24-10-14

NVA boutade

boutade

 

Joachim Pohlmann, woordvoerder van Bart De Wever, herhaalt op een zelfgenoegzame manier in DM een ‘boutade’ waar ik misselijk van word: ‘Wie op zijn 20ste geen socialist is die heeft geen hart, wie het op zijn 30ste nog steeds is die heeft geen verstand.’

Dus al wie zeurt over die roemruchte 1% die bijna alle rijkdom in handen heeft, die is een dommerik. Wie dweept met het neoliberalisme die heeft het licht gezien. Is het dan zo dom om te wijzen op de gevaren van het neoliberalisme?

Om te beginnen gokt dit systeem met de overlevingskansen van de menselijke soort in haar eigen biotoop, de aarde: blind kapitalisme staat voor een onherstelbare vervuiling.

Ten tweede zorgt het voor een ondraaglijke ongelijkheid bij ons en in de hele wereld. Uit deze dramatische ongelijkheid moeten onvermijdelijk conflicten voortkomen, ook gewapende. Een onaanvaardbaar ongelijke wereld is een gevaarlijke wereld.

Ten derde betekent dit neoliberalisme, waar de NVA bij zweert, voor de volgende krankzinnigheid: zij die in het systeem (moeten) meedraaien lijden aan stress en aanverwante kwalen (hun levenskwaliteit wordt ernstig aangetast) en zij die erbuiten vallen overleven in mensonwaardige toestanden.

Is dit alles analyseren en aanklagen een uiting van dwaasheid? Ik stel vast dat heel wat eminente geesten hun hele leven daaraan gewijd hebben: wereldvermaarde economen, maatschappijcritici zoals Noam Chomsky, gedreven journalisten en vul verder zelf maar aan.

Naar mijn mening (indien ik in mijn domheid nog een mening mag formuleren) is sociale bewogenheid juist omgekeerd zeer intelligent en allesbehalve gemakkelijk. We moeten immers controleerbare feiten verzamelen en die correct analyseren en de juiste vragen stellen. En wij moeten denken op de langere termijn.

Neoliberalen geloven blindelings in hun systeem van uitbuiting en hebzucht. Dat is pas kortzichtig en oliedom.

 de haan 24 okt. 14

07:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-10-14

inlevering cultuurhuizen

na ‘arm Vlaanderen’ nu cultuurarm Brussel?

 

Een goeie  honderd jaar geleden verscheen een reportageboek over ‘Arm Vlaanderen’: toen ging het om materiële armoede. Moeten we ons in de komende jaren verwachten aan een cultuurarm België?

Na de besparingswoede van de Vlaamse regering heeft – zoals men wel kon verwachten – de rechts-liberale federale regering haar snoeischaar gericht op de Brusselse cultuurhuizen met internationale uitstraling. Yves Desmet en de intendant van de Munt, Peter De Caluwe, suggereren dat het meer om een ideologische afrekening zou kunnen gaan dan om budgettaire rechtlijnigheid. Het is immers algemeen geweten dat deze befaamde cultuurhuizen een afkeer hebben gedemonstreerd van het Vlaams nationalisme en de mogelijke splitsing van het land: moeten zij daarom nu bloeden?

Deze cultuurhuizen – zoals de Munt, de Bozar en het nationaal orkest – kosten de belastingbetaler inderdaad veel geld en daarbij kunnen twee vragen worden gesteld: hoe belangrijk vinden we ons Europees cultureel erfgoed en hoe maken we de producties gemakkelijker toegankelijk voor een breder publiek? Ik kan alleen maar getuigen dat mijn broer en ikzelf als kinderen van een fabrieksarbeider vaak genoten hebben van het aanbod in Brussel. Met heimwee denk ik terug aan Maurice Béjart en zijn Ballet van de Twintigste Eeuw – ook een internationaal befaamd gezelschap dat om financiële én inhoudelijke redenen werd weggepest.

De verruiming van de belangstelling moet thuis en op school gebeuren en ook via onze media, vooral de tv-zenders. Thuis moet er al eens naar iets anders geluisterd  worden dan de moderne en modieuze boenkeboenk-geluiden.  En scholen dienen op zoek te gaan naar samenwerkingsmogelijkheden zoals matinees. Anders gezegd: wat we verstaan onder ‘klassieke ‘ kunst hoeft niet wereldvreemd te zijn. Dwaas detail: onze schoonmaakster die slechts lagere school heeft gelopen, zet hier ook altijd Klara aan.

Het klassieke repertoire blijft dus relevant en het is geen dwaasheid om daarin te investeren. Ten bate van iedereen die zich ervoor wil openstellen om zich zo verder te ontwikkelen en als mens te voltooien.

, de haan 23 okt. 14

09:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

knutselen

knutselvers

 

 

een dichter is maar een kind

uit een hut in Afrika

hij vindt wat hij maakt wat

 

hij plooit een overschotje ijzerdraad

om een weggeworpen blik

om tuitjes van afgelopen garen

 

en het rolt als een tank

als een paard van Troje

of de fiets van Eddy Merckx

 

maar wie zegt wat zo’n kind

in gedachten heeft

dat het gedachten heeft

aan een list van Odysseus

aan de glorie van een Kannibaal

 

elk kind is zijn eigen verhaal

het vindt wat het maakt wat

 

en het rolt als chroomwerk

in het magere zand

en het schittert als een droomwerk

in het klad op de achterkant van een blad

 

en meer is er niet aan de hand

dan een droom die het allang vergat

07:36 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-10-14

de dood als gebuur

de dood was een gebuur

 

eerst was de dood: plots verdwenen;

grootvader woonde bij ons thuis

en opeens zat niemand in zijn rieten zetel

 

hij was naar Lourdes geweest

en verscheen met een afgezet been:

hield de Maagd die genadig geneest

niet van zijn gebeden? ze trapte op zijn zwarte teen

 

dan kwam een spookverhaal

winter 53: een polderbaan

was weggespoeld, twee studenten verdronken

nog zie je de begrafenisstoet

de houten koets met flambouwen

 

deze dood had majesteit en was luguber

tegelijk: je bleef van hun wagen  dromen

die bij een sluis gezonken bleek

 

verder volgt een reeks bezoeken:

moeders heengaan een verdoving

je huilde op haar zusters schoot

beschaamd om jouw vertoning

 

nooit heb je moeten wachten:

een trouwe buurman bleek de dood

hij schoof  zijn voeten onder tafel

en wie hij ook zou slachten: hij genoot

12:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Thomas Piketty in Humo

Piketty voor beginners (in Humo deze week)

 

In het boeiende artikel over de rijzende ster onder de economen,  Thomas Pikette artikel over de rijzende ster onder de economen, y, stelt ene Victor Broers  - niet bepaald een fan van de nieuwe vedette- dat niet de superrijken en de ongelijkheid het probleem vormen maar wel de armoede: volgens hem moeten we focussen op alles wat de armen moeten ontberen.

Mijn eerste bedenking: hier zijn extra middelen voor nodig en waar gaat men die extra’s halen indien niet bij de superrijken?  De gemakkelijkste kritiek op Piketty en zijn aanhangers is dat het hier louter gaat om ‘afgunstsocialisme’. Maar ik alleszins heb niets tegen rijkdom. Op voorwaarde dan wel dat de fortuinen minstens ten dele worden geïnvesteerd in de economie.

Want nu horen we van onze neoliberale regeringen dat een economische groei het heilsmiddel is om alle problemen op te lossen en opnieuw meer welvaart te creëren. Maar tegelijk laten deze regeringen de improductieve fortuinen buiten schot: de renteniers worden ongemoeid gelaten op een flauwe ‘Kaaimantaks’ na.

Groen en de PVDA (vooral Peter Mertens in zijn boek ‘Hoe durven ze?’) pleiten voor een voorzichtige taxatie van de superrijken: het betreft dan vermogens groter dan 1 miljoen euro die progressief zouden belast worden – de laagste aanslag bedraagt amper 0,5 % wat die kapitaalkrachtigen nauwelijks zullen voelen.

De Vlaamse en federale regeringen doen precies het tegenovergestelde en laten de begrotingstekorten betalen door de modale burger en door de armlastigen. Waardoor de ongelijkheid en vooral het onrechtvaardigheidsgevoel zullen toenemen met allerlei manifestaties en stakingen tot gevolg, waarbij in de rechtse media weer zal geschoten worden op de onverantwoordelijkheid van de vakbonden.

Mijn besluit: ongelijkheid zal er altijd zijn maar herverdeling is een noodzaak om te komen tot de aanvaardbaarheid van deze ongelijkheid. Eén slogan blijft overeind: ‘laat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen’. Dit is niet meer dan rechtvaardig.

 de haan 22 okt. 14

11:37 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

chatroom

how dark is my chatroom

 

 

hoe streel je met geschreven taal

met schamele woorden op een bevend scherm

ze moesten door lange haren gaan

en wangen opvangen

als de laatste druppel uit een kraan

 

stel je voor: een struikelpas

meer vallend al dan lopend

een gebroken kalebas

en vertwijfeling al hopend

 

wie streel je met geschreven taal

weet de lezer wat die leest

hoeveel adem behoeft een verhaal

eer het  verzwijgen geneest

 

hoe ontwijk je geschreven taal

vrijpostigheden op een scherm

een muis die klikt en dubbelklikt

en het scherm is grijs en kaal

 

stel je voor: een knittelvers

het knibbelt aan een kabel

het heeft iets schoons van ver

en het gelooft zijn eigen fabel

 

wie benijdt ons geschreven taal

toch geen mens die over heeft

die over loopt als een rivier in maart

men schrijft niet als men leeft

10:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Montaigne

het past de ouden – Michel de Montaigne

- but at my back I always hear. Marvell -

 

 

het past de ouden zich dicht te plooien

als een dagblad om een droogbloem

en het is de jaargang van hun jeugd

met koppen die verstrooien

en een foto die verheugt

 

en niet de bladen  zuigen

de bloem slorpt de beelden in zich op

en drukt de contouren

van een droom

 

ze bloeien hun oude dromen

‘als een maretak in een dode boom’

de ouden vertrouwen hun dagen toe

aan die wagen zonder toom

 

zij voelen 

aan maagzweer en niersteen de woeste koets

die hen meesleurt bij de haren

die hen bonkend over de stenen pleurt

en pas de dood zal het paard bedaren

 

het past de ouden om achterwaarts

om ruggelings de slagen te verduren

wanneer alles breekt van slaap tot aars

maar nog niet nog lang niet

dat inwendig oog dat de koppen leest

en naar de foto’s blijft turen

 

de jaren sturen hun strijdkaros hun briesend beest

en de koets is woest en de keien gooien

hen als een strobaal in de lucht

maar zie ze toch eens dubbel plooien

weerom lachend om die domme klucht

07:26 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-10-14

De Wever en het verleden

hoe ver terug in de tijd?

 

Bart De Wever heeft zondag weer zijn rol van Calimero met verve gespeeld, ditmaal wat betreft Theo Francken en Jan Jambon. ‘Ze zoeken ons’ is zowat het refreintje in zijn betoog.

En dan roept hij, als historicus, pathetisch uit: ‘hoe ver moeten we terug in de tijd? Ik leef en werk in de 21ste eeuw.’

De makke is zijn houding is het feit dat zijn kompanen zelf door hun gedrag of uitlatingen terugkeren naar de collaboratie en naar de VMO.

Uitspraken als ‘de collaborateurs hadden hun redenen’ zijn op z’n minst dubieus en de aanwezigheid van Francken op de viering van de stichter van een militie die veroordeeld werd als ‘paramilitaire organisatie’ is meer dan dubieus: dit is onmiskenbaar een uiting van sympathie.

BDW zelf mag dan wel klaar en duidelijk verklaren dat ‘de collaboratie fout was’, niet iedereen in zijn partij blijkt daarvan overtuigd: niet bij de kopstukken en zeker niet aan de basis.

de haan 21 okt. 14

12:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

regenliedje

regenliedje

 

we zongen in die dagen

dat geen van ons een paraplu bezat:

‘het regent, het zegent,

de pannetjes worden nat’

 

we vonden vrolijk onze wegen

naar het schooltje van de Naart

want de meester had verhalen

in zijn machtig hoofd vergaart

 

‘het regent, het zegent’

elke engel had een kwast

waarmee hij het water wijdde

en ons op blijdschap heeft vergast

 

spattend door de plassen

werden onze sokken nat

we zouden moeder droef verrassen

die weer de smoor in had

 

‘het regent, het zegent’

en vandaag met paraplu

loop ik als getekend

want heimwee is zo sluw

08:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-14

ebola

ebola overdreven?

 

Wordt het ebolagevaar niet ferm overdreven? Tot nog toe zijn er ongeveer 5 000 mensen overleden aan het virus terwijl er wereldwijd meer dan een miljoen sterven aan tbc en meer dan een half miljoen aan de griep.

De ebolapaniek heeft vooral te maken met het feit dat er nog geen medicijn tegen bestaat en met de onduidelijkheid omtrent het besmettingsgevaar.

Er zou meer kunnen gebeuren dan paniekreacties, bijvoorbeeld door de gespecialiseerde diensten van ons leger. Maar de regering treuzelt. Waarom?

Naar mijn mening is ebola slechts een symptoom van een algemene onverschilligheid tegenover Afrika en de problemen op dat continent.

Om te beginnen is er al de neoliberale globalisatie die de Afrikanen weinig kansen biedt op een fair inkomen, op ontwikkeling en een menswaardig bestaan. Wat de wereld interesseert zijn twee dingen: de bodemrijkdommen van Afrika en dit continent als afzetmarkt van allerlei modern wapentuig. Een overduidelijk voorbeeld is Oost-Congo waar een neokoloniale plundering aan de gang is en tegelijk  massale slachtpartijen en verkrachtingen. Naar schatting zijn er in die regio sedert de Rwandese genocide al vele malen meer slachtoffers gevallen dan tijdens die genocide zelf. De VN stuurt waarnemers die de boekhouding bijhouden van de incidenten maar nauwelijks iets ondernemen om de bevolking te beschermen.

Ten tweede is er de overbewapening van allerlei rebellen die zorgen voor een hele resem aan conflictgebieden. Allemaal ten koste van de lokale bevolking.

Ten derde is er de invloed van geïmporteerde godsdiensten en van de eigen tradities die elke vooruitgang belemmeren om niet te zeggen dat ze zorgen voor achteruitgang.

De internationale gemeenschap kijkt toe en onderneemt zeer weinig, met bepaalde ngo’s als uitzondering maar die kunnen meestal niet meer doen dan symptoombestrijding.

Deze overheersende onverschilligheid is het echte dodelijke virus: Afrika zal nooit geëmancipeerd geraken als daaraan niets verandert. De Afrikaan zal altijd het ondergeschoven kindje blijven van het economisch systeem dat opgedrongen wordt door de Westerse machten en door China.

Ebola raakt ons maar omdat er een kleine – zeg maar minieme - kans bestaat dat we er zelf door getroffen worden.

 de haan 20 okt. 14

07:12 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

huis aan de kade

het huis aan de kade

 

 

er was de rust van stropapier

in de tonen van oktober

en de verdroomde albatros

die opvloog uit de trage akkoorden

van Fleetwood Mac

 

en af en toe werd de noodmatras

een oosters ligbed

voor een naakte schone

en verhalen bloeiden

in theelichtjes op de vloer

 

en telkens met de nacht:

de torens in het oker

de trots van de stad

en het water dat stilstond

alsof de rivier een streep trok

onder een tijdvak

 

het was er rustig in huis

al was het voor de wet bouwvallig

met vonken die sloegen

uit een stopcontact en buizen

die waren stuk gevroren

 

maar af en toe bloeide een schone

als een witte heester in de nacht

en je had iets van een slapeloze vlinder

die zich opblies tot een albatros

tot een vogel met grootse dromen

en voor één nacht bleken ze zelfs waar


05:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-14

winters gedicht

sporen in de sneeuw

 

 

sneeuw komt op de tenen

van een kristallen trap

tekent de vele assen

waarom die wentelt

 

sneeuw is een dansend meisje

in een frutseljurk van zijde

en draaierig valt ze om

uithijgend in zwijgen

 

kon het maar zo stil

in je stampende schedel

alleen nog woorden als vissen

open lippen die aantikken tegen

de glazen kogel

 

sneeuwt verschoont

de lakens van een koortsige dag

schudt de kussens op

en het zieke hoofd

kan weer verzinken

in zijn droom

 

het draait om vele assen

en meisjes lopen op hun tenen

van een wenteltrap

en het wemelt van vissen

die het glas aanraken in een hap

 

sneeuw tekent een wereld

schoon nog als een blad

woorden laten de sporen

van een wezel of een rat

13:41 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

lief gebaar

lief gebaar

 

ze kamt hem de haren:

een lief gebaar al rukt ze

van achter wat klissen uit

 

hij denkt aan de tondeuse

van vader: zijn oren

die uitstaken na elke beurt

 

hij moet kajieten : een kinderlijk

protest doch dan gaan de tanden

zacht en het wordt genieten

 

ze kamt: een moederlijk teken

en weer wil hij krimpen

naar de maat van een schoot

 

het lijkt een piëta: een beeld

van ontfermen en eventjes

houdt hij zich koest en dood

08:37 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

failure

 

failure

 

 

meer dan een mailtje

‘failure to deliver’

hoeft niet hou je niet over

om haar weer te zien:

blue blue blue

jeans en ogen en schaduw van ogen

 

de lippen zalmroze

en springend als een zalm

over de stuwdam in zijn mond –

en haar zomerse adem een luwte

van rozen al laat in de avond

 

neen, geestelijk is het niet gezond

en lichamelijk een lacher:

versuft door de slagen der jaren

zo wuft nog de stakker

van een sloom verlangen

 

het ging om de puntjes

tussen de delen van een naam

en het gaat om de punt

aan het eind van een zin

 

hij ziet haar als een accolade

een overmoedig begin of een hiaat

een gedachtestreep een leesteken

dat aangeeft waar iets overbodigs staat

en niets lijkt weer zo nodig:

 

de lippen springend als zalmen

dat zomerse blauw in haar blik -

soms blijft het afscheid talmen

en voelt de tijd al verglijdend

zich gladjes in zijn schik

06:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-10-14

de homo als castraat

de homo als castraat

 

Onze kardinaal Danneels, de man die de pedofilieschandalen onder de mat wou vegen, is aanwezig op de Roomse synode en als wat hij aan de pers verklaart correct is, dan is de bisschoppensynode een maat voor niets geweest.

Over holebi’s zegt Danneels zoals altijd dat ze moeten gerespecteerd worden als mens maar dat ze ‘hun praktijken’ niet mogen beleven. Hij ziet de homo dus nog steeds als een castraat.

Het rare van de zaak is dat de grondlegger van het christendom, de timmermanszoon Jezus, weinig gezegd heeft over seks en wat erover genoteerd staat in de vier door de kerk erkende evangelies klinkt bijzonder contradictorisch. We lezen ‘zalig de maagden’ in de Bergrede en wat verder ‘het is beter te huwen dan te branden’.

De eerste zaligverklaring is absurd want dan zou onze soort uitsterven, bij de tweede moet men zich afvragen wat het werkwoord ‘branden’ betekent. Volgens mij moet het aangevuld worden met ‘branden van begeerte’. Nou, holebi’s ‘branden’ wel eens van begeerte, dus is het beter dat zij trouwen – als men deze profeet ernstig neemt, natuurlijk.

 

Een meer seculier commentaar zou zeggen: wat hebben deze gemijterde celibatairen te zoeken tussen onze lakens? Zij zelf hebben – als ze niet hypocriet zijn tenminste – geen enkele ervaring met seks. Wanneer zullen deze hoogbejaarde en wellicht al impotente heren (dames zijn er bij mijn weten niet bij) eens beseffen dat zij geen enkel recht hebben om directieven uit te vaardigen omtrent seksualiteit. Zij mogen zoals iedere oudere (en wijs geachte) mens raad geven, doch raad is geen dwingend eisenpakket.

 

In het Vlaams wordt gezegd: ‘een scheet in een fles’. Wel, ik denk dat deze met zoveel trommels en trompetten aangekondigde synode daarnaar zal rieken.

de haan 18 okt. 14

20:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

kwalen

kwalen

 

ouderdom, het klinkt als gegrom

van de grootste trom die uitseint

dat het dorp thans wordt bestormd

 

de daken branden, de vrouwen

meegesleept, hun mannen slap

in de benen – geen machete

in handen: deze angst verlamt

 

ach, velen leven vrolijk

op hun oude dag en jij verliest

het weerwerk van een lach

 

de tijd sluipt als een tijger

op het ogenblik van de oogst:

zwijger, ga het graan binnenhalen

al zeuren je kwalen nu het hoogst

11:28 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

kunstenaars

buren bij kunstenaars

- voor Geert en Dirk -

 

het was zo’n avond van grapjes

en hapjes, zware bieren: de glazen

te klein om nuchter te blijven

 

beschenen door gekleurde lichten

toegekeken door een geverfd gezicht

de vraag: wie zou als eerste zwichten,

wie verloor als eerste zijn gewicht

 

want het begint met zwaar gebabbel

over film en ooit te lezen boeken

en later: vrouwen ooit te grabbel

die men thans vergeefs zal zoeken

 

zo  doen het kunstenaars en hun geliefden

op leeftijd en dat is vroeg:

aanwezig al wat ze beliefden

en binnenin het beest dat kloeg

07:01 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Sag Nein

’t is beter stille dingen stil te laten – Geoffrey Chaucer

- Sag Nein. Wolfgang Borchert –

 

lijdzaam lieten ze zich voeren

als vee naar de kooien van een trein

gedwee bereid zich te ontkleden

want ‘wie zwijgt die voelt geen pijn’

 

leermeesters zijn de eerste beulen

wanneer ze verhalen van een god

de eersten die met de vijand heulen

wanneer ze  dit vertalen in een lot

 

het vee heeft geen keuze

het wordt gefokt

voor de verachting van een trein

en zelfs het vee kent zijn geuzen

die met geen stok

te stampen zijn in een rij

 

de mens is meer dan de  beesten vrij

zijn noodlot is een fabel

bezopen dichters bezingen het blij

met snot aan hun snavel

 

er is de hemelse leer in strijd

met het aardse feit:

de woorden in hun schrijn of koker

en het stof dat heeft geademd

dat al stikkend werd verzameld

in de kathedralen van de stoker

 

er is geen eer in lijdzaam volgen

geen lot geen god

er is de keuze

die door het zwijgen wordt verzwolgen

 

er is  maar één ster om te dragen

en haar stem zegt:  SAG NEIN

want wie volgen die voelen de pijn

waar hun verwrongen monden om vragen

06:12 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-14

illegaal

illegaal

 

Theo Francken zou op zijn Facebookpagina hebben gezegd dat Joden en Indiërs economisch productiever zijn dan Marokkanen en Congolezen. Hierbij kan om te beginnen worden opgemerkt dat de eerste groepen vooral in de diamantsector actief zijn en die is niet zo koosjer. In het Brusselse Matongé zijn er tal van bloeiende kleinhandelszaken en eethuizen zodat je niet kan zeggen dat de Congolezen gedoemd zijn om improductief te blijven.

De eerste beleidsintentie van Francken is de ‘criminele illegalen’ harder aanpakken, desnoods door ze met hun kinderen op te sluiten in een gesloten centrum wat een eufemisme is voor gevangenis en in strijd met de Europese wetgeving en dus zelf illegaal.

‘Criminele illegaal’ is een pleonasme: wie  zogenaamd illegaal is die plaatst zich buiten de wet en is daardoor alleen al een crimineel – zeker in de ogen van Francken en zijn aanhangers. Gaan we terug naar ‘Les Misérables’ van Victor Hugo waarbij mensen wegens gebrek aan een legaal inkomen overgaan tot kleine misdrijven en daarvoor zwaar moeten boeten?

In elk geval brengt deze mensen terugsturen geen enkele oplossing voor het asiel- en vluchtelingenprobleem. Daar zijn volgens Patrick Dewael – geen linkse denker – drie dimensies aan: een nationaal, een Europees en een oorspronkelijk in de landen van herkomst.

Ons nationale beleid is overwegend repressief en daar is één excuus voor: we leven in een klein en dichtbevolkt land. Europees gebeurt er niets en toch zouden de EU-landen op een genereuze manier kunnen afspreken hoeveel vluchtelingen ze aankunnen en die op een billijke manier verdelen – waarbij een land met veel ruimte gecompenseerd wordt door dichtbevolkte met veel geld.

Het beslissende element is echter wat er ondernomen wordt aan de oorzaken: onderontwikkeling en onveiligheid. De onderontwikkeling is in grote mate toe te schrijven aan de neoliberale globalisatie: niet iedereen krijgt dezelfde kansen op een fair loon, op scholing, gezondheidszorg en dies meer.

De onveiligheid heeft te maken met talloze lokale conflicten waarover je een boek zou kunnen schrijven met een dik hoofdstuk over de wapenhandel en –smokkel. Denk bv aan het feit dat IS beschikt over Amerikaanse wapens. Als het echt de spuigaten uitloopt reageren de machtige landen met een militaire interventie (meestal een bommenregen die heel wat ‘collateral damage’ veroorzaakt) waardoor nog meer mensen op de vlucht slaan.

Voeg hierbij het gegeven dat alleszins in ons land het budget voor ontwikkelingssamenwerking verminderd wordt. Zo kom je tot de vraag of de dames en heren met macht dit probleem wel willen oplossen. Ik verwacht in dit opzicht geen initiatieven van Francken: zijn geest is ingesteld op repressie, aan oorzakelijk denken doet hij niet.

de haan 17 okt. 14

12:22 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

geen waarborg

goudschilfers

 

later uit de lakens

biedt geen waarborg:

woorden blijven goudschilfers

op de bodem van een troebele rivier

 

beteuterd als een peuter

verfrommel je het lege blad:

net goed om een oude

kroontjespen mee schoon te vegen

 

en dapper scherp je een potlood aan

als een tekenaar wil je met houtskool

aan de slag: je wou dat ook jij dat kon,

van streepjes komen tot een glimlach

11:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DM vernieuwd

DM vernieuwd

 

Ligt het aan mijn oude ogen: ik kan die vernieuwde Morgen nauwelijks lezen, het nieuwe lettertype lijkt me veel te klein of te onduidelijk.

Ben ik alleen in deze situatie of hebben sommige lezers daar ook last van? Volgens mijn oogarts zijn mijn ogen nochtans niet te verbeteren en mijn leesbril evenmin.

de haan 17 okt. 14

08:16 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

wierook

 

en wie rook naar wierook?

 

 

verhalen verfraaien

zij kleden het leven

in de gewaden van de droom

smeren gezichten in

met de zalfjes van invulbaarheid

 

gedichten lijden aan magerzucht

zij schrokken hun woorden op

en braken ze weer uit

over de glazige huid

vlokt de blauwe schaduw

van de bange aders

 

een dichter heeft het ongeduld

van te korte vingers

die scheuren het goudpapier

van de morgen

turen beteuterd in de lege doos

 

verhalen zitten gezellig in het vlees

zij bezingen van somberte

de zonnige kant en van nevel

de goochelkunst die gestalten

oplost in geluiden

 

gedichten dwepen met regen

bedekken hun druipende voorhoofd

met een broekje van kant

(en het geurt naar de brand

van onvindbare kruiden)

07:55 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-14

invriezen eicellen

uitgesteld moederschap

 

Enkele Amerikaanse bedrijven – waaronder Facebook – bieden hun vrouwelijk personeel een wel merkwaardige gunst aan: zij mogen op kosten van de firma hun eicellen laten invriezen zodat ze pas later – eventueel na hun carrière – voor het moederschap kunnen kiezen.

Ik ben geen medicus en kan dus niet inschatten welke risico’s hieraan verbonden zijn. Wel heb ik een aantal vragen: is een lichaam van 50 of meer nog geschikt om een vrucht te dragen, komen hier gezonde baby’s van, wat met kinderen die eigenlijk ouderlingen als vader en moeder hebben???

De kern van mijn bezwaar is echter dat hier de wereld op z’n kop wordt gezet: deze vrouwen worden verondersteld te leven om te werken en niet om te werken om te kunnen leven. Ik vind dit pervers.

En onze moderne beschaving onwaardig. Moeder worden doe je het best als je lichaam in prima conditie is en wanneer je er zelf aan toe bent mocht die druk van de werkgever er niet zijn. Wat bedrijven dienen te doen is voor kinderopvang zorgen of zelfs voor vervoer naar de scholen. Financieel is dit haalbaar , zeker bij de bedrijven die woekerwinsten scoren op de beurs.

Mijn besluit: dit initiatief is alweer een volgende stap in de ontaarding en dehumanisering van de  samenleving. Bepaalde werkgevers – zeker die van de grote bedrijven – werpen zich op als de nieuwe dictators van onze tijd: zij mengen zich zelfs in het meest intieme. Deze bedrijfsleiders zijn mentaal ziek.

de haan 16 okt. 14

09:12 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

jobcreatie

jobcreatie

 

Emeritus professor Arbeidsrecht Othmar Vanachter (KuLeuven) valt de topeconomen Paul de Grauwe en Paul Krugman (Nobelprijswinnaar economie) bij door in DM te stellen dat de beloofde jobcreatie louter hypothese is. Wat de bevolking moet inleveren door prijsstijgingen of het verminderen van subsidies daarentegen is een absolute zekerheid.

Geen enkele werkgever kan garanderen dat hij in de komende jaren meer mensen in dienst zal nemen, dat wordt immers bepaald door de economische conjunctuur en die hangt af van de vraag.

Nu is er geen vraag zonder koopkracht en zowel de Vlaamse als de federale regering tast de koopkracht van de gewone burger aan. Duidelijk gezegd: het nieuwe beleid is op drijfzand gebouwd zo niet op leugens. Het besparen om te besparen heeft nog nergens zijn deugdelijkheid bewezen.

Wat we nodig hebben zijn nieuwe openbare investeringen die direct werk creëren. Dat hebben de genoemde topeconomen al uit den treure herhaald. Zij worden tegengesproken door types als Geert Noels die duidelijk van rechtse strekking zijn: het volk moet en zal bloeden, het leeft al jaren boven zijn stand.

Nu ben ik zelf een resoluut voorstander van meer soberheid. De vraag is echter waar je het onderscheid maakt tussen luxe en normaal comfort. Iedere burger, ook de laagste inkomens en vervangingsinkomens, hebben in deze tijd en in deze samenleving recht op comfort. Luxe is weggelegd voor de rijken op voorwaarde dat die ook hun billijk steentje bijdragen.

En wat dat laatste betreft, kunnen we ons eraan verwachten dat de fraudebestrijding zich vooral zal richten op de diverse vormen van sociale fraude (fouten die begaan worden aan de basis van ons stelsel) en niet op de fiscale (fouten of misdrijven die begaan worden aan de top).

Zo zitten beide regeringsverklaringen vol loze hypotheses en regelrechte onrechtvaardigheden. Het is geen wonder dat de drie grote vakbonden nu al een gemeenschappelijke actie aankondigen: dit beleid is voor de werknemers en de vervangingsinkomens niet te slikken.

de haan 16 okt. 14

06:58 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-10-14

Sikh krijgt gelijk

Sikh-jongen krijgt gelijk

 

Volgens een algemeen reglement van de GO-scholen mogen hun leerlingen geen tekenen dragen van een levensbeschouwing. Een Sikh-jongen - of zijn ouders (?) - heeft dit aangevochten bij de Raad van State en heeft meer dan terecht gelijk gekregen.

Want dit reglement komt neer op pure discriminatie: alleen zichtbare symbolen worden verboden en iedereen weet dat de katholieke – een kruisje of een ‘scapulier’ of medaillon – vrijwel altijd onder de kledij verborgen blijven.

Welk signaal krijgen de leerlingen bij zo’n verbod: bevordert dit de verdraagzaamheid? Naar mijn mening moeten de scholen, ook de katholieke, hun leerlingen leren omgaan met diversiteit, met het leren aanvaarden van het anders zijn  (en het er anders uitzien) van de anderen.

Ik weet wel dat het vrijlaten van religieus geïnspireerde kledij en/of symbolen kan leiden tot misbruiken zoals de dwang vanwege de groep of van externen. Maar dan komt een tweede opvoedingsproject aan bod: opvoeden tot weerbaarheid, durven voor zichzelf op te komen en eventueel neen te zeggen aan opdringerige buitenstaanders.

Een algemeen verbod beschouw ik als een gemakkelijkheidsoplossing en het getuigt zeker niet van moed. Het is een abdicatie: de directies (of het hoofdbestuur van de koepel) zeggen in feite dat zij bij voorbaat mislukt zijn, dat zij er niet in slagen die weerbaarheid en dat respect voor de diversiteit aan te leren. Ik vind dit onze scholen onwaardig.

 

 de haan 15 okt. 14

19:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

kerkelijk schisma

kerkelijk schisma?

 

Eerder heb ik geschreven dat het tussentijdse rapport van de bisschoppensynode in Rome hoopvolle tekenen bevat. Maar tegelijk lees je dat de meningen erg verdeeld zijn. Met name die van de Westerse bisschoppen – misschien met de conservatieve Fransen als uitzondering – en die uit de Derde Wereld die absoluut nog niet toe zijn aan de moderniteit.

Deze laatste hebben het dan ook niet gemakkelijk: zij moeten opboksen tegen een  oprukkende islam in Afrika  en vooral tegen de Amerikaanse ultraconservatieve sekten  die veel zieltjes winnen.

Zij beschikken om die reden over weinig manoeuvreerruimte  en de tegenstellingen op de spits drijven zou wel eens kunnen leiden tot een katholiek schisma. De paus moet de kool en de geit sparen. Als ongelovige kan ik toch enig begrip opbrengen voor deze tweespalt.

Tot slot: men zou kunnen opwerpen dat een atheïst zich niet dient te mengen in kerkelijke zaken – wie niet tot de club behoort moet zich niet bemoeien met de regels die in die club van kracht zijn. Dit is een loos argument want de kerk bemoeit zich met het leven van iedereen. Zij verzet zich tegen een liberale wetgeving via haar politieke mandatarissen en allerlei manifestaties en zij wil haar regels opdringen aan de volledigheid van de bevolking want wetten gelden nu eenmaal voor iedereen.

Het zou anders zijn mochten kerkelijke leiders en sekteleiders zeggen: wij doen dat niet, voor ons geen abortus, geen anticonceptiva, geen homoseksualiteit etc – Maar de moraal van de kerken en sekten is totalitair: zij wil aan iedereen dezelfde wetten opleggen tot in de slaapkamer toe.

Onze moraal is inclusief: wij eisen enkele het recht op om te mogen leven volgens onze eigen overtuiging en laten de gelovigen met rust. Tenzij, zoals eerder gezegd, de theorie en praktijk een aanslag betekenen op de Rechten van de Mens: dan is het onze morele plicht om in te grijpen. Je kan niet verdraagzaam zijn met het mensonwaardige of mensonterende, denk aan de besnijdenis van jonge meisjes voor zover die praktijk godsdienstig is geïnspireerd en niet behoort tot een verderfelijke folklore.

de haan 15 okt. 14

08:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

lege kamer

lege kamer

 

waar zal ik je vinden

dan in onzekere woorden

nog is de kamer leeg

geen levende aanwezi

en

g

 

tenzij het bloed op de vloer

waar een muis heeft gelegen

oog in oog met brood zoals

jonge mensen dood gaan

oog in oog met het leven

 

geen geluiden behalve

het suizen af en toe

wanneer een wagen komt

voorbij gegleden

 

zelfs die ene mug is verdwenen:

de dolende ziel van toen de zon

nog heeft geschenen

07:29 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

decadent

verjaardagsboeket

- decadent rijmpje voor Rita -

 

 

een teint zwart in paarse tulpen

hoe ziek moet hij zijn

hoe schaars nog bij zinnen

dat hij daarin gestikte hoofden ziet

 

hautaine lippen die smalend

zwijgen die frank hun velours

weerkaatsen op een steen in een ring

 

een heerszuchtige ring aan een hand die verdween

zij schreef haar bevelen in een siddering

schijnbaar achteloos wenkend

zoals het hartvormige blad wenkt

wanneer een schuifdeur ontgrendelt

 

een tros lange hoofden

jongedames zonder twijfel

en onder het paarse de blos

die is gebleven van toen een schaarpunt

een kraagje scheidde van een hemd

een kanten frutsel dat krakend scheurt

en neerzakt met een zucht

van opengesperde ogen

 

hoe ziek moet men zijn

- een Blauwbaard, een Halewijn? –

als men  in geurloze bloemen

het angstzweet  bespeurt

na het glorieuze verzet

na het hooghartige spuwen

op de man en zijn wet

 

hoe zacht staan ze open

die lippen van velours

hoe gaaf glanst de huid

hoe onverstoord dit zwijgen

tussen wat bottende twijgen

gestrekt als een koord

06:04 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-14

ontmaskering NVA

de ontmaskering van de NVA

 

Siegfried Bracke heeft bij de voorlezing van de regeerverklaring van Michel I zijn eerste werkdag achter de rug als Voorzitter van de Kamer. Traditioneel is die job voorbehouden aan een politicus die al wat bewezen heeft. Wat heeft Bracke al gepresteerd sedert hij journalist af is: ik zou zijn heldendaden niet kunnen opsommen. Wat betekent dat hij een ordinaire postjesjager is.

Ten tweede hebben we de viering van de oprichter van de VMO, een militaristische bende die als paramilitaire organisatie buiten de wet is gesteld. Prominenten van de NVA waren bij die viering  aanwezig, in het bijzonder Jan Janbon en Theo Francken. Janbon verklaarde zelfs dat ‘de collaborateurs hun redenen hadden’. Dit is zonder twijfel waar: de Nazi’s zelf hadden ook zo hun redenen.

Dit voorval bewijst dat een fractie van de NVA-top en een groot deel van hun aanhang van nature thuishoort bij het oude Vlaams Blok. Zo heeft extreemrechts z’n slag thuisgehaald: deze strekking zit onder een dun laagje vernis – het voorzichtiger omspringen met racisme - in de regering en bepaalt het beleid. Theo Francken heeft al laten weten wat dit kan inhouden met zijn intenties om ‘criminele illegalen’ (eigenlijk een pleonasme)  vlotter het land uit te wijzen en opnieuw met vrouw en kinderen in een gesloten centrum te plaatsen – iets waarvoor ons land al veroordeeld is door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

Ik huiver voor wat er nog kan volgen: op z’n minst zouden we ons onbehaaglijk moeten voelen met deze sujetten aan het roer.

 de haan 14 okt. 14

19:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

mildere kerk?

een kerk van mededogen?

 

Uit een eerste tussenrapport van de Roomse bisschoppensynode zou moeten blijken dat deze kerk een zachter gelaat wenst te tonen aan allerlei groepen die tot nu verstoten worden. De kerngedachte is respect en de waarde erkennen van deze mensen: gescheidenen, hertrouwden, holebi’s.

Ongetwijfeld mogen we hierin de invloed zien van de Argentijnse paus die heel wat zachtmoediger overkomt als zijn twee voorgangers. Maar verandert er iets ten gronde?

De Roomse kerk blijft vasthouden aan haar dogma’s en keiharde leerstellingen, onder meer de bepaling dat het huwelijk enkel toegankelijk is voor mensen van verschillend geslacht, wat wil zeggen dat het gericht moet blijven op de vruchtbaarheid.

 

Niettemin moeten we aannemen wat we voorlopig (?) kunnen krijgen: een milde paus en een mildere kerk. Iedereen heeft recht op z’n overtuiging, zou je kunnen zeggen, doch volgens mij niet wanneer die overtuiging ingaat tegen de rechten van de mens. Non-discriminatie zou een verworvenheid moeten zijn en daar is het Vaticaan  nog lang niet aan toe.

de haan 14 okt. 14

11:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende