22-09-14

buurman

Marcel

 

je zag hem wel eens lopen

en lopen klinkt als spot:

hij kwakkelt, er is een zeer

aan zijn voeten dat verergert

bij killig weer

 

graag spreekt hij je aan,

je ziet de twinkeling in zijn ogen

en niet  de bult aan zijn wang

waarin de etter zwelt maar geen geld

om dit sieraad af te schrapen

 

je ziet hem dagelijks lopen

en dit werkwoord is spot:

om de twintig meter leunt hij

tegen een paal, een gevel

en blaast z’n zieke adem uit,

de gouden handdruk van een giffabriek

 

men verhaalt dat hij een visser was

in de weidse luchten boven zee

doch de vloot werd afgedankt

en hij moest naar dat fabriekje mee

 

nu zie je hem met een tas

zijn vrouw zit in een zetel

wakend bij een lege kas

de straat vindt zij vermetel

ze is een opgezwollen karkas

 

schuw van licht en mensen,

zegt hij en haalt zijn schouders op;

hij zou het anders wensen,

schakelt over op een schalkse mop

10:10 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

besparingswoede

besparingswoede

 

dit is de komst der donkere dagen

de verwarming staat op

en de geest die wil jou plagen:

hij gunt geen frase in je kop

 

ook een dichter moet besparen,

zuinig op de woorden zijn,

zwijgend, nog zwijgend al vergaren

wat pas later geschreven wil zijn

 

de geest hangt als een schaduw,

zakt als schaduw van zijn schouders af

herfstwind duwt de bomen scheluw

de lucht een steen  boven een graf

 

je kon de krant doornemen,

de afschuw innemen als een bruistablet

je kon deze sombere bril als ramen zemen:

misschien heb je toch niet zo goed opgelet

08:01 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

tuinierster

tuinierster

 

zij wroet in de aarde,

plant een hibiscus aan

zo speelt zij in haar vrije dagen

 

nog twee jaren te gaan

nog een honderdtal weken

voor de vrijheid wenkt

als een bloemenperk

 

zij is zo’n wezen

dat niet stil kan staan

tenzij om haar tuin

te overschouwen

 

een pauze is er om te lezen

en om de rug te sparen

hij met zijn versleten pezen

wil tot het eind met haar verjaren

 

want zij maakt hun kleine wereld

fraaier en nooit veroudert

het tuintje van haar buik

hij bidt: kome nooit de maaier

met zijn kuil waarin ik stuik

06:37 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-14

maatje

maatje

 

 

geliefde,  het is een maat

zo  groot - noem mij metgezel

lekker gezwel of liever

noem mij kameraad

 

mijn bedgenoot toiletgenoot

weet je nog dat koningsblauwe

restaurant in Gent

met twee porseleinen tronen

in één vorstelijke kamer

en een fries langs de wand

alsof we daar te wachten zaten

op ons buitenverblijf in Pompeije

 

mijn kameraad

mijn trouw verraad

want wie bleef ontsnappen

langs het dak en langs de kelder

weer binnenkomen

 

mijn reisgenoot

op een haar na dood

en uit zovele doden opgestaan

want weggaan was de hoek om gaan

en nog een hoek en je was weer thuis

 

mijn tochtgenoot mijn zinkende boot

met mijn torpedo in je buik

mijn celgenoot

en wie smokkelde snoepjes van woorden

door het luik

 

mijn kameraad

er is maar één partij in onze staat

en bij meerderheid van stemmen

in mijn hoofd ben jij alweer voorzitter vandaag

président-fondateur

 

en morgen dan, knort die ene vent

die uit gewoonte tegenstemt

met een lekker stuk in zijn kraag

hij is je trouwste dissident

aan je trommelend volkslied verslingerd

en verslaafd aan de zweepjes en kneepjes

van jouw terreur:

beveel hem voorzitter-kameraad zijn torpedojager staat weer paraat

06:30 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

kinderbordeel

kinderbordeel

 

Sporting Anderlecht heeft een uitzonderlijk getalenteerd voetballertje van 9 verkocht aan AS Roma. De ouders – van Italiaanse oorsprong - gingen hiermee akkoord en zijn met de rest van het gezin mee verhuisd naar Rome.

Dit betekent toch dat een kind behandeld wordt als koopwaar. Waarom zwijgt de kinderrechtencommissie?

Ik vergelijk dit gebeuren met het draagmoederschap tegen betaling: dit fenomeen wordt algemeen veroordeeld met krek het zelfde argument, namelijk dat baby’s geen handelswaar mogen worden.

Waarin schuilt het verschil: in die negen jaren of gewoon in het feit dat het hier een interessante investering betreft? Naar mijn mening wordt nogmaals bewezen dat het bij de sportbonden mangelt aan elke vorm van moraliteit. Enkel op de  strijd tegen de doping spitsen ze zich toe met een buitensporige repressie.

Voor de rest mag er van alles gebeuren. Omkoopbare sportbonzen, grote events die worden georganiseerd in landen of steden waar dat sociaaleconomisch gezien totaal onverantwoord is, en nu dus ook het verhandelen van piepjonge minderjarigen.

Zoiets verwacht je in een kinderbordeel maar toch niet in een beschaafde samenleving? Wordt het geen tijd dat de wetgever zich hiermee bemoeit?

 de haan 21 sep. 14

06:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-09-14

de vrouw als soldaat

de vrouw als soldaat

 

Al eeuwen bestaat het woord ‘soldateska’ voor vrouwelijke soldaat of  krijger, maar plots is de pers tot de ontdekking gekomen dat agressie niet exclusief mannelijk is.

Uitgangspunt is de vaststelling dat er in het Koerdische leger zo’n 10 000 jonge en minder jonge vrouwen meestrijden die er trots op zijn reeds een aantal tegenstanders te hebben omgelegd en die liever zichzelf opblazen dan te worden verkracht of ontvoerd als seksslavin.

Er duiken getuigenissen op uit andere oorlogen en conflicten waarbij voorbeelden worden aangehaald van foltering en verkrachting door vrouwen met behulp van stokken en wapens.

Weerom dezelfde conclusie: ook de gruwel is geen mannelijk monopolie. Voeg daarbij de ervaringen in de kampen van Nazi’s en Sovjets en je leert dat er altijd vrouwelijke beulen of ‘monsters’ zijn geweest.

Toch lees je nog geregeld dat agressie een typisch mannelijk fenomeen zou zijn. Ik heb dit altijd onzin gevonden al is het wel waar dat vrouwen hun agressiviteit doorgaans op een andere, meer geniepige manier uitleven.

We moeten eens ophouden met zinnetjes of beweringen die variëren op ‘mannen zo en vrouwen zus’. Beide geslachten of genders zijn mensen en in staat om ‘monsters’ te worden.

Om terug te keren op die Koerdische vrouwenbrigade: ik zie één lichtpunt, ze strijden ook voor emancipatie terwijl mannelijke strijders (bendeleden of geregelde troepen) het status quo willen handhaven waarbij de vrouw onderworpen is. Daarom hoop ik dat hun inzet en zelfopoffering zal worden gehonoreerd en dat de rechten van de vrouw na het oorlogsgewoel inderdaad beter gerespecteerd zullen worden.

de haan 20 sep. 14

08:30 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

marine

marine voor Dirk

 

mist over zee – zegt de zeiler:

zonder kompas zou ik verdwalen

vrede op het strand: september

kwam  alle lawaai ophalen,

stopte het in  het licht van de herfst

 

een schilder is de zeiler, hij wijst

de banen aan, de gezeefde kleur

waar het water voor een zandbank

staat en neerligt als een bruine sjaal

 

een dichter merkt dit niet, in zijn hoofd

heerst nevel en her en der het zwart

van verre gestalten en de lijkwade

die over de snelle boten hangt

 

iemand moet hem tonen, iemand

die de zee kent als een thuisland:

de zeiler-schilder spreekt al even

zachtjes, ja, lijzig als de nevel

06:11 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

manege in Neeroeteren

E 150

 

 

weer die manege

in Neeroeteren

het vroor maar het zand

was nog rul

en je reed als een dronken amazone

op mijn brekende rug

 

de zon sneed zwarte sjablonen

die hielden hun paard

in de hand

ze zijn dichter gekomen

een man zorgvuldig ongeschoren

een jonkvrouw boven mijn stand

 

het chalet was best aardig

en we bestelden de soep

van de dag

ze was stevig

je slurpte uit mijn lepel

 

ik ontdooi ze vandaag

uit een kartonnen doosje

en lees de Zutaten:

Zwiebeln (61%) –

E 150

 

het lijkt wel een snelweg

die zich haast door de tijd

05:55 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-09-14

USA: leader of the world

leader of the world

 

Weer kon Obama het niet laten: hij kondigde een massaal hulpprogramma aan voor de door ebola getroffen Afrikaanse landen maar moet hieraan toevoegen dat de States hiermee bewijzen dat ze nog altijd de leiders van de wereld zijn. Dat intussen aartsvijand Cuba reeds 160 hulpverleners naar het gebied heeft uitgezonden krijgt geen enkele media-aandacht.

Dit versterkt mijn dubbel vermoeden: het betreft hier een pr-stunt én de USA schieten pas in actie wanneer hun eigenbelang ermee gemoeid zou kunnen zijn – het ebolavirus zou wel eens kunnen de oceaan overwaaien.

Niettemin heb ik veel liever dat de VS hun ‘leiderschap’ op deze humanitaire wijze demonstreren dan dat ze het doen via een bommenregen en andere economische bemoeienissen. Laten we Obama daarom deze keer het voordeel van de twijfel geven en aannemen dat zijn hulpprogramma oprecht gemeend is.

de haan 18 sep. 14

07:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

bibelots

een doos met bibelots

 

zoveel ging over en bleef je bij:

een paar voeten als ijspakken

op je pompende rug

en je ging door op zijn hondjes

 

het kroeshaar het pluimpje

de wenkbrauw die rechtop stond

het struweel van weelde

waar een patrijs in kon

een bonte vogel

en die maakte het bont

 

het afgewende hoofd

alsof het een verklaring zocht

in het donker in een tekening

van schaduwen op de muur

en het gesis het gezang

van de ratelslang

en het feestelijk klateren

op de duur

of het sissen zonder duur

 

de glimlach die nog altijd

naderbij en verder drijft

als een verlichte cruiseboot bij een kade

en vaart die weg of meert die aan

zij glinstert haar witte glimlach

en woordeloos staar je die aan

07:11 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-09-14

antisemitisme

antisemitisme

 

Naar aanleiding van de aangestoken brand boven de synagoge van Anderlecht en nog een resem andere incidenten wordt gesproken of geschreven over een toename van het antisemitisme.

Iemand beweert zelfs dat er in Europa altijd een antisemitische onderstroom is geweest en gebleven.

 

Laten we aannemen dat deze bewering juist is. Wordt het dan geen tijd om na te gaan wat daarvan de oorzaken kunnen zijn?

Het kan te maken hebben met hun rare leefregels en kledij, althans bij orthodoxe joden: die worden als extravagant ervaren en we weten allemaal dat het extravagante (ook bij totaal andere groepen) ergernis in de hand werkt.

Ten tweede zijn er de beroepen die joden hebben uitgeoefend, gaande van uitbater van een pandjeshuis tot bankieren. Zo werd het woord ‘jood’ een synoniem voor afzetter, parasiet op andermans ellende en grootverdiener met heel wat macht.

Dit laatste heeft Hitler in zijn propaganda steeds uitgespeeld door te hameren op het joodse kapitalisme. Dat deze propaganda zo gretig werd aangenomen, toont aan dat deze clichés voor veel burgers ervaren werden als een waarheid.

In Antwerpen hebben de joden  tot de komst van de Indiërs de diamantsector beheerst, die fiscaal allesbehalve koosjer verloopt: alweer versterkt dit het negatieve beeld.

Na 1948 is daar bovenop gekomen de onvoorwaardelijke trouw en steun aan Israël, ook wanneer deze joodse staat zich schuldig maakt aan ernstige schendingen van de mensenrechten en aan oorlogsmisdaden. Onze Europese en Belgische joden maken zich door deze loyauteit erg kwetsbaar. Tegenstanders en sympathisanten met de Palestijnen kunnen volhouden dat onze joden daardoor een buitenlands conflict bij ons importeren en dat roept gevoelens van wrok en vijandigheid op.

Dit is slechts een schematische poging tot verklaring.

Moet ik hieraan toevoegen dat ik in mijn jonge en onwetende jaren altijd gesympathiseerd heb met de joodse zaak en dat nog altijd een hele reeks van mijn ‘idolen’ of favorieten joden zijn?

Het historische lot van de joden gaat mij zeer ter harte, maar we moeten dieper durven te graven dan deze sentimenten. Niets komt uit het niets, schreef Aristoteles: ook de jodenhaat niet. Het klinkt zeer politiek incorrect om zo over dit penibele probleem te schrijven, maar alleen  een poging de waarheid te achterhalen kan ons een stap vooruit helpen op weg naar de verdraagzaamheid.

de haan 17 sep. 14

10:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voor een dader

voor een dader

 

het raam ondoorzichtig, op wat strepen na

je brandt nu op een brits, in oorlog

met jezelf – staat het niet geschreven

op een niet te vinden pagina:

een mens alleen is in kwaad gezelschap

 

soms geluiden op een trap, de nadering

van  voeder – verder leeft men met de leuze:

uit het oog, uit het hart

 

jij bewoont de vergeetput, de oubliette

van onze tijd – een hotel wordt wel gezegd,

hij zou erger moeten boeten

 

ik wil jou niet ontmoeten zoals een zon

door de nevel schroeit: jij brandt nu

op een brits, voor jezelf een vijand,

mentaal vermorzeld, tot de dood vermoeid

08:16 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ketters

ketters

 

alles neigt naar zijn tegendeel:

het weten ontkent het besef

en leven dat weet je

gaat eeuwig door

gaat eeuwig verloren

 

hoe meer horizon hoe kleiner het dorp

 

een mens lost wat vragen op

en lost zelf op in het sprakeloze

want hoe doen vragen:

ze vergroten de ruimte

zoals platte meisjes hun borst

 

de goden zijn geschrapt

de genen worden aanbeden

de wil van een denkbeeldige vader

werd de wens van een ontcijferd genoom

 

de mens stelt de aarde te huur

hij verhuist naar veiliger oorden

daar hebben de kraters nog holen

om in te wonen

terwijl de boeken hier branden

kan hij daar de wanden verfraaien

met een schets

 

het is scherts, het is doodernstig:

een heilige tekst wordt door ketters herschreven

de linkerhand neemt wat de rechterhand geeft

 

onze buurman knutselt een tijdbom

onze buurvrouw klost een kleedje van kant

want wie geen belang heeft

die maakt zich interessant

07:57 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-14

30-uren week

Waarom een kortere werkweek zo belangrijk is

Beeld je eens in hoe je leven of dat van je gezin eruit zou zien als een 30-urige werkweek het nieuwe voltijds zou zijn. Je krijgt meer tijd voor je naasten, voor (mantel)zorg. Er is meer ruimte om actief burger te zijn en aan vrijwilligerswerk te doen. Minder werken is ook goed voor onze planeet. Het verkleint de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. En door meer tijd te geven aan onbetaalde arbeid erkennen we ook expliciet de waarde ervan.
 
maandag 15 september 2014
 

Achter ons voorstel voor een 30-urige werkweek, waarover we deze week debatteren op Manifiesta, schuilt een samenlevingsmodel dat fundamenteel anders is dan het huidige.

Een kortere (betaalde) werkweek biedt niet alleen een antwoord op de moeilijke combinatie tussen betaald werken en onze onbetaalde arbeid, maar ook op de economische, ecologische en welzijnsuitdagingen waar we voor staan.

Het nieuwe voltijds als antwoord op combinatiestress en voor gendergelijkheid

Met de 30-urenwerkweek als nieuwe norm voor het voltijds geven we vrouwen en mannen meer tijd om de verschillende rollen die zij opnemen, beter op elkaar af te stemmen. We maken expliciet meer tijd vrij voor onbetaalde arbeid, die zeer waardevol is, maar sterk onder druk staat door de dominantie van de betaalde arbeid.

De 30-urenweek betekent op vlak van gendergelijkheid een belangrijke stap vooruit door loopbanen die typisch meer met vrouwen geassocieerd worden, te valideren. We stappen af van het idee dat iedereen de ‘mannelijke’ norm van een 40-uren werkweek moet nastreven. Zo veranderen we de normen en verwachtingen over wat ‘normaal’ is. We geven mannen en vrouwen de kans om betaald en onbetaald werk meer gelijk te delen. Laat het duidelijk zijn dat dit past binnen een groter verhaal (dat je vindt opwww.femma.be) en dat alleen het verminderen van de arbeidsduur geen garantie is op een meer gelijke verdeling van arbeid en zorg tussen partners.

Het nieuwe voltijds als antwoord op ecologische crisis

Willen we onze (planetaire) toekomst veilig stellen, dan moeten we ons fundamenteel anders organiseren. Het verminderen van loonarbeidsuren doet het energieverbruik en de uitstoot van broeikasgassen dalen.

Wanneer we lange uren loonarbeiden en steeds het gevoel hebben dat we tijd tekort komen, weerspiegelt zich dat in ons koopgedrag.

We zoeken naar middelen en diensten waarvan we denken dat ze ons tijd te besparen: kant-en-klare maaltijden, verpakte groenten, gemotoriseerde voertuigen, vliegtickets, een hele resem elektrische apparaten,… Aan vele van die producten hangt een stevig milieu- en energieprijskaartje. Nemen we ons transport. Hoe sneller we op onze bestemming willen aankomen, hoe groter de milieu-impact van die keuze: te voet, met de fiets, het openbaar vervoer, de auto, het vliegtuig. Huishoudens die minder uren professioneel werken, hebben meer tijd om anders te gaan leven. Ze hebben minder nood aan zaken die we "voor ons gemak" kopen maar die een enorme impact hebben op onze leefomgeving.

En dan is er ook nog het schaaleffect. Dat legt de relatie tussen productiviteitsgroei en de milieu impact. Wanneer de productiviteitsgroei toeneemt, bij een vast aantal werkuren, stijgt de output en de consumptie en bijgevolg de ecologische impact. Met technologische veranderingen proberen we de negatieve milieueffecten van de output en de consumptie te minderen (denk maar aan groene energie). Maar tot op heden zijn we daar onvoldoende in geslaagd. Dus moeten we ook het aantal loonarbeidsuren terugschroeven door productiviteitsgroei niet om te zetten in inkomen maar wel in tijd. Zo verkleinen we de toename van output en consumptie en dus de negatieve milieu effecten.

De keuze voor het nieuwe voltijds valt samen met de keuze voor een economie die ten dienste staat van het welzijn en niet van het blind najagen van groei.

Herverdelen van werk tussen mensen

Enerzijds is er een grote groep werkzoekenden, anderzijds een grote groep overwerkte mensen met een job. Beide groepen, zij die te weinig hebben en zij die te veel hebben, ervaren een negatieve impact op hun gezondheid. Een 30-urenwerkweek kan voor beiden deel zijn van de oplossing. Voor diegene die overwerkt zijn, is het een kans om hun tijd anders te besteden en te kiezen voor een rustiger werktempo. De verschillende rollen die ze bekleden, kunnen ze beter op elkaar afstemmen. De tijd en de jobs die vrijkomen, bieden dan weer een opportuniteit voor zij die werkloos zijn. Het hebben van een job kan hun welzijn opkrikken, niet alleen wegens het inkomen, maar ook omdat een job sociale contacten, status en een gevoel van eigenwaarde met zich mee brengt.

Herverdelen van werk tussen levensfasen

Er moet niet enkel een herverdeling tussen mensen plaatsvinden, maar ook tussen levensfasen. Onze samenleving legt een patroon op, waarin mensen na een lange periode van opleiding in een drukke levensfase terechtkomen waarin ze zowel de carrière als het gezin moeten uitbouwen. Met als gevolg dat ze op een relatief korte periode hard werken, zichzelf voorbij hollen, uitgeblust raken en vroegtijdig op pensioen gaan.

De gemiddelde effectieve uittredingsleeftijd ligt op 59,1 jaar (in 2010), terwijl de wettelijke pensioenleeftijd 65 jaar is. De citroenloopbaan weerspiegelt zich ook in stijgend ziekteverzuim en burn-out. De loopbaan zal meer verspreid en minder intens zijn, zodat men langer kan en wil werken en zo ook op latere leeftijd kan profiteren van de positieve aspecten die een job met zich mee kan brengen: een gevoel van identiteit, een doelstelling, sociale contacten, actief bezig zijn,….

30- urenwerkweek voor een actief burgerschap en gemeenschapsgevoel

Maar professionele arbeid alleen ten slotte biedt geen garantie op geluk. Ons welzijn hangt van veel factoren af. Eén daarvan is de kwaliteit van onze sociale contacten. Een 30-urenwerkweek geeft mensen meer tijd om kwaliteitsvolle relaties met familie, de kinderen, vrienden en buren te onderhouden. Bovendien geeft het mensen ook meer kans om actieve burgers te zijn, om lokaal een rol op te nemen in organisaties, om aan vrijwilligerswerk te doen. Zo versterken we ons sociaal kapitaal en het gemeenschapsgevoel. En daar kan een democratische samenleving alleen maar beter van worden.

18:48 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

euthanasie in de gevangenis

euthanasie in de gevangenis

 

Wat een commotie om één mensenleven terwijl aan de duizenden (en potentieel nog meer) slachtoffers van het ebolavirus weinig aandacht wordt besteed.

Seksueel delinquent en moordenaar Frank Vander Bleeken vraagt euthanasie aan omdat hij zijn leven in de gevangenis ervaart als uitzichtloos. Allerlei autoriteiten inzake euthanasie betwisten deze keuze.

Zij zien de toestand van deze mens eerder als een bewijs dat onze justitie en ons gevangenisbeleid falen. Dit klopt: onze gevangenissen zijn nog altijd vergeetputten. Zeker wie tot een langdurige of levenslange opsluiting is veroordeeld, wordt als mens vergeten.

Maar is dit een reden om de keuze voor euthanasie in twijfel te trekken of aan te vechten? Ik zou eerder het omgekeerde bepleiten: maak de toegang tot de zelf gekozen dood ruimer, verlaag de juridische en moraliserende drempel.

In een opiniestukje in De Morgen van 16 september roepen Freya Van den Bossche en Bert Anciaux iedereen op om zich te bezinnen over de inhoud van de term ‘uitzichtloosheid’. Naar mijn mening komt het alleen de betrokkene zelf toe om daarover à la limite te beslissen. Met ‘à la limite’ bedoel ik nadat alle mogelijkheden om hem of haar te overtuigen om voor het verder leven te kiezen zijn opgebruikt.

Ondanks onze ‘progressieve’ wetgeving is de zelfgekozen dood een taboe gebleven en dikwijls wekt ze verontwaardiging of ontzetting op. Waarschijnlijk is de verklaring hiervoor te vinden in de identificatie: we vrezen onze eigen impulsen tot ‘zelfvernietiging’ – hoewel die op totaal andere manieren, in totaal andere contexten (zoals een oorlog) naar hartenlust mogen worden uitgeleefd.

Ik sta niet te juichen wanneer een mens voor de dood kiest: afgezien van de ‘voltooiden’ die hun leven als afgerond beschouwen, gaat het steeds om lijden. En dan zijn we als samenleving moreel verplicht om er alles aan te doen om dit lijden te milderen of in het beste geval te doen verdwijnen.

In wezen gaat het om het opmaken van een balans: wat weegt het zwaarste door, de lust of het leed? En als die balans langdurig eenzijdig doorslaat naar het lijden, dan heeft de lijdende het recht om er een einde aan te maken of te laten maken. En die balans wordt niet opgemaakt door allerlei deskundigen of autoriteiten maar door de betrokkene zelf.

 de haan 16 sep. 14

08:49 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

ten oorlog

ten oorlog

 

Als je luistert naar een toespraak van Obama over IS en Irak dan hoor je telkens weer deze frase: ‘De USA hebben het recht hun belangen te verdedigen en de veiligheid van hun eigen burgers.’

Twee elementen: ten eerste die Amerikaanse belangen. Wat kunnen die anders zijn dan de petroleumbelangen in Noord-Irak? Hoe zijn de Amerikanen aan die belangen gekomen: toch door een volkomen onwettige invasie onder G.W. Bush? Herinner je de beschuldiging dat Saddam Hoessein beschikte over wapens van massavernietiging en steun gaf aan Al Qaida. Geen van beide bleek achteraf waar. Ik heb me trouwens al meer dan eens de vraag gesteld waarom Saddam zo nodig in Irak zelf moest berecht worden en niet in Den Haag: was men bang dat hij te veel zou vertellen over de vroegere Amerikaanse steun aan zijn regime?

Ten tweede die burgers: wie zijn dat anders dan het personeel van die petroleumexploitatie en de veiligheidsdiensten daar ter plaatse? Alweer de vraag: met welk recht zijn die daar aanwezig?

Het bovenstaande is geen rechtvaardiging of vergoelijking van de  waanzinnige gruweldaden van IS, maar het leert ons wel dat ons land zich beter wat terughoudend zou opstellen bij het vormen van een ‘coalition of the willing’.

Ik geloof dat wij – en vrijwel al onze gedrukte media – ons laten meeslepen door de Amerikaanse propaganda. En eens te meer komt tot uiting dat Obama wat de buitenlandse politiek betreft geen haar beter is dan zijn voorganger. Amerika heeft het recht om de Derde Wereld en landen in ontwikkeling uit te buiten : dat is hun credo, zoals Chomsky heeft ontdekt in officiële bronnen.

En onze stoere borsten – genre De Crem en Theo Francken van de NVA – staan elkaar te vertrappelen om de laarzen van Uncle Sam te likken.

Ik herhaal mijn waarschuwing uit een eerdere tekst: onze deelname aan de komende oorlog maakt ons tot doelwit van aanslagen. Misschien zullen dan een paar ogen opengaan.

, de haan 16 sep. 14

07:29 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ongelovige Thomas

ongelovige Thomas

 

 

hij heeft het geloof verloren

zoals een bultenaar

zijn bochel verliest

 

men wordt in verhalen geboren

en is er wel één

dat men zelf bedenkt of kiest?

 

alleen de geschiedenis

die de dagen schrijven

op de blauwe leisteen van de nacht

 

en komt het dan op geloven aan

dat een woord zal blijven,

een legende over een soort

die ooit heeft bestaan?

 

men gelooft niet wat men schrijft

men ziet het alleen gebeuren:

beelden verrijzen uit je slaap

zoals ze met houtskool staan

getekend in spelonken

 

het geloof is een code,

het maakt een boodschap open

en toch is het de gesloten omslag

met ongebroken zegel die je laat hopen

07:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-14

Rik Coolsaet over IS

'Westen overdrijft dreiging IS'

Het Westen moet de dreiging van terreurgroep IS (Islamitische Staat) in de juiste context plaatsen. Dat stelt Rik Coolsaet, hoogleraar Internationale Betrekkingen aan de Universiteit Gent, in een interview met Zaman Vandaag. ''Eerlijk gezegd heb ik de indruk dat we de dreiging sterk overdrijven'', benadrukt de hoogleraar.
 
maandag 15 september 2014
 

Ook over de beweegredenen van jongeren die zich aansluiten bij IS heeft Coolsaet een opvallende mening. Religie en jihadisme zijn volgens hem niet de voornaamste redenen waarom jongeren vertrekken naar Irak of Syrië.

Wat te doen tegen jongeren die zo sterk geradicaliseerd zijn dat ze het in hun hoofd halen om op duizenden kilometers van huis de grootste gruweldaden te plegen? Die vraag beheerst de West-Europese media al geruime tijd. Weinig mensen die je zo dicht bij het antwoord op die vraag kunnen brengen als internationale-betrekkingen-expert Rik Coolsaet. Zijn huidig onderzoek focust vooral op terrorisme, in het bijzonder jihadi-terrorisme.

Op de NAVO-top vorige week merkten we dat de Verenigde Staten en Europese landen het gevaar van IS heel ernstig nemen. Is hun vrees terecht?

''Eerlijk gezegd heb ik de indruk dat we de dreiging sterk overdrijven. IS in Syrië en Irak vormt geen directe bedreiging voor het Westen, maar wel voor de mensen in Syrië en in Irak. Ik vind het van heel weinig empathie getuigen dat we pas in krachtige bewoordingen over IS spreken, of ervan horen in de media of in de politiek als een Westerse gijzelaar op een gruwelijke manier onthoofd wordt. Maar over die 5000 tot 6000 mensen die in Syrië of in Irak vermoord zijn door IS, wordt niet gesproken.

De dreiging voor Europa en de VS is heel indirect. Er kan een gevaar komen van strijders die terugkeren. Zo was er het voorval in het Joods Museum in Brussel een paar maanden geleden, waar een Franse ex-Syriëstrijder vier mensen vermoordde. Dit werd vertaald naar het idee dat Syriëstrijders die terugkeren een groot risico vormen voor landen als Frankrijk, België en Nederland. Maar dat is niet zeker. We hebben maar één wetenschappelijke studie die een jaar geleden werd gepubliceerd en die handelde over buitenlandse strijders die de afgelopen twintig jaar van het Westen naar Bosnië, Afghanistan of Irak getrokken zijn. Het resultaat was dat 1 op 9 een probleem zou kunnen zijn. We zijn dus niet zeker, maar wel is het duidelijk dat niet elke strijder die terugkeert, een tikkende tijdbom voor zijn omgeving is.''

Zou men ook van hypocrisie of een dubbele standaard kunnen spreken als het Westen zich alleen maar bewust is van dreiging wanneer journalisten als James Foley en Steven Sotloff vermoord worden?

''Elk land is hypocriet. Dat heeft niets te maken met moslims of het Westen . Wanneer je de indruk hebt dat het gevaar veraf is, geef je er niet zo veel om als wanneer je het in de ogen kijkt. Ik herinner me dat toen de oorlog tegen het Sovjetleger in de jaren tachtig ten einde kwam, Tunesië, Libië en Marokko bang waren voor de veteranen die toen terug kwamen. Wat deed het Westen toen? Het zei niets en hoorde niets. Elk land is hypocriet, en het is alleen maar bezorgd voor het gevaar dat dichtbij is.''

Over het zogenaamde islamitische terrorisme of het terrorisme gepleegd in naam van de islam: er zijn veel meer moslims slachtoffer van radicalisme dan Europeanen of Amerikanen...

''Dat klopt. IS doodt en slacht westerlingen, maar doodt nog veel meer sjiieten, Koerden en soennieten. IS doodt iedereen die zich verzet. Een paar weken geleden was er een soennitische stam in Syrië, die bezwaren uitte tegen de organisatie en daarom werd afgeslacht. Soennieten vermoorden soennieten. Het is een extremistische groep en net als alle extremistische groepen denkt ze gelijk te hebben en iedereen te kunnen doden die tegen haar is, ongeacht godsdienst, filosofische overtuiging of etnische afkomst.''

De extremisten die nu actief zijn in Syrië en Irak beweren dat hun strijd ideologisch geworteld is in de islam. Maar ongetwijfeld liggen ook geopolitieke redenen aan de basis. Wat is het meest bepalend volgens u: de ideologische voeding of de geopolitieke?

''Ik denk geen van beide, eigenaardig genoeg. Voor diegenen die vertrekken uit Nederland, België of een ander Europees land, speelt ideologie een hele minieme rol.

Mijn gevoel is dat er sinds 11 september een soort van waterscheiding is tussen de experts over jihad en terrorisme. Sommigen proberen het te verklaren vanuit een godsdienst, of vanuit een ideologie gebaseerd op een godsdienst. Anderen, onder wie ikzelf, bekijken een veel algemenere dynamiek. Om het kort samen te vatten: de jongens en meisjes die nu vertrekken naar Syrië of naar Irak zouden net zo goed de jongens en meisjes kunnen zijn die dertig jaar geleden in een extreem-linkse terreurorganisatie zaten of voor de Tweede Wereldoorlog in de Spaanse burgeroorlog gingen strijden.

Die jongeren hebben een hele waaier van persoonlijke beweegredenen om te vertrekken. Sommigen zijn er inderdaad van overtuigd dat ze dat doen voor hun visie op de islam, al is dat volgens mij een minderheid. Een aantal heeft het gevoel geen perspectieven meer te hebben. Anderen hebben het gevoel dat ze gediscrimineerd worden, zijn op zoek naar avontuur, voelen zich slecht in hun vel, of willen hun criminele verleden achter zich laten.''

Jihadisme is dus niet het dominante mobiliserende gedachtegoed?

''Jihadisme is een ideologie die zich vandaag bedient van een religieus discours. Je kan de Koran niet verantwoordelijk achten voor wat er gebeurt in Syrië net zoals je Karl Marx niet kan verwijten in de negentiende eeuw Das Kapital geschreven te hebben omdat er een terroristische extreem-linkse stroming uit is gegroeid. Extreem-linkse terroristen en jihadi-terroristen verwijzen naar een boek met een kleine of een grote b. Ze gebruiken dat als een rechtvaardiging voor zichzelf en voor de buitenwereld van hun daden.''

Hoe moet een overheid daarmee omgaan?

''Elk land dat ermee geconfronteerd wordt, of het nu in West-Europa is, in de Verenigde Staten of zelfs in Australië, dat onlangs ook op de voorgrond kwam, worstelt met die vraag. Dat is ontzettend moeilijk, net omdat de motivaties van die jongeren zo individueel zijn. Je kan daar niet één antwoord op geven. Er is echt geen mirakeloplossing. Aangezien de motivaties voor radicalisering heel individueel zijn, moet de aanpak om dat tegen te gaan ook individueel zijn en op een zo laag mogelijk niveau plaats vinden: gemeentebesturen, lokale besturen, de plaatselijke gemeenschap, de vriendengroep en de familie.''

Een nationale task force vindt u dus geen goed idee?

''Het belangrijkste is dat een nationale task force of de activiteiten op het niveau van de Europese Unie of de Verenigde Naties een kader schetsen en dat verschillende landen of steden ervaringen samenbrengen en aan elkaar doorgeven. In Nederland heeft het gebrek aan een algemeen kader gemaakt dat er in Rotterdam een heel repressief beleid was en in Amsterdam net een heel tolerant beleid. Een nationaal kader geeft aan waarbinnen je kan werken.

Maar wat betreft deradicalisering is het beter zo veel mogelijk te zwijgen. Het is gemakkelijk voor een burgemeester om zich in de media op de borst te kloppen en te zeggen dat hij zeer repressief gaat optreden maar daarmee doet hij soms meer kwaad dan goed. Welzijnswerkers en straathoekwerkers zijn vaak veel beter geplaatst om te deradicaliseren dan we denken.''

U spreekt over individuele motieven. Maar jongeren van nog geen twintig jaar oud beslissen toch niet zomaar om naar Syrië te trekken. Er moet toch een netwerk zijn dat strijders ronselt?

''Toen al-Qaeda nog bestond als netwerk, had je nog wel veel top-down-rekrutering. Vandaag de dag gebeurt de rekrutering eerder bottom up. Jongeren zoeken elkaar op omdat ze dezelfde problemen hebben en omdat ze van mening zijn dat er iets moet gedaan worden. In die ‘kinship en friendship groups’, de wetenschappelijke benaming voor kennissenkringen en vriendenkringen, zet de radicalisering zich door. Er wordt ook niet zozeer gerekruteerd, maar eerder gefaciliteerd. Iemand die kennissen heeft in Syrië of Irak, kan bijvoorbeeld zijn contactgegevens doorgeven aan een vriend die van plan is naar daar te vertrekken. Er zijn een aantal netwerken die voortdurend van samenstelling veranderen, maar die elkaar informatie doorgeven. Er is dus geen internationale rekrutering meer.

De radicalisering speelt zich in heel kleine kringen af, bijna altijd buiten de gekende islamitische organisaties en buiten de moskeeën. Het gebeurt in een theehuis, in een sportclub, op de hoek van een straat, soms gewoon in de huiskamer, in de slaapkamer van jongeren die mailen en op YouTube en op social media informatie uitwisselen. Hierdoor is het veel moeilijker als overheid om daarop in te spelen, dan bij een duidelijk gestructureerd netwerk als al-Qaeda.''

Vindt u dat de moslimgemeenschap zich uitdrukkelijker moet distantiëren van IS, die in naam van de islam terreur en geweld zaait?

''Om te beginnen zijn er ontzettend veel fatwa's en preken van imams en verklaringen van alle mogelijke islamitische organisaties die zowel het terrorisme als wat er gebeurt in Syrië en Irak veroordelen. Maar dat haalt het nieuws niet. Er zijn voortdurend moslims en moslimorganisaties die luid hun afkeuring laten blijken, hoewel een dag erna nog het verwijt klinkt dat de moslims niets zeggen. Je moet dus ook willen luisteren.

Anderzijds begrijp ik ook dat moslims niet altijd even happig zijn om te reageren. Al sinds elf september heerst er een sfeer waarin er voortdurend verantwoording aan de moslims wordt gevraagd voor alles wat fout gaat. Dus ik kan me best indenken dat ze dat op een bepaald moment beu zijn. Zeker als je weet dat wat gebeurt in Syrië en Irak, eigenlijk niet de koran of de islam als grondslag heeft, is het vreemd dat een individuele moslim voortdurend moet zeggen dat hij daar niets mee te maken heeft.''

Onlangs was er een bomalarm in het centrum van Brussel door een verdacht pakje met Arabische opschriften. Later bleek dat het om een lege doos ging. Keren we terug naar een 'post-nine eleven syndroom' waarbij moslims bewust of onbewust vereenzelvigd worden met terreur?

''Je ziet op dit ogenblik een soortgelijke situatie. Ik vind dat de retoriek die vandaag gebruikt wordt om over IS te spreken dezelfde overdreven retoriek is als degene waarmee over al-Qaeda gesproken werd na 11 september. Die retoriek speelt IS, net als al-Qaeda destijds, in de kaart. Je stelt ze namelijk groter voor dan ze in werkelijkheid zijn. Zowel media als politici zouden hen opnieuw in het juiste perspectief moeten plaatsen."

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in Zaman Vandaag.

22:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

coalition of the willing

coalition of the willing

 

weer zendt de wereld

zijn seinen uit: tromgeroffel,

getrommel op de hoge borst

 

ten oorlog, ten oorlog

 

sprakeloos hoor je het aan

en je moet spreken

over het grote zelfbedrog

 

want je weet dat het komt

overwaaien: een diepe haat

die kent geen grens

 

een bom begraaft

scholen en huizen

een krater is nooit een verklaring

 

er is gezegd in oude tijden:

smeed het zwaard om tot een ploeg,

ga naar de wortels van het lijden,

zoek wat het geweerschot vroeg

 

doch de hoge borst wordt opgezet

vliegtuigen verlaten hun loodsen

het is een oerwet: we blijven

de silexbijl en knots nabootsen

07:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Keizer en Kannibaal

 droomgezicht

 

 

vannacht danste van Looy

met Eddy Merckx

ze hadden mekaar

een high five gegeven

en zwierden nu rond

in een uitbundig menuet

 

er viel wat te vieren

een bestand opgezet

tussen Kannibaal en Keizer

na een heftig debat

 

want het gebeurde achter de rug

van Fredje De Bruyne

die nog te bladeren zat

in een verstrooide lijst vragen

 

ze leken op een papieren Matisse

een collage van sierlijke lijven

die op een muur zijn geplakt

 

er was een puur plezier

in hun lach en bewegen

en de camera zwaaide

op de cadans van hun dans

 

er was verder geen mens te bespeuren

en je voelde dat iedereen keek

alle ogen hier en elders gericht

op dit gebeuren

 

de Kannibaal en de Keizer

in een reidans met een derde

een donkere vorm

door wie ze geleid werden

een gedaante zonder gezicht

06:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-14

naar Bredero

mijn lief is in een stille staat – Bredero

 

weerbarstig de nacht

de daken blijven in het donker

zoals je hoofd nu wacht

op een ver geflonker:

 

een klinker die een woord

aankondigt zoals geraas op straat

een eerste mens

 

en weer ontwaak je met de wens

haar niet te storen in haar stille staat

en toch haar aan te raken

 

doch zij is ver in droom verzonken,

misschien danst zij op de daken,

geeft het dorp zijn eerste zon

07:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zilveren licht

een zilveren licht

 

 

zilver verzint

een doorzichtig bestaan

 

diafaan als zeepaardjes

die opdraven met een staart

van koraal

 

ze dragen donkere oogjes

in de fuik van hun buik

knipoogjes kwikoogjes

die zien jou wel staan

 

men vermoedt een schittering

van geslepen glas

en er is alleen een ruimte

een schuim van licht

 

 

licht staat als bleke stengels

op de bodem van een zee

met vezels die verweken

 

zilver verzint hun schittering

en zegt omzichtig hun naam

het haalt je in een fuik van licht

en laat je vrij als een vrucht in een buik

aan zijn geheimen medeplichtig

07:00 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-09-14

gematigde moslims

oproep tot de ‘gematigde moslim’

 

In DM van zaterdag 13 september heeft Maarten Boudry een opiniestuk geschreven dat zonder twijfel het bestuderen waard is. Alleen verwijt ik hem een mate van opportunisme.

Hij heeft de gruweldaden van IS of ISIS gezien en erover gelezen en besluit dan maar om de ‘gematigde moslim’ ter verantwoording te roepen. Met als belangrijkste argument: neem uw heilig genoemd boek niet letterlijk als het woord van uw god.

Mag ik even terugkeren naar de massale gruwelen die door christenen (Amerikanen en hun handlangers) zijn bedreven in Latijns-Amerika minder dan 50 jaar geleden; of naar de oorlogsmisdaden van Israël? Hebben onze ‘gematigde’ christenen en joden daarvan afstand genomen? Wat die laatste betreft, gebeurt het tegendeel: zij betuigen openlijk hun steun aan het Israëlische regime.

Boudry is dus zeer selectief in zijn verontwaardiging.

Bovendien betwijfel ik zijn bewering dat er ‘gematigde’ moslims zouden bestaan, althans in de betekenis die hij daaraan wenst te geven, namelijk gelovigen die hun basistekst niet beschouwen als het woord van hun god. Deze ‘gematigden’ stellen zich enkel pragmatisch op: zij lezen selectief en houden zich vast aan die verzen die getuigen van een barmhartige, vredelievende god. Zoals ook de meeste joden en christenen dat doen.

 

De kernvraag is daarom of iemand z’n geloof kan behouden zonder de heilig genoemde tekst als een openbaring te zien en de profeten als een soort van buiksprekerspoppen. En dat is nochtans waar we moeten toe komen: zie de basisteksten als mensenwerk en  zie de profeten als uitzonderlijk geïnspireerde auteurs zoals die ook voorkomen in de literatuur of in de filosofie. Dit vooronderstelt inderdaad een filologische benadering die de tekst leest als een document ontstaan in een welbepaalde tijd met zijn  specifieke eigenschappen, zoals de rivaliteit tussen de toenmalige godsdiensten of tussen de clans die hun godsdienst misbruikten om hun oorlogen tegen andere clans te rechtvaardigen.

Deze filologische lezing moet op onze scholen worden aangeleerd en daarom moet het onder meer gedaan zijn met het importeren van godsdienstleerkrachten of imams uit dubieuze landen. We hebben dringend een eigen opleiding tot godsdienstleerkracht nodig  met aandacht voor deze wetenschappelijke benadering.

 de haan 13 sep. 14

09:30 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

kale wilg

kale wilg

 

 

kom met de wind

in de kale wilgen

verlopen tijd verlopen tijd

 

de lege akker slinkt al

onder de golfslag van de nacht

verzopen strijd verzopen strijd

 

kom beweeg de magere lippen

som mij de namen op

van troostmeisjes van befaamde merken

op een fles die moest troosten

wanneer de meisjes ontbraken

 

verlopen tijd

verzopen strijd

 

noem mij de namen

van kroegen van speelfilms

die wegvoerden naar een kroeg

waar een tafel stond

voor stomdronken verzen

waar het koper blonk

van een stang langs een toog

en alle betogen moest leiden

naar de lijdzame en haar troost

 

kom met de namen

in de kale wilgen

verdorven vlijt verdorven vlijt

 

noem ze bij name

het waren er vele

en veel te weinig

op zoveel tijd

 

kom de lier bespelen

de kale wilg

die houdt zich met  wind  onledig

en ledig is alleen de winter van de spijt

08:03 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-09-14

Oscar Pistorius

Oscar Pistorius

 

De eens zo geprezen ‘Blade Runner’ Oscar Pistorius is door een vrouwelijke rechter vrijgesproken van moord met voorbedachten rade maar zal wellicht jaren in de gevangenis verblijven wegens doodslag.

Al maanden volgen de media wereldwijd deze zaak en telkens werd het ‘slappe’ of ‘onmannelijke’ gedrag van de beklaagde in de rechtbank in de verf gezet. Niemand deed voor zover ik weet enige moeite om de redenen voor deze tranerigheid  dieper te analyseren.

Maar het belangrijkste is het feit dat deze zaak überhaupt zoveel universele belangstelling kreeg. De media geven hun publiek waar het om vraagt of voedt zijn publiek op om dergelijke dingen te vragen.

Men creëert een held die vervolgens verguisd en vergruizeld wordt. Precies zoals verwende kinderen doen: ook bij hen zie je dat een gekoesterd speeltje na enige tijd wordt beschadigd en eventueel vertrappeld.

Mijn vraag: was deze zaak al deze aandacht waard? Relatiedrama’s gebeuren elke dag, in alle landen.

Is er dan iets zo bijzonders aan deze affaire? Blijkbaar nemen pers en publiek zichzelf hun vroegere verering kwalijk en omdat ze moeilijk zichzelf kunnen bestraffen voor hun idiotie, moet het voorwerp van hun verering eraan geloven.

Eens te meer wordt aangetoond dat we opgescheept zitten met een sensatiejournalistiek die het vak van journalist onwaardig is: hier werd en wordt ingespeeld op de platste sensatiezucht. Ik braak ervan.

de haan 12 sep. 14

07:59 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voetbalgek

Oranje 1974

 

 

het is synthetisch en je zweet

erin als een otter

de kraag hangt open als bij een schaap

dat geslacht wordt voor een offer

 

en een eredienst was het

voorzeker en voorwaar in 74

een hoogmis van het dwaze spel

alsof je zaligheid ervan afhing

zat je te bidden in een kapel

 

de priesters waren met elf

of elfduizend hun kazuifels oranje

en oranje droeg je zelf

de beker die rondging

droeg blond schuim als franje

 

de celebranten heetten Cruyff

Robbie en de Kromme

en de lofzangen klommen

naar het sanctus van een finale

toen het Sursum Corda moest verstommen

 

je draagt al dertig jaar

deze rolkraag van oranje

telkens je wil zweten

een trui mag het ding niet heten

maar het is gedrenkt in heilig schuim

en het is van je

 

het wijdt je tot Cruyff of Kromme

in de zalige orde van de dommen

07:06 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-09-14

Marianne Thyssen

Marianne Thyssen

Gejuich alom nu M. T. aangesteld is als Eurocommissaris  voor onder meer sociale zaken. Het kan aan mijn  geheugen liggen maar ik herinner mij vanwege deze dame geen enkele tussenkomst of uitspraak die getuigde van een sociale bekommernis. Eerder komt ze bij mij over als een harde tante met dat grimmige trekje om haar mond. Dat ze de Mont Ventoux heeft beklommen, bewijst dat zij karakter heeft en volharding, maar niet dat zij sociaal bewogen zou zijn.

Ten tweede heb ik de buik vol van het gejammer over de aanwezigheid van slechts 9 vrouwen in de commissie Juncker. Van een politicus/politica  verwacht ik twee kwaliteiten: bekwaamheid en integriteit – wat er in de broek zit interesseert mij geen lor.

Is het niet zo dat er in de politiek minder vrouwen naar de top doorstoten omdat zij daar zelf niet voor kiezen: bij gebrek aan ambitie of aan emancipatie thuis. Men zegt vaak: ‘achter elke succesvolle man staat een sterke vrouw.’ Dit kan men ook omkeren: ‘achter elke vrouw aan de top staat een ondersteunende man die zich schikt in zijn minder opvallende rol.’ Er is dus nog werk aan de winkel om beide te emanciperen, zowel de vrouwen als de mannen in hun dienende rol.

de haan 11 sep. 14

12:20 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

meningen

meningen

 

weer spatten meningen

tegen elkander op

alsof een hagelregen

neer plonst in een vijver

 

doch wat weten we

in feite: we nemen

als een dweil berichten op

en wat wordt uitgewrongen

is afschuw en gal

 

ooit zal het duidelijk zijn

in boeken van een geleerde

soms een eeuwtje  achteraf

 

tegen dan rot elke mening

met de bedenker in zijn graf

08:22 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

stadsguerrilla

stadsguerrilla

 

De Europese landen (het landje van Pieter De Crem incluis) staan elkaar bijna te vertrappelen om te mogen deelnemen aan de VS-operatie tegen IS. Is dit zo verstandig?

IS voert in wezen een guerrillaoorlog en wanneer die op het land niet meer werkt dan schakelt men over op een stadsguerrilla. Het extremisme is immers zeer mobiel. Participerende landen maken daarom hun grote steden tot een mogelijk doelwit: ook wij kunnen ons eigen nine eleven beleven, dankzij De Crem en co.

Het lijdt geen twijfel dat IS gruwelijke terreur bedrijft maar gelijkaardige feiten vielen ook voor in Latijns-Amerika en werden toen georganiseerd of minstens gesteund door de USA. Daarover werd toen (de periode van 1945 tot ongeveer 1990) nauwelijks gerept in de media, een groot contrast met de huidige exposure die ons dagelijks confronteert met gruwelijke beelden of berichten ten einde de publieke verontwaardiging op te wekken.

Hoe moet je IS dan wel bestrijden? Ten eerste door de voedingsbodem van het fanatisme weg te nemen: de sociale onrechtvaardigheid en het gebrek aan scholing in de landen van oorsprong. Ten tweede: pak de wapenhandel en –smokkel aan want telkens weer moeten we de vraag stellen hoe die waanzinnige bendes aan hun modern wapentuig geraken. Dit is een strategie voor de langere termijn.

Op de korte termijn kan ik leven met een militaire interventie op voorwaarde dat die ‘chirurgisch’ kan worden uitgevoerd, wat wil zeggen dat er geen burgers worden getroffen. Kunnen de VS en hun ‘coalition of the willing’ dit garanderen: ik betwijfel het.

 

Kortom: militaire overmacht lokt alleen nog meer frustratie uit en iedere partij zal vechten met de middelen waarover zij beschikt. Voor een terreurbende zullen dit aanslagen zijn en de doelwitten kunnen zich overal bevinden, ook bij ons.

de haan 11 sep. 14

07:07 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

na de hersenbloeding

thuis na  hersenbloeding

 

 

hij suft maar wat, sloft 

bijziend door de kamer:

waar zou dat lichaam weer liggen

dat ik ooit heb liefgehad?

 

het moet een kwaaltje zijn

eigen aan een versleten brein

een defect in een delicaat

orgaan en er is geen lampje

dat zijn gebrek verraadt

 

er is nog die neiging soms

een impuls die uit een oog vertrekt

en ergens onder het dons

van een arm vertraagt

uitsterft als een moe geluid

 

hij lummelt door de dagen

en binnen in hem

is het voor altijd nacht:

‘weet jij waarom ik nu zou klagen

weet ik waarom jij lacht?’

 

het zal de aard wel zijn

van al wat voortkomt uit de aarde:

een lichtje werd aangestoken

het blijft als zwakke schijn

opdat men denken zou

dat er iemand thuis is

en nog opzit voor de buis

 

ook de dood, die  rover

vindt de leegte niet erg pluis

05:59 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende