klopjacht door persmeute en gerecht.

Pantani kende zijn successen tijdens het epo-tijdperk met als dieptepunt de zogeheten ‘Festina-Tour’ toen de Belgische verzorger van die ploeg bij een grenscontrole betrapt werd op een hele lading epo-ampullen. We mogen aannemen dat vrijwel elke renner daaraan meedeed. Ik herinner me een Lottoploeg die het in een Tour eens zonder wou proberen: zij kwamen allemaal buiten tijd aan.

Het was eerst de tijd van de hematocrietcontroles: tot een waarde 50 mocht men in de wedstrijd blijven, daarboven moest men een rustpauze inlassen. Ik vond dat een interessante denkpiste omdat hierbij de gezondheid alle aandacht kreeg. Later heeft men geijverd voor zerotolerantie met als devies ‘een atleet moet weten wat er zich in zijn lichaam bevindt’. Dat is naar mijn mening onzin: atleten zijn geen apothekers en zelfs apothekers kennen niet alle bijwerkingen van bepaalde producten die zij verkopen.

Ik kan van deze tekst een lang epistel maken met allerlei details en voorbeelden, doch ik zal het kort houden: het spijt me dat ik hier mijn diepe verachting moet uitdrukken voor het sportjournaille of de persmeute. Zij gedragen zich als een verwend kind dat eerst een pop mooi aankleedt en het daarna in een driftbui vertrappelt. Helden worden gemaakt en vervolgens – als men daar de kans toe ziet – gekraakt.

En dan het gerecht: ooit wou Frank Vandenbroucke een comeback maken bij Unibet. Die ploeg werd verboden omdat er geen reclame mocht gemaakt voor internetgokken. Tegelijk kon je op tv de wedstrijden volgen van Real Madrid, een elftal gesponsord door B-Win, een concurrent van Unibet. Anders gezegd: willekeur en hypocrisie troef.

Ook wij, de sportliefhebbers, gaan niet vrijuit: wij zijn dol op spektakel. In het wielrennen betekent dit: steeds hogere snelheden, meer cols in één bergrit en meer aankomsten bergop. Dit is een aspect dat zelden aan bod komt: iedereen verwacht sterkere prestaties anders is men diep ontgoocheld – en met ‘men’ bedoel ik hier zowel de commentatoren als de kijkers.

Wij moeten weten wat we willen: een dopingvrije sport op mensenmaat  ofwel sensatie en spektakel. Dit laatste, de spektakelzucht, is medeplichtig.

Topsport is in wezen ongezond afgezien van enkele uitzonderingen: zo neem ik aan dat een Roger Federer gezond leeft – dat merk je aan zijn zeer zeldzame blessures: hij blijft binnen de mogelijkheden van zijn lichaam.

Terug naar Pantani: die werd na zijn eenzame dood zo goed als heilig verklaard, vooral door Italiaanse tifosi. Ik wens hem niet vrij te pleiten van enig gebruik, maar de nadruk daarop leggen is een miskenning van zijn uitzonderlijk talent en zijn zware trainingsarbeid. En steeds probeer ik voor ogen te houden: atleten zijn mensen, laten we hen menswaardig behandelen.

de haan 22 jul. 15

08:48 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-07-15

vreedzaam

vreedzaam

 

vrede dat brede gevoel

van beemden, een borstkas

die als een zeilboot deint

 

niets dat schreit noch schrijnt

geen hongerige vogel die overkomt

als een degen in de nevel

 

vrede, alle twijfels ingeslapen

als kwade waakhonden

in hun hok, geen wrokkig

onbehagen

 

geen reden om te klagen,

geen smoesjes, geen excuus,

geen bot waaraan de gieren knagen,

de gieren van het vagevuur

 

alleen de beemden en hun vee

langs het brede van een stroom,

een glijden onder zeilen en nee:

dit is geen waan, niet eens een wakende droom

05:41 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-15

verdwenen

verdwenen

 

het dorp zal duren doch het zal

jouw dorp niet zijn: verdwenen

de blinde muren, de geheime toegang

tot ons kasseitje – we schreven

namen met een scherf en tekenden

schunnigheden

 

kavels verrezen waar de weiden

lagen, een zandwegel liep er

naar de Bunt: de dagen, de vele

dagen van een herdershond

die in de Schelde zou  duiken

 

nog kan je de wegel ruiken:

klaproos en kamille, de murwe

geuren – jouw wereld leek

zo groots en iets grootser

zou gebeuren

 

en eeuwig zal het nichtje

daar lachen in het gras:

een meisje dat je mocht

zoenen, doch een nichtje

gaf geen pas

 

eeuwen lopen de vrienden

samen met je op: we maten

de blote lengte van de schaarse

haartjes tot de paarse kop

 

ons bloed stormachtig

en trompend van een verte

zoals de boten op de Durme

en de keten aken op de Schelde

 

verdwenen heel dit leven,

beloftes verschrompelden tot feit:

je rilt en zit te beven, voor jou

duurt het nog altijd

07:09 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

albatros

albatros

 

zoals de albatros zweeft

zijn schaduw met het schip versmolten

zo worden wij in dromen één

 

zeg niet: mijn zeilen zijn  steen

van het zwaarste marmer

en een schaduw of schim

belet mijn vaart

 

zeg dit niet want de steen is vlees

geworden en het vlees verbonden

zoals zeilen met een mast

 

en wie voert het roer, wie is

zo standvastig: niet één van ons,

maar wel een krachtige hand

die van niemand en van ons beiden is

06:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-15

zorgzaam met taal

zorgzaamheid

 

woorden verdienen zorg,

ze werken eeuwen

en staan al zolang borg

voor het benoemen van elk leven

 

laten we behoedzaam zijn,

de woorden in hun waarde laten:

geen pamper doen we ze aan

om ze dan een nachtlang te verlaten

 

als een grootmoedertje

willen we ze koesteren

al staren ze dagelijks

door het zelfde raam

 

wie zal navertellen wat ze ontwaren:

een wereld in oorlog, de zoete vrede

van de bloemen en liefdes uit een vorig

bestaan toen hun bloed nog raasde

 

laten we zo de woorden eren:

aan inslapen zijn ze nimmer toe,

ze moeten zich nog weren

ondanks ontmoediging worden ze niet moe

11:23 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

respect

respect

 

Nu snijd ik een kwestie aan die mij al een hele tijd bezig houdt: het gebruik van het woord ‘respect’.

Een lezer schrijft: ‘Men moet respect opbrengen voor de opvattingen van een ander anders hebben we geen democratie meer.’

Wel, ik kan dit niet. Ik heb bijvoorbeeld geen respect voor fascisme en stalinisme: die leiden tot onmenselijkheden. Evenmin heb ik respect voor het keiharde neoliberalisme van een Wolfgang Schäuble dat onze verzorgingsstaat ondermijnt. Ik vind dat deze verzorgingsstaat integendeel nog verder dient te worden uitgebouwd omdat er nog te veel mensen uit de boot vallen – denk aan onze armoedecijfers die nog altijd beschamend hoog liggen.

Ik voel het al aankomen dat men zal verwijzen naar de ‘befaamde’ uitspraak van Voltaire die dan gezien wordt als de apostel van de verdraagzaamheid: ‘Ik misprijs uw opvatting maar zal er alles aan doen opdat u ze kan blijven verkondigen’ (vrij vertaald)

Diezelfde Voltaire heeft ook geschreven: ‘Ecrasons l’infâme superstition’ (‘laten we het verderfelijke bijgeloof verpletteren’) waarmee hij toen doelde op het katholicisme en bij uitbreiding het christendom. Anders gezegd: ook voor Voltaire waren er grenzen aan de verdraagzaamheid.

Geen respect betekent in mijn geest niet verbieden of weg censureren, wel bekampen. We moeten dus op zoek naar een ander woord. Ik stel voorlopig voor ‘geduld’ of ‘dulden’: we moeten het feit aanvaarden dat er andere meningen bestaan. Maar als die meningen de kern en het wezen van onze samenleving aantasten dan moeten we ze bestrijden met alle geweldloze middelen waarover wij beschikken. Dit is onze plicht om een ideaal hoog te houden: een verzorgingsstaat waarbij niemand uit de boot valt, behalve enkelingen misschien die echt niet willen geholpen worden.

Het genadeloze neoliberalisme doet mij huiveren en soms walgen: het is de consecratie van de zelfzucht en het recht van de sterkste of ‘de arrogantie van de macht’ om het te zeggen met Chomsky.

Wie ijvert voor een warme samenleving kan niet anders dan daar tegenin gaan.

de haan 19 jul. 15

07:04 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-07-15

Onderworpen is uit

Onderworpen is uit

 

Het mannelijk hoofdpersonage, de ik-figuur, wordt een enkele keer François genoemd, voor de rest blijft hij als het ware zonder identiteit. We vernemen wel dat hij een enig kind is dat nauwelijks reageert op de dood van zijn ouders. Het verwondert hem alleen dat zijn vader op z’n ouwe dag een nieuwe leven is begonnen met een andere vrouw: die stuurse man moet dan toch iets beminnelijks hebben gehad.

Verwondering en gebrek aan interactie lijken me de hoofdkenmerken van dit personage. Hij is wel gepassioneerd bezig met het werk van J.K. Huysmans, niet toevallig een decadent auteur, en hij heeft een tijdje een meer dan oppervlakkige relatie met Myriam, een van zijn studentes. Doch Myriam ontvlucht Frankrijk en gaat met haar ouders in Israël wonen en ze verliezen elkaar uit het oog: hij doet er ook weinig of geen moeite voor.

In het algemeen typeert dit deze man: zijn rol blijft beperkt tot die van observator, hij voelt zich vaak overbodig in het leven en is in zekere mate suïcidaal. Hij zegt: ‘voor mezelf kan ik niet leven en ik heb niemand om voor te leven.’

Misschien is dat de reden waarom hij zich uiteindelijk laat bekeren tot de islam: om ergens toe te behoren. Tot dan is hij voornamelijk een Einzelgänger. Hij kon uit een van de boeken van Huysmans komen of uit ‘La Nausée’ van Sartre.

Denk aan zijn vrij intens seksleven – met inbegrip van escortes -: hij blijkt uitermate potent maar kan niet genieten. Het lijkt me een mens bij wie een en ander is afgestorven of verdoofd.

Zijn bekering tot de islam onder invloed van een bevriende rector gebeurt om opportunistische redenen: het is een verplichte voorwaarde om opnieuw les te kunnen geven aan Sorbonne III, een universiteit die intussen is geïslamiseerd.

Persoonlijk vind ik de laatste 30 blz van het boek nogal zwakjes: we krijgen een afgezaagd godsbewijs voorgeschoteld, François hervat zijn studie in het oeuvre van Huysmans omdat hij een uitgave mag verzorgen in de prestigieuze reeks Pleiade . Mij lijkt het allemaal nogal gratuit.

Hier voeg ik wel aan toe dat ik geen enkele pro-Israël propaganda heb aangetroffen en de houding ten opzichte van de islamisering van Frankrijk en West-Europa is eerder flauw en flets te noemen.

De grootste slachtoffers zijn de vrouwen die niet aan het woord komen: alles wordt in het werk gesteld om er opnieuw moeders aan de haard van te maken. Van verzet daartegen is geen sprake. En de (rijke) mannen mogen tot vier vrouwen ‘bezitten’, ook heel jonge. In dat opzicht is dit een door en door reactionair boek, al kan je het ook lezen als een waarschuwing.

Of de auteur zelf een reactionair is, valt volgens mij uit dit boek niet af te leiden.

de haan 18 jul. 15

 

08:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

soleil soleil

soleil soleil – een popsong

 

de zon danst als een strandbal

over de stoepen, je weet niet

wat je aan moet: een winterjas

is uit de tijd

 

gezichten ontsluiten zich,

spreken een wildvreemde aan:

‘ach, wel erg van Engeland,

zijn wij blij dat we hier wonen’

 

geen gefoeter vandaag, bijna

zouden we elkaar omhelzen

was daar niet die Vlaamse schroom

 

februari halverwege en bloemen

in de tuin: moeten we nu die opwarming

vrezen of is ze maar een kwade droom?

07:15 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-07-15

Schäuble

respect voor Schäuble?

 

Koen Vidal van DM Digitaal brengt dus  respect op voor een politicus als Wolfgang Schäuble die al jaren ijvert voor een Grexit. Want deze hardliner wil een zuinige staat en een kopgroep binnen de EU: wie niet kan volgen moet de muntunie maar verlaten.

Transponeer deze elitaristische houding naar andere niveaus: gedaan met de transfers naar Wallonië, gedaan met de hulp aan door economische rampspoed getroffen regio’s zoals Limburg. En op het niveau van de samenleving: laten we de zieken en ziekelijken en de ‘losers’ maar droppen.

In één woord: weg met de solidariteit.

Ik heb me altijd verzet, net als Karel van Miert, tegen de expansiedrift van de EU. Van Miert zei steeds: ‘laten we eerst het eigen huis op orde krijgen alvorens aan uitbreiding te denken.’ Met dit ‘op orde krijgen’ bedoelde hij de realisatie van een sociaal Europa met een armoedegrens, minimumlonen en dergelijke meer.

Maar Griekenland is door zijn geschiedenis een kernland van Europa: dit kan je niet zomaar droppen. Wel had men erop moeten toezien dat er daar geen corrupte politici aan de macht kwamen die de begroting vervalsten en de belastingontduiking mogelijk maakten.

Anders gezegd: het buitenland draagt in het Griekse debacle een grote medeverantwoordelijkheid. En vooral dan Duitse banken die het meest geleend hebben aan deze corrupte leiders. Dit feit zou Schäuble moeten inspireren tot enige bescheidenheid.

Hoe dan ook, ik verwerp het elitaire neoliberale Europa en doe een oproep om de solidariteit in ere te herstellen. Geen naïeve solidariteit zonder controle, maar wel een gulhartige die is gestoeld op lotsverbondenheid.

 de haan 17 jul. 15

23:07 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

grootmoeder vertelt

 

grootmoeder vertelt

 

er waren schone jongens bij

ze heeft het over de Teutonen

en een meisje  aan hun zij

dat later werd geschoren

 

over waaghalzen wil ze gewagen

die steenkool stalen van een trein

en boeren die niets te kort kwamen

dankzij een verscholen zwijn

 

soms dan schatert ze en de rimpels

zijn verdwenen, het doffe in haar ogen:

zij belde naar een kapelaan

om het oliesel toe te dienen

en de stervende deed open:

beide bleker dan de maan

 

haar jeugd is hard geweest

in de steilte van Luik, de stad

waar men niet ging lopen

of men crepeerde als een beest

 

je kent het bijna van buiten:

de jaren van de vadsige pad ,

een herenboer die commandeerde,

een dienstmeisje dat hij gekozen had

 

het fortuin dat hij verspeelde

en zij die zonder broden zat

en de tilbury waarin hij paradeerde

door de dorpen waar hij liefjes had

 

bijna praat je met haar samen

je vult verhalen aan: de Limburgse jaren

zeldzamer als een streekroman

en Luik, trots en schalks,

waar de Teutonen kwamen,

zich neerstortend als een valk

10:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

euforie

licht euforisch

 

een dag van vogels

in je hoofd, gevederde namen

die je alleen in dromen

kan onthouden

 

een liefje uit Limburg

de heide toen een vrijersbed

en al wat toekomt aan

de toekomst: een model

van wie foto’s zijn genomen

 

je staat al bij een schuimend

bad in een wekelijks glitterblad

en jij alleen zal haar

straks dragen naar een bed

met zijden hemel

 

geen raven aan de horizon

geen vogels van twijfel

alleen een blauwe reiger

die droomt van vissen in een kom

 

zo’n dag zoals ze zeldzaam komen

in jouw anders zo moede hoofd:

gevederde vrouwen van wie er

minstens één zichzelf belooft

07:07 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-15

neoliberalisme en racisme

over neoliberalisme, repressief denken en toegenomen racisme

 

Men kan zich afvragen wat de drie termen uit deze titel met elkaar te maken hebben. Wel, telkens gaat het om een wij-zij-denken.

Het neoliberalisme creëert een onderscheid en een afstand tussen de haves en de have-nots, tussen hen die meekunnen in de rat race en zij die uit de boot vallen. Waarbij de eerste categorie met misprijzen neerkijkt op de tweede: van solidariteit is nog weinig sprake.

Ten tweede maken we de glorietijd mee van het repressieve denken dat de tweedeling hanteert van goeden en slechten. Wij zijn de goeden want wij leven volgens de wet (als we onder meer ons zwartgeld even vergeten) en de anderen zijn de kwaden want zij hebben bijvoorbeeld niet de juiste documenten: wij noemen hen dan ook ‘illegaal’. En alweer is er misprijzen en verachting.

Met beide factoren komen het racisme en de xenofobie tot bloei – zie de cijfergegevens in de kranten.

De andersgekleurde of andersgelovige mens wordt als een bedreiging ervaren, men spreekt van een invasie of overrompeling wat duidelijk wordt tegengesproken door de objectieve cijfers. We vergeten ons eigen verleden: ook wij zijn meermaals vluchteling geweest, om economische redenen (19de eeuw) of om veiligheidsredenen tijdens oorlogen of bezettingen (de Spaanse bezetting in de 16de eeuw meer bepaald : de geschiedenisboeken kunnen ons leren dat er in 1500 ongeveer 600 000 Vlamingen waren, honderd jaar later bleef daar nog ongeveer de helft van over.) Het neutrale Nederland heeft tijdens 14-18 ongeveer 400 000 Belgen opgevangen: van die gastvrijheid is vandaag weinig te merken. Denk aan al de Syrische vluchtelingen in Jordaanse en Libanese kampen. En denk aan de behandeling of mishandeling van bootvluchtelingen die door velen onder ons worden beschouwd als een infectieziekte. Denk hierbij aan het mislukte Europese spreidingsplan wat volgens mij nochtans de enige uitkomst is.

Een symbool van de vernauwde horizont is naar mijn smaak het overdonderend succes van kookprogramma’s en kookboeken: wij concentreren ons steeds meer op de eigen buik en navel. Het egocentrisme viert hoogtij. Ik herhaal het Blankenbergse gezegde: ‘een vet zwijn heeft nooit genoeg’, het zal de zwakkere zwijntjes van de trog verdringen.

Of wij ons bij dit alles gelukkiger voelen, wens ik te betwijfelen: zie ons gebruik of misbruik van slaapmiddelen, antidepressiva en gelijkaardig spul. Bij velen heerst ‘een chemische vrede’: in feite bestaat de meerderheid van onze bevolking uit druggebruikers en velen onder hen zijn echt verslaafd.

Afgezien daarvan zijn er nog onze grote ethische codes (christendom, humanisme en andere religies of levensbeschouwingen) die ons zouden moeten aanzetten tot openheid, barmhartigheid en gelijkaardige deugden. Wat zijn we eigenlijk nog? Louter zelfzuchtige nihilisten en cynici? Gelijkhebbers maar van welk gelijk? Naar mijn mening zijn onze Europese samenlevingen mentaal ziek, Vlaanderen in het bijzonder. Genezing is onmogelijk zonder naar de oorzaken te peilen: dit vraagt om een open en eerlijke blik in de spiegel.

de haan 16 jul. 15

08:37 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

nogmaals over doping

nogmaals over doping

 

Met het opiniestuk van Jan De Mayer staat er eindelijk eens een verstandige tekst over doping in DM. Dagelijks vraag ik me af wat het journaille op de sportbladzijden bezielt om iedere topprestatie verdacht te maken: wil men de sport kapot maken?

Wat ik mis dat is een wetenschappelijke en filosofische benadering zoals De Mayer die levert. En dan moet men beginnen met het opstellen van een wetenschappelijk te verantwoorden definitie: wat is doping?

Volgens mij gaat het om methodes en producten die én de prestatie verhogen én de gezondheid schaden. Beide kenmerken moeten tegelijk aanwezig zijn. En dan moet men nog kunnen vastleggen vanaf welke dosis?

Neem nu het roemruchte ‘cero cero cinco’ van Alberto Contador: iedere wetenschapper kan je vertellen dat clenbuterol in die dosis geen uitwerking meer heeft. Waarom moest de Spanjaard dan zo zwaar boeten?

Men kan argumenteren dat de eigenschap ’schadelijk voor de gezondheid’ op zichzelf al een voldoende reden is: de atleet moet tegen zichzelf worden beschermd. Wat doen we volgens die redenering dan met andere sectoren: werken in een mijn is levensgevaarlijk. Gaan we alle mijnen ter wereld sluiten? Neen, hier primeert het economisch belang.

Zo kom ik tot een ander belangrijk punt: de willekeur of de schending van het grondwettelijk gelijkheidsprincipe. Ik ben fervent gekant tegen uitzonderingsrecht en de dopingtribunalen zijn precies uitzonderingsrechtbanken vermits slechts enkele burgers erdoor geviseerd worden.

Maar atleten worden onder druk gezet, zelfs gechanteerd, om te beletten dat zij hun gram zouden gaan halen bij een burgerlijke rechtbank of bij het Hof voor de Rechten van de Mens. Wat neerkomt op puur machtsmisbruik.

Om nog te zwijgen over de methodiek van de repressie zoals het voornemen om ook tijdens de nacht controles te gaan uitvoeren: schandelijk!

Ik vraag dus een debat over de doping en dopingrepressie met een open geest en met respect voor de grondwet en de basisrechten van de mens. Dat laatste lijkt men nogal gemakkelijk te vergeten: ook atleten zijn mensen!

 de haan 16 jul. 15

07:29 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

words

words words words

 

een dag zonder is een lege dag

je moet de woorden ontmoeten:

ze zijn een lang verwachte gast

 

wie zou het een ogenblik bevroeden

dat je halfblind bent en naar een lichtvlek

tast, dat je vingers glijden om contouren?

 

er zijn er die geloven in de kracht van bomen

en bomen gaan omhelzen opdat een gloed

door hen stroomt en gestrompel wordt een schrijden

 

zo ben je opgegroeid: je moet vermaken

en verblijden, je wakkert vlammen aan

opdat hun vuur zou schijnen

 

door een nacht gaan we allemaal,

verloren lopend in een holle wegel

en veel verzwijgt onze taal

doch soms licht zij een zegel

06:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

woorden in de wind

 

woorden in de wind

 

Dagelijks vraag ik me af of mijn commentaarstukjes enige zin hebben. Als je merkt dat  er niet eens wordt geluisterd naar wereldvermaarde economen, wat hebben mijn armzalige woorden dan te betekenen?

In wezen is er sedert mijn wachttijd en pensionering niets veranderd: zowel het lesgeven als het schrijven is een Sisyfusarbeid. Als leraar had ik de intentie om de taalbeheersing van mijn West-Vlaamse  leerlingen op te krikken: dit is grotendeels mislukt. Hoe kon het ook anders? De meeste leerkrachten en opvoeders bleven een dialect hanteren, ook in hun contacten met de leerlingen.

Maar dan gebeurt het dat je een oud-leerling ontmoet die verklaart dat hij of zij dankzij jouw lessen tot de literatuur is gekomen. Deze ontmoetingen veranderen alles: het is toch niet tevergeefs geweest.

Op een gelijkaardige manier bemoedigen mij de verstandige reacties van mijn lezers, ook als ze het niet eens met me zijn: verstandige onenigheid bevordert het denken en ik leer graag bij.

Ik zal blijven schrijven omdat een dag zonder een lege dag is: over deze gedachte hoop ik straks een gedichtje te plegen.

In feite vormen we een kleine cel binnen de onverschilligheid en indien iedereen zijn of haar bijdrage levert, wordt de cel groter en de onverschilligheid kleiner. Dit is pure winst want in mijn ogen is er niets zo erg als cynisme, schouderophalen of wegkijken.

de haan 16 jul. 15

06:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-07-15

fileleed

fileleed

 

Onze snelwegen slibben dicht en het woordje ‘snel’ is een klucht geworden. Danny Smagghe van de Automobilistenbond, een liberaal in hart en nieren, geeft als verklaring: ‘Onze wegen zijn niet aangepast en er zijn te weinig wegen’. Vrij vertaald: die kornuit wil heel Vlaanderen asfalteren en een nog grotere aanslag plegen op de natuur, de rust en de open ruimte.

Terwijl iedereen weet dat er gewoon te veel wagens en vrachtwagens rondrijden. Dit zou al kunnen verminderen door de bedrijfswagens aan te pakken maar daar wil de huidige regering – en vooral de NVA – niet aan. Het argument bij uitstek is dat de bedrijfswagen een deel van het loon vormt, hem afschaffen zou neerkomen op loonverlies.  Deze redenering valt in het water als men een ‘mobiliteitspremie’ invoert: dan kan de pendelaar beter kiezen hoe hij of zij op het werk geraakt. Voorwaarde is natuurlijk dat er zwaar wordt geïnvesteerd in ons openbaar vervoer en zoiets moet je van neoliberalen niet verwachten.

Het zelfde geldt voor het vrachtvervoer: een van de oplossingen ligt voor de hand. Maak opnieuw meer gebruik van de waterwegen. In mijn jeugd heb ik urenlang gekeken naar de keten van aken die over de Schelde schoven, vandaag zie je daar nog zelden een vrachtschip. Alweer vereist dit investeringen: de waterlopen moeten regelmatig uitgebaggerd worden, tussen de kaden en de bedrijven moet er een betere verbinding komen of de bedrijven moeten dichter bij de waterlopen worden ingeplant.

Dit levert allerlei voordelen op ook voor het milieu want een vrachtschip vervoert een grotere lading en is daardoor minder vervuilend dan een rij vrachtwagens. En het is veiliger.

We hebben met andere woorden een totale omslag in het denken nodig: koning Auto moet van zijn troon worden gestoten. De hamvraag: welke regering durft die omwenteling in te zetten?

de haan 15 jul. 15

08:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Brel

l’ inaccessible étoile – Brel

 

‘L’homme de la Mancha’ ontbrak aan mijn kleine Brelverzameling, via een internetbestelling heb ik dat gat opgevuld. In zijn geheel genomen valt deze ‘opera buffa’ (als ik die term hier mag gebruiken) een beetje tegen: de zangpartijen van Sancho Panza en Dulcinea klinken niet sterk genoeg.

Maar wat gezegd over de prestatie van Brel zelf? Twee woorden: passie en energie, wat tweemaal hetzelfde is want passie is een bron van energie.

Het moge duidelijk zijn dat onze beroemdste Brusselaar (of is dat Eddy Merckx?) in de figuur van Don Quichote een afspiegeling van zichzelf heeft gevonden. Dit komt het best tot uiting in de topper ‘La Quête’, zijn zoektocht naar ‘l’ inaccessible étoile’. Het verlangen naar het onmogelijke is door en door romantisch. In de Romantiek zelf gebruikte men daarvoor ‘die blaue Blume’ als symbool: de onvindbare mooie bloem die boven op de bergen zou bloeien. Brel reikt nog verder en maakt er maar meteen een ster van. Dat maakt de onbereikbaarheid nog groter.

Ik heb de teksten nog niet helemaal gelezen en bestudeerd en moet een definitief oordeel opschorten. Hoewel, moet je in dit geval komen tot een oordeel: kan de ervaring, de onderdompeling in de ervaring niet volstaan?

Voor zover ik de persoonlijkheid van Brel begrijp was deze queeste naar het onbereikbare het doel van zijn leven en zijn lotsbestemming, ze bepaalde zijn rusteloosheid. die enkel vrede kon vinden in de dood (‘mourir la belle affaire’).

de haan 15 jul. 15

06:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende