20-12-14

sokken stoppen

sokken stoppen

 

waar zou het nog gebeuren:

sokken stoppen rond een ivoren bal

 

vaag zie ik moeders mandje

van wilgenteen: bollen wol

en de stopnaalden in een kluwen

 

traag verschoof de biljartbal

van hiel naar tenen tot draad

na draad de gaten verdwenen

 

spaarzaam in die koude jaren

weinig werd weggeworpen

geen sok, geen kous

 

langzaam haar gebaren

in de sofa bij de Leuvense stoof

waar zij haar ogen zat te ruïneren

 

voor vader en zonen en wij

dankbaar om haar kunsten:

wat versleten was, werd nieuw

en wie dingt nog naar de gunsten

van zo’n stille vrouw?

07:22 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-12-14

dik in de pels

dik in de pels

 

twee konijnen uit de tuin

verjaagd, uit hun Hof van Eden

ze vraten aan onze aanplant

en dan heb je een reden

 

doch het vreet aan je geweten

lulletje-rozenwater die je bent;

je denkt waar moeten ze in de regen,

liever bouwde je een tent

 

meestal zaten ze roerloos

en dik in de pels: ze verjagen

is genadeloos, de nachten worden hels

wanneer het aan jou blijft knagen

09:53 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

basisinkomen

over het basisinkomen

 

Het idee van een basisinkomen voor iedere meerderjarige is zeker niet nieuw, evenmin als het idee om minder verplichte uren loonarbeid te verrichten. Reeds in de jaren 1930 schreef de Engelse filosoof Bertrand Russell zijn roemruchte essay ‘In Praise of Idleness’. Nu kan je ‘idleness’ wel vertalen door luiheid, leegheid of leegloperij maar dat was zijn  bedoeling niet: hij wou dat iedere mens vrij zou kunnen beschikken over zijn vrijgekomen tijd en zag dat mogelijk dankzij de mechanisering of robotisering van de arbeid. Sedertdien hebben we het meegemaakt dat de loonarbeider zelf meer en meer als een robot wordt behandeld: een totaal tegengestelde evolutie dus.

Tegenstanders stellen dat geen enkele mens recht heeft op luiheid en zij voegen eraan toe dat met een basisinkomen velen op hun luie krent zullen blijven zitten. Ik vind dit getuigen van een zeer negatief mensbeeld: het is immers mijn diepste overtuiging dat een mentaal en fysiek gezond mens wil werken, alleen betekent ‘werken’ niet noodzakelijk het uitvoeren van loonarbeid.

Observeer maar eens gepensioneerden: als die geen bezigheid vinden dan vervelen zij zich te pletter, zij zitten slecht in hun vel en voelen zich overbodig en als ze wat ouder zijn dan wachten ze gewoon op hun dood. Anders gezegd: werken heeft tal van positieve eigenschappen die een mens niet kan missen. Men wil van betekenis zijn voor de anderen, men wil iets kunnen maken en noem maar op.

Sedert ik geen les meer geef, schrijf ik alle dagen: dat is mijn bijdrage aan de samenleving en alleen als daar reacties op komen voel ik mij daar goed bij (lovende reacties of opbouwend kritische). Een vriend van mij is een begaafd schilder maar om den brode moet hij ook lesgeven in een zeer lastige school waardoor hij afgepeigerd thuis komt: het spreekt vanzelf dat zijn artistieke productie daaronder lijdt. Een basisinkomen zou hem in staat stellen zich volledig te concentreren op zijn grootste talent. En dan heb je nog allerlei zorgtaken die nu door vrijwilligers worden verricht: in de mantelzorg, de culturele verenigingen en sportclubs.

Een veralgemeend basisinkomen zou de koopkracht van de lagere inkomens verhogen wat ook in het voordeel is van onze economie. En zo zijn er nog meer voordelen die iedereen hier mag aanvullen.

De dodelijke vraag is of zo’n systeem betaalbaar is: volgens utopisten wel aangezien er heel wat kosten voor de samenleving wegvallen zoals tal van controlemechanismen en vervangingsinkomens.

In een stadje van Namibië lukt het perfect, de Zwitsers gaan er een referendum over houden: we kunnen het op z’n minst even uittesten in pilootprojecten.

de haan 19 dec. 14

07:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

brief van Obama

 

Yesterday, after more than 50 years, we began to change America's relationship with the people of Cuba.

We are recognizing the struggle and sacrifice of the Cuban people, both in the U.S. and in Cuba, and ending an outdated approach that has failed to advance U.S. interests for decades. In doing so, we will begin to normalize relations between our two countries.

I was born in 1961, just over two years after Fidel Castro took power in Cuba, and just as the U.S. severed diplomatic relations with that country.

Our complicated relationship with this nation played out over the course of my lifetime -- against the backdrop of the Cold War, with our steadfast opposition to communism in the foreground. Year after year, an ideological and economic barrier hardened between us.

That previous approach failed to promote change, and it's failed to empower or engage the Cuban people. It's time to cut loose the shackles of the past and reach for a new and better future with this country.

I want you to know exactly what our new approach will mean.

First, I have instructed Secretary of State John Kerry to immediately begin discussions with Cuba to re-establish diplomatic relations that have been severed since 1961. Going forward, we will re-establish an embassy in Havana, and high-ranking officials will once again visit Cuba.

Second, I have also instructed Secretary Kerry to review Cuba's designation as a State Sponsor of Terrorism -- a review guided by the facts and the law. At a time when we are focused on threats from ISIL and al Qaeda, a nation that meets our conditions and renounces terrorism should not face such a sanction.

Third, we'll take steps to increase travel, commerce, and the flow of information to -- and from -- Cuba. These steps will make it easier for Americans to travel to Cuba. They will make it easier for Americans to conduct authorized trade with Cuba, including exports of food, medicine, and medical products to Cuba. And they will facilitate increased telecommunications connections between our two countries: American businesses will be able to sell goods that enable Cubans to communicate with the United States and other countries.

Learn more about the steps we're taking to change our policy.

These changes don't constitute a reward or a concession to Cuba. We are making them because it will spur change among the people of Cuba, and that is our main objective.

Change is hard -- especially so when we carry the heavy weight of history on our shoulders.

Our country is cutting that burden loose to reach for a better future.

Thank you,

President Barack Obama

06:00 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-12-14

Amerikaanse zelfverblinding

blind van arrogantie

 

Op de begrafenis van Nelson Mandela drukte Obama de hand van de Cubaanse president Raul Castro, een symbolische geste die aangaf dat er een ontdooiing aan de gang was tussen beide landen. Tumult en luidruchtig protest in de VS, vooral bij de Republikeinen. Een republikeinse politica sprak van steun geven aan een bloederige dictatuur.

Nu is het Castro-regime nooit een democratie geweest zoals wij die kennen, maar een bloederige dictatuur??? Wat dan te zeggen over de slachtpartijen in El Salvador, Guatemala, Argentinië onder Videla en Chili onder Pinochet en dat allemaal met de medewerking van de CIA.

Om nog te zwijgen over de moorddadige imperialistische oorlogen van de VS met alleen al in Vietnam ongeveer 2 miljoen doden. Je moet werkelijk stekeblind blind zijn en ondraaglijk zelfgenoegzaam om een land als Cuba dan ‘bloederig’ te gaan noemen.

Vanwaar deze blindheid en zeer selectieve verontwaardiging? Ik geloof dat er naast ‘de arrogantie van de macht’ (Chomsky) ook een verblinding van de arrogantie of zelfgenoegzaamheid bestaat. De Amerikanen, en dan vooral rechts Amerika, beschouwen zichzelf nog altijd als de kampioenen of voorvechters van de vrije wereld. Maar die vrijheid slaat enkel op de vrijheid van ondernemen volgens ‘the American Dream’ en ook die is niet aan iedereen gegeven: er zijn in de USA heel wat meer mislukkingen dan succesverhalen.

Doch nu zijn we aan het praten over politieke vrijheid wat in de eerste plaats zou moeten betekenen dat elk land het recht heeft om zijn eigen weg te bepalen, uiteraard met inachtneming van de mensenrechten. Het Castro-regime was inderdaad geen schoolvoorbeeld inzake het respect voor de vrije meningsuiting, maar zijn de VS met hun racisme en gigantische armoedecijfers dan wel verdedigers van de mensenrechten? Dit is een land gegrondvest op volkerenmoord (Indianen) en slavernij (Afrikanen) en het is daar nog altijd niet van losgekomen.

de haan 18 dec. 14

20:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

god de gans andere

god de gans andere

 

In de 19de eeuw definieerde de Duitse theoloog Karl Barth god als ‘de gans andere’. Toch geloofde hij in de goddelijke openbaring, meer bepaald in de menswording en wederopstanding van Jezus.

Voor mij is het dan volslagen onbegrijpelijk dat iemand als aartsbisschop Léonard (bijvoorbeeld in Knack deze week) aan die god eigenschappen toekent die gewoon menselijke interpretaties zijn. In het algemeen wordt de god van het christendom voorgesteld als een supermens: hij is algoed, alliefde, alwijs en almachtig.

Hier klopt iets niet: over een ‘gans andere’ kun je alleen maar zwijgen, al wat je over hem vertelt zijn wensdromen en sprookjes. Zeer begrijpelijk want het leven en de natuur overweldigen de mens nog altijd en dan zoekt men naar een verklaring, een steun of troost. Maar ondanks de begrijpelijkheid van deze behoeften blijven ze kinderlijke dromen. Freud heeft niet voor niets het geloof ‘een kinderziekte’ genoemd of een ‘illusie’ (zie Die Zukunft einer Illusion onder meer).

Miljarden mensen voelen zich eenzaam in een wereld zonder god. Uit hun angsten ontstond de verbeeldingskracht die de goden deed ontstaan. Ik gebruik bij voorkeur de meervoudsvorm ‘goden’ omdat dan veel duidelijker wordt. Wie van de huidige gelovigen hecht nog waarde aan het godendom van de Grieken en de Romeinen: men vindt die mythes vermakelijk of boeiend maar als waarheid hebben ze  afgedaan. Idem dito voor de godsdienst(en) van het oude Egypte of voor het veelgodendom van de Hindoes met onder meer Ganesha, de olifant-god.

Als al deze geloofsvormen bij de meeste gelovigen hebben afgedaan, waarom blijft men zich dan vastklampen aan de monotheïstische god van joden, christenen en moslims? Die god heeft een aantal bizarre menselijke trekjes. Zo zegt de god van de thora en de bijbel: ‘Ik ben een na-ijverige god, naast mij zult ge geen andere goden aanbidden’. Wat betekent dat deze jaloerse god het bestaan erkende van die andere goden. Trouwens, overal waar het monotheïsme overheerst daar heeft het met geweld andere godsdiensten uitgeroeid – denk aan de conquista van Latijns-Amerika.

Of men heeft het handiger gespeeld door eerst de vorsten voor zich te winnen en via een omweg ook de onderdanen. Denk aan het prentje in onze godsdiensthandboeken van de jaren 1950 met daarop de Frankische vorst Clovis die zich liet dopen door de heilige Remigius zodat 3000 Franken op diezelfde dag nog zijn voorbeeld volgden. Ons werd geleerd dat dit een mirakel was terwijl het ging om opportunisme en machtsmisbruik.

Ik rond af: indien men zijn eigen god omschrijft als ‘de gans andere’ dan moet men er verder over zwijgen. Heel de theologie is geen wetenschap maar een fabeltjeskrant. Fabeltjes die geslikt worden door mensen in nood.

de haan 18 dec. 14

08:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Luik-Bastenaken-Luik

 Luik-Bastenaken-Luik, in het klein natuurlijk

 

 

mei is het beste medicijn

om je te verzoenen met het leven

om te bestaan uit louter trilhaar

en retina om de beelden te vergeten

van bomaanslag en kampen

 

je fietst langs de hagen

in het aroom van meidoorn

en beneden wappert het koolzaad

zijn vlaggen van goud

 

heuvels met zilveren pluisjes

van paardenbloemen met beuken

en eiken die boven

het humeur van de dagen staan

 

je klimt en daalt

een oude man die mee mag doen

in zijn eigen jongensdroom

en je schakelt als een grote

als een heerser uit de geschiedenis

van de nietige fiets

 

het moet in mei gebeuren

wanneer het landschap is schoongemaakt

zoals men een huis opruimt

voor een gewichtig bezoek

 

mei is zo’n maand die jou medeplichtig maakt

die jou meevoert naar een zege

een roes van meer zintuigen

dan je vuige lijf nog had vermoed

 

want veel in zichzelf heeft men dood gewaand

tal van deuren gesloten

en achter de deuren het verderf:

mei doet ze open

met de lichte vingers van een meisje

en het zware denken haalt weer adem

06:47 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-12-14

racisme onder ons

Ik ben het beu om te doen alsof het allemaal wel meevalt

'Na de pis, de hondendrol, de vliegende pinten, en al de rest, is dit de tijd in mijn leven waarin ik mij het racisme het hardst aantrek. Het deksel is van de beerput en de shit vliegt in het rond. En ik word stilaan wat ik nooit ben geweest en nooit wilde zijn: boos, achterdochtig, bitter soms.'
 
woensdag 17 december 2014
 

Mijn naam is Dalilla Hermans. Dalilla, lekker exotisch, Hermans, oervlaams. Mijn naam past perfect bij mij.

Geadopteerd, en opgegroeid in een klein Kempisch dorpje door fantastische, blanke, ouders.

Ik heb altijd veel vrienden gehad. Ik was een populair kind, echt waar. En de vriendinnen die ik had in de kleuterklas, zijn dat vandaag nog. Onbezorgde jeugd, grote tuin, KSJ, tekenschool, muziekles, logeerpartijtjes en vaak op vakantie. Ik mocht een rolletje spelen in een kinderfilm, en ik zat ook op toneel en in de fanfare en op dansles.

De middelbare school ging me vlot af, bijna te vlot. Ik hoefde nooit te studeren, ik versleet vriendjes aan de lopende band, en in het weekend gingen we naar het jeugdhuis of naar de fuiven in de buurt. Ik werd leidster en later hoofdleidster in de jeugdbeweging. Ik heb zelfs niet moeten rebelleren tegen mijn ouders. Bij ons thuis was het de zoete inval, iedereen kwam er graag.

Daarna ging ik op kot, eerst in Gent en dan in Antwerpen. Dat hoger diploma is er uiteindelijk niet van gekomen, maar ik heb me 4 jaar kostelijk geamuseerd. Ik vond werk, leerde op eigen benen staan. Ik ben vaak op reis geweest, heb een paar relaties gehad, heb een aantal historische katers verwerkt, een aantal kapselflaters en een kleine quarterlifecrisis (de lightversie, met vooral veel gebabbel, sigaretten en nachtwinkelwijn op tweedehandszetels in studiootjes bij vrienden thuis).

Nu ben ik getrouwd met de liefde van mijn leven, en ik heb een zoontje, ben zwanger van een dochtertje en we kochten net een huis. Oh ja, en ik heb een geweldige job, die ik met passie doe en waarvoor ik genoeg betaald word om tevreden te zijn.

Waarom deze lange goednieuwsshow? Omdat ik een aantal dingen te vertellen heb. Maar voor ik ze vertel wil ik dat het klaar en duidelijk is voor iedereen dat ik geen klager ben, geen slachtoffer, geen zager. Ik ben een gelukkig mens, een zondagskind.

Maar…

In de lagere school waren er kinderen die niet op mijn verjaardagsfeestjes mochten komen.

Er waren ouders die hun kinderen expliciet verboden met mij en mijn zus te spelen.

Toen ik 14 was, glipte ik uit mijn slaapkamerraam om stiekem naar een fuif in de parochiezaal te gaan. Toen ik terug naar huis wilde vertrekken werd ik omsingeld door een groepje skinheads. Ik werd heen en weer geduwd, en enkele van hen hielden me vast terwijl een paar anderen op mij plasten. Ik ging doorweekt naar huis, en liet een stuk van mijn ziel en onschuld achter op de parking van die parochiezaal.

Een paar jaar later, toen ik wel mocht uitgaan, kreeg ik geregeld volledige pinten over me heen gekapt en zelfs glazen naar me gesmeten. Om van het gescheld nog maar te zwijgen. Mijn stoere vriendinnen namen me in bescherming, maar het gebeurde haast elke week wel eens.

Toen we verhuisden vonden mijn ouders een hondendrol in de brievenbus. Ga terug naar je eigen land.

Er waren leerkrachten die suggereerden dat ik beter een beroepsopleiding zou doen. Ik ben afgestudeerd in ASO zonder enige problemen.

Ik ben naar schatting zo’n 20 keer tegengehouden door politie tussen mijn 16 en 20. Ik heb nog nooit iets gestolen, heb zelfs nooit een joint gerookt.

Ik ben ooit uit een bus gezet door een buschauffeur omdat ik een broodje aan het eten was. ‘Wij’ moeten niet denken dat ‘we’ hier zomaar alles mogen.

Toen ik 18 was volgde ik rijlessen. De instructeur die ik had schreeuwde zo vaak tegen me dat ‘mijn volk toch echt niet kan rijden’, dat ik het ging geloven. Geen rijbewijs dus.

De lijst is lang, de lijst wordt langer.

Toen er een asielzoekerscentrum werd geopend in het dorpje waar ik opgroeide, verscheen er (naast de goorste golf haatberichten op internet) een nieuwjaarsbericht van een plaatselijk café in het lokale krantje dat de asielzoekers een kutjaar toewenste.

Nog steeds krijg ik blikken, of opmerkingen, of steekjes onder water, of willen mensen niet naast me zitten.

Mijn kinderen gaan dezelfde vragen aan mij stellen die ik vroeger aan mijn ouders stelde. En mijn hart zal in duizend stukken breken de eerste keer ik ze zal moeten uitleggen wat racisme is, en waarom die persoon dit of dat zegt of doet. En ook zij zullen opgroeien met de mantra’s die er bij mij van kleins af werden ingestampt: je moet erboven staan, dat hoort er nu eenmaal bij, je zal altijd een beetje meer je best moeten doen, die mensen weten niet beter…

Het is niet beter aan het worden. Het is niet uit onze samenleving aan het groeien. Het is een steeds groter probleem. Het is meer en meer voelbaar en zichtbaar en alomtegenwoordig. En nu overstijgt het de straat, kan ik de opborrelende woede niet meer sussen door te denken ‘het zijn domme mensen, ze weten zelf niet beter’. Nu zit het gif in de raad van bestuur van het centrum waar ik heen moet stappen als ik weer iets mee zou maken. En het zat op de redactie van mijn favoriete krant. En ik word er dagelijks mee rond mijn oren gekletst op sociale media.

En het zit in de regering.

Een staatssecretaris die woorden als ‘kutmarrokaantjes’ in de mond neemt… Een minister van Gelijke Kansen die beweert dat racisme relatief is… En een regering van blanke mannen die dat allemaal oké vinden.

Na de pis, de hondendrol, de vliegende pinten, en al de rest, is dit de tijd in mijn leven waarin ik mij het racisme het hardst aantrek. Het deksel is van de beerput en de shit vliegt in het rond. En ik word stilaan wat ik nooit ben geweest en nooit wilde zijn: boos, achterdochtig, bitter soms. Ik voel dat ik geen geduld meer heb voor hen die het niet willen snappen. Dat ik het beu ben om te doen alsof het niet zo erg is, dat het wel meevalt allemaal. Dat ik me dooderger als ik weer eens een mening over Zwarte Piet moet aanhoren van een goedbedoelende blanke kennis. Dat ik opeens wél begrijp waarom mijn zus en zovele getalenteerde, gediplomeerde mensen die ik ken naar Londen en verder vertrekken, waar je niet constant aan je huidskleur wordt herinnerd en je kansen op een job niet rechtstreeks gelinkt zijn aan je naam.

Daarom schrijf ik dit: niet om aandacht te trekken of medelijden of wat dan ook, maar als tegengif voor mijn eigen frustratie.

Het is tijd voor actie, er moet nu iets gaan gebeuren. Want als ik al zeg dat mijn emmer bijna vol is, dan sta ik niet in voor wat er kookt en kolkt vanbinnen bij de vele allochtonen in dit land die niet zoveel geluk hebben gehad als ik. Die geen fijne jeugd bij fijne ouders en met fijne vrienden hebben gehad. En geen oervlaamse achternaam en achtergrond.

Als wij als maatschappij de dialoog over racisme niet opentrekken en de mensen die getroffen worden door racisme niet mee uitnodigen aan de gesprekstafel, dan zal dat serieuze gevolgen hebben. Als we blijven doen alsof racisme in Vlaanderen best wel meevalt en we toch niet moeten overdrijven, dan zal dat serieuze gevolgen hebben. Als we de groeiende, terechte, verontwaardiging van zovelen blijven afdoen als ‘excuses zoeken’, dan zal dat serieuze gevolgen hebben. Als we op tv, en voor de klas en in de krant steeds dezelfde blanke gezichten zien, ongeacht het onderwerp en het publiek, dan zal dat serieuze gevolgen hebben. Onze maatschappij is superdivers, en dat zal ze blijven.

Het wordt tijd dat beleidsmakers, de media en de goegemeente van welwillende burgers dat inziet, aanvaardt en omarmt.

Het wordt tijd dat erover kan en mag gepraat worden. NU.

Op 18 december komen mensen samen op het Poelaertplein in Brussel omdat ze er genoeg van hebben. Tussen 12u en 14u houden ze daar een sit-in en zeggen heel luid:'Wij zijn de meerwaarde'. Hopelijk bent u daar bij. 

19:04 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Léonard en Vermeersch in Knack

Léonard en Vermeersch in Knack van 17 december

 

Het dubbelinterview met aartsbisschop Léonard en moraalfilosoof Etienne Vermeersch heeft me pijnlijk getroffen.

Op de uitspraken en argumenten van de eerste wens ik niet in te gaan: zijn wereld en logica zijn mij volslagen vreemd geworden. Ik zeg ‘geworden’ omdat ook ik diepgelovig ben geweest en zijn sprookjes voor waarheid heb gehouden.

Pijnlijker raakt mij de grote contradictie in de tussenkomsten van onze befaamdste atheïst. Over mensen die fysiek ondraaglijk lijden zegt hij:  ‘Als iemand wil dat het gedaan is, moet je die wens eerbiedigen’.

Totaal anders is zijn houding tegenover de zelfdoding die hij enkel aanvaardbaar acht voor mensen die helemaal geïsoleerd leven en geen relaties of geen verantwoordelijkheden meer hebben.

Wat dan gezegd over personen die sukkelen van de ene zware depressie in de volgende. Kan iemand de diepte van hun wanhoop peilen: de zeer geleerde professor misschien? Anders geformuleerd: ondraaglijk psychisch lijden daar kent de moraalfilosoof geen genade voor.

En dan heb je nog mijn stokpaardje: de personen van een zekere leeftijd die hun leven als afgerond ervaren. Deze mensen noem ik ‘de voltooiden’. In hun eigen toekomst zien  ze nog enkel aftakeling of overbodigheden en die willen ze niet meer meemaken, zij zeggen: ‘het is mooi en genoeg geweest.’ Naar mijn mening hebben ook deze ‘voltooiden’ het volste recht om uit het leven te stappen. De uiteindelijke vraag is: ‘whose life is it anyway’? Over wiens leven zijn we aan het praten? Is het zelfbeschikkingsrecht in deze geschetste contexten absoluut of niet? In mijn ogen kan à la limite enkel de betrokkene zelf oordelen over de vraag of het genoeg is geweest. En met ‘à la limite’ bedoel ik dat er wel overreding mag aan voorafgaan maar dat men zich moet neerleggen bij de finale beslissing.

Tot slot wil ik nogmaals van leer trekken tegen de schandalige uitdrukking ‘zelfmoord plegen’. Het werkwoord ‘plegen’ drukt een gewoonte uit of verwijst naar een misdrijf. Zelfdoding is geen van beide: volgens de Belgische wet wordt de daad of een poging daartoe niet meer vervolgd. Bovendien is er het fundamentele verschil met de moord: bij een moord wil het slachtoffer niet sterven, bij een suïcide juist wel, slachtoffer en dader vallen samen.

 de haan 17 dec. 14

18:56 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

belastingparadijzen

belastingparadijzen

 

Onze fiscale wetgeving is zo warrig en ingewikkeld dat de ene expert de andere tegenspreekt – laat staan dat een leek zoals ik er een duidelijke kijk op zou verkrijgen. Het eerste wat we dus nodig hebben zijn eenvoudiger wetten, met meer transparantie en controleerbaarheid.

De laatste maanden gaat het krakeel over de vermogenswinstbelasting. Tegenstanders houden vol dat zoiets niet kan zonder een vermogenskadaster en dat zal nog jaren op zich laten wachten en de taks shift is een urgente kwestie. We zouden dus beter kunnen beginnen met het sluiten van de achterpoortjes die ontwijking en ontduiking mogelijk maken. Een zaak als Lux Leaks moet uitgesloten worden. En dat kan door de aanslagen binnen de EU te harmoniseren met twee mogelijkheden: een volledige gelijkschakeling van de tarieven of het instellen van een ‘slurf’ met een minimum- en maximumtarief – dit laatste lijkt me het meest haalbaar. Hoewel ik er persoonlijk van overtuigd ben dat de EU-landen elkaar niet mogen beconcurreren via belastingen maar uitsluitend via kwaliteit en specialisaties.

Dan heb je nog de echte fiscale paradijzen met hun ‘gangsterpraktijken’: ik denk aan de Bahama’s en andere sinistere landjes en eilandjes. Wat belet de machtsblokken om deze landen te sanctioneren en eventueel te boycotten op andere terreinen. Als de USA nu al meer dan een halve eeuw Cuba hebben mogen boycotten om ideologische redenen, waarom zou het dan niet kunnen om fiscale redenen? Belastingen zijn voor een democratisch bestel met enige dienstbaarheid (gezondheidszorg, infrastructuur, onderwijs) een absolute noodzaak. En om die aanvaardbaar te maken moet het gaan om faire taxatie waarbij inderdaad ‘de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen’. En waarbij er ook geen excessen mogen voorkomen: het moet geen klopjacht worden op de grote fortuinen.

De vraag is wie daarover zal beslissen? Vandaag lezen we dat de OESO en het IMF een taks shift genegen zijn: weg van de arbeid en meer naar vervuiling en consumptie. Bij dat laatste punt heb ik wel mijn bedenkingen: een verhoging van de BTW betekent een aanslag op de koopkracht die al getroffen wordt door de bij ons voorgestelde indexsprong.

Ik heb al meermaals gepleit voor meer soberheid, maar dan voor iedereen en niet enkel voor de loontrekkenden en de vervangingsinkomens. Een belasting op consumptie zou daarom progressief moeten ingevoerd worden volgens het inkomen en vermogen. Luxegoederen moeten zwaarder belast worden dan levensnoodzakelijke.

Dit alles vooronderstelt een hoge moraliteit en dan kan iedereen de vraag invullen of die hoogstaande morele bewogenheid te vinden is bij onze politici en machthebbers.

de haan 17 dec. 14

09:04 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Eileen

 Eileen, een flash-back uit Nicaragua

 

 

meedogenloos neemt het leven

die ogenblikken mee

toen het grootse moest gebeuren

toen de wegen vóór ons lagen

die het banale verlaten

voor wat meeslepend is, woest

van vrees en tederheid

en niet te herhalen

 

je bent in hoofdzaak een naam gebleven

zoals men in een vergane doos

een folder aantreft van een reis

die men nooit heeft ondernomen

 

er is geen foto en geen foto

kon ooit scherper zijn

dan de doodgewone zomersproeten

op je Ierse huid

 

je woonde in New York

en wat kwam je daar in Bluefields doen

in dat gore haventje waar vroeger de jachten lagen

van Floridamaffia en florissante bordelen

 

je wou een landgenote zijn van een ander land

dan het gewetenloze van Ronald Reagan

we zaten samen in een 4x4

die ons voerde door de jungle en halverwege

kleefde mijn braaksel aan het raam

 

en vóór de stoomfluit van de veerboot

die schuit met kogelgaten

bracht je een cakeje aan mijn tafel

 

in Bluefiels in een havenkroeg

legde ik jou onze taalgrens uit

en vertelde dwaze moppen

die Belgen bedenken over hun buren

 

en je lachte en je haren glansden

als koperen lantaarnen aan een ouderwetse wagen

het kon een dodenwagen zijn

en de dode was een dwaze die een andere kant op ging

 

we zaten ’s avonds – met de anderen –

in zo’n koloniale eetsalon

de laatste die nog overbleef en open

met koperen stangen naar het plafond

en een zwarte kelner die onze schotels

in de hoogte op zijn bange handpalm droeg

 

jij was toen al naar de brousse

naar een ziekenhuis zonder dokter noch medicijnen

en wij aten Caraibische vis en chocolademousse

en dronken de duurste wijnen

 

ze waren spotgoedkoop

07:24 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-14

feiten en slogans

"Feiten weerleg je niet met slogans"

Jan Blommaert reageert op een reactie op zijn artikel over stakingsrechten. Volgens hem is het onjuist uit te gaan van het idee dat de welvaart in deze samenleving enkel wordt aangedreven door de private sector. "De overheid is met zeer grote voorsprong degene die de inkomens van burgers garandeert, als werkgever en als degene die vervangingsinkomens garandeert. Het is de overheid die hier met grote voorsprong de belangrijkste economische actor is."
 
dinsdag 16 december 2014
 

De heer Kris Vansanten neemt in De Tijd van 15 december een artikel van mij op de korrel. Hij hanteert daarbij de term “desinformatie” en “opruiende taal”, associeert dat met “communisme” en geeft ons in dat opzicht een reeks nogal verhitte overwegingen.

Wat zijn aanval op mezelf betreft kan ik kort zijn, want dat doet weinig ter zake. Voor de heer Vansanten ben ik “typisch” als “professor” die “leeft bij de gratie van de ondernemers” en “bijt in de hand die hem voedt”. Wel, hij kent mij niet. Enkele minuten huiswerk zouden hem duidelijk hebben gemaakt dat mijn hoofdactiviteit zich in een private universiteit in een buurland afspeelt, terwijl ik mijn belastingen netjes in dit land betaal. Als ik al in een hand bijt, is het zeker niet de zijne.

Maar dit is niet belangrijk. Wel belangrijk is dat de heer Vansanten doorheen zijn tekst uitgaat van een slogan: dat de welvaart in deze samenleving wordt aangedreven door de private sector, en enkel door hen. De hand waarin mensen als ik zouden bijten is de hand van de private sector, die de samenleving en haar instellingen financiert.

Het is jammer voor hem, maar in de hele EU draagt de private sector slechts in enkele landen voor meer dan 10% bij tot de financiering van het hoger onderwijs; België hoort daar niet bij. Private ondernemers zijn dan ook bijzonder slecht geplaatst als het erop aankomt eigendomsrechten te laten gelden op academische instellingen, hun personeel en standpunten. Die behoren immers toe aan de gehele samenleving, niet aan dat deeltje ervan dat weliswaar graag de goed opgeleide producten van universiteiten afneemt maar er niet in wenst te investeren. De hand die mij voedt is dus niet die van de ondernemers, wel die van de miljoenen belastingbetalers die instellingen zoals de onze financieren.

Meerwaarde

Wat de “communistische desinformatie” betreft die hij in mijn tekst denkt te ontdekken, sta me toe dat ik mijn hoofdargumenten heel kort samenvat. Eén: een staking toont de macht van werknemers aan want bij een staking wordt winst onmogelijk. Twee: de inzet van de staking is een meer rechtvaardige verdeling van de meerwaarde die door werknemers en bedrijven wordt geproduceerd.

Ik wacht graag op feitelijke weerleggingen van deze punten. Ik weet dat de komende dagen allerhande “schade” zal aangekondigd worden: honderden miljoenen die tijdens de staking niet verdiend zijn door ondernemingen. Het is eigenaardig dat ondernemers ervan uitgaan dat zij en zij alleen welvaart scheppen, wanneer een staking precies het tegenovergestelde aantoont; als je winst kan maken zonder je werknemers, probeer het dan. De “schade” van stakingen is precies het bedrag dat werknemers die dag zouden hebben geproduceerd aan welvaart, niet hun managers of aandeelhouders. Zoals gezegd: wie dit eenvoudige feit op feitelijke grond wenst te weerleggen, is van harte welkom. Maar leg dan ook uit waar die “schade” vandaan komt. Een slogan volstaat daarvoor niet.

Ondernemerslobby's

Het zou trouwens niet makkelijk zijn uit te leggen dat het enkel de private sector is die welvaart produceert. In België staat de private sector in voor minder dan 40% van de inkomens van mensen; de overheid is met zeer grote voorsprong degene die de inkomens van burgers garandeert, als werkgever en als degene die vervangingsinkomens garandeert. Het is de overheid die hier met grote voorsprong de belangrijkste economische actor is. Gisteren hebben ook gepensioneerden mee actie gevoerd, en werklozen, gehandicapten en scholieren. Geen van die mensen heeft een plaats in de private arbeidsmarkt, maar ze voerden wel mee actie.

Het is dan ook opvallend dat zowel in discussies over werkgelegenheid en economie als in de reacties op de stakingen enkel de private ondernemerslobby’s aan het woord komen. Want men begrijpt dat met name mensen die voor hun inkomen van de overheid afhangen niet blij zijn met de aanvallen op de overheid die vanuit de private sector constant worden volgehouden. Hen onzichtbaar maken is, ironisch genoeg, een teken van hoe managers “vervreemd zijn van de economische realiteit” zoals de heer Vansanten zegt.

Die vervreemding is nog wat ruimer. Ondernemers blijken geheel vervreemd te zijn van de samenleving die hen en hun personeel heeft opgeleid, van een sociale en economische infrastructuur voorziet, en belangen heeft die niet noodzakelijk samenvallen met die van ondernemers. De gesyndiceerde leerkracht die tot ongenoegen van de heer Vansanten mijn tekst liet circuleren, leeft niet bij gratie van de ondernemers maar ziet zijn belangen precies door hen bedreigd. Het wordt tijd dat ondernemers terug een democratische reflex ontwikkelen die hen in staat stelt ook dit soort mensen en hun belangen naar waarde te schatten en het gebruikelijke democratische respect schenken. Doen ze dat niet, dan zullen die mensen nogmaals acties ondernemen die dat respect afdwingen.

Traditie

Ook al zijn ze louter slogans, ik heb alle respect voor de standpunten van de heer Vansanten, en begrijp waar ze hun wortels hebben. In een wereld van ondernemers die van oordeel is dat zij de enige motor zijn in deze samenleving en dat deze samenleving dan maar geheel ten dienste van hen moet staan. Er is een lange traditie waarin dit soort conflict werd vertaald als “arbeid versus kapitaal”. De heer Vansanten vindt dit storend en dwaas. Maar de stakingen die precies dit conflict weergeven, zijn een onprettige realiteit. Ze zouden hem moeten doen nadenken over de zwakte van slogans die dit soort vervelende feiten niet kunnen verklaren. 

19:03 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zachtmoedig

zachtmoedig

 

de zachtmoedige, zei een meisje

en hing lavendel om zijn hals:

een buidel geborduurd met bloemen

hij kneep het zachtjes mals

 

en hij tekende op haar huid

zijn tedere hiëroglyfen, vingergedichten;

spaarzaam  sprak hij woorden uit

liever bracht hij lelies mee

om donkere hoeken op te lichten

 

zachtmoedig noemde hem een meisje

zij droeg nog sporen van een hazenlip

maar als ogen konden geuren

dan was zij een bloementip

09:47 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Durbuy 2

II ochtendwandeling

 

 

zo kan het ook:

de Ourthe die vloeit

en hooguit murmelt

waar ze een weerstand vermoedt

 

en overal vogels

die uitgelaten ontwaken

of lichtzinnig beladen met zaad

 

af en toe een jogger

puffend op het kiezelpad

dit moet de morgen zijn

wanneer de verzadigden slapen

of slurpen van hun eerste thee

 

dan de kraaien

en dat komt dreigend

alsof er een buit te verdedigen valt

of een almacht te verkrijgen

 

de joggers groeten

zij moeten net als jij

nergens aankomen

en nergens ter wereld

gaan zij liever naartoe

07:34 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-14

algemene staking

algemene staking

 

dag van staken: buiten

blijft de vuilniszak onaangeroerd

je mailbox meldt dat morgen

je weekblad niet zal komen

 

wie voelt zich nu beroerd?

wie voelt zich van een dag bestolen:

al wie het commando voert

en vergeefs heeft bevolen,

 

de gokkers in hun beursgebouw

die aandelen zien dalen ?

je wenst hen een diepe rouw

en weet wie uiteindelijk zal betalen

 

het vuilnis blijft op straat geleund:

is het geen symbolisch teken?

vandaag is het een andere die kreunt,

een die kreunen laat de andere weken

16:24 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Durbuy

dagen in Durbuy

 

I verhuurders

 

 

zo zie je nog wat

in de kamer van een vreemde

op een heuvel in de mist:

een hoeve bij een waterrad

een hoeve op de heide

 

een kaars voor pater Pio

een koperen schotel met een kuiper

een koperen schotel met een smidse

 

en de klok tikt net als vroeger

toen een koperen pateen

aan een slinger hing

toen een seconde nog van adem was

en de adem wat astmatisch

 

je zit weer aan tafel

met je tinnen ridders en plastic dames

en Octaaf is daar

wachtend op je oudste broer

 

Octaaf is een warme kalme adem

door de haartjes in je nek

hij plaatst de wachter op zijn toren

en schuift de ruiter naar de brug

 

dan moet jij aan een wieltje draaien

en de ruiter duikelt in de sloot

een kalme warme adem

Octaaf is ook al jaren dood

07:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

antisyndicalisme

antisyndicalisme en volksopvoeding

 

NVA-voorzitter BDW noemt de Waalse FGTB ‘de gewapende arm van de PS’. Vanwaar deze oorlogstaal?  Bij de rellen in Brussel waren vooral Vlaamse dokwerkers betrokken.

Ten tweede noemt  BDW de vakbonden ondemocratisch omdat zij weigeren de verkiezingsuitslagen te aanvaarden. Moet ik nog eens herhalen dat een gezonde democratie uit meer bestaat dan enkel verkiezingen: er is ook ruimte voor basisgroepen en vakbonden bijvoorbeeld. En merk op dat BDW nooit zoiets zal zeggen over de talrijke lobby’s die rond de Wetstraat (en rond de machtscentra van de EU) actief zijn en die lobbyisten zijn uitgezonden door hun bedrijven maar verder door niemand verkozen. Besluit: BDW en de andere tenoren van zijn partij zijn geobsedeerde antisyndicalisten en al even geobsedeerd anti-Waals.

Mij werd het koud om het hart toen ik een staker in Antwerpen hoorde verklaren dat ook hij voor de NVA had gestemd omdat hij geloofde in de slogan ‘de kracht van de verandering’. Nu waren zijn ogen open gegaan en stond hij op de barricade. Dit voorval toont aan dat er een grote behoefte bestaat aan politieke vorming in het onderwijs en in de media.

Alle leerlingen moeten leren ‘kritisch lezen’. Wel, een goeie oefening zou zijn het ontmaskeren van slogans. Omdat de scholen niet alles kunnen moet hun werk worden verder gezet door de journalistiek: ook journalisten zijn opvoeders al weigeren zij  zo genoemd te worden. Nochtans is het hun taak ons te informeren en feiten of uitspraken te duiden: dit is volksopvoeding. Een journalist die deze opdracht ontkent of negeert, kent zijn vak niet.

Wij worden overspoeld door propaganda en reclame en dat vraagt om een tegengif: volksopvoeding bestaande uit correcte informatie en eerlijke duiding kan die rol vervullen. Een geslaagd voorbeeld is de cijfercontrole (de Engelse term ontsnapt me even) in De Zevende  Dag: hierin worden beweringen getoetst aan controleerbare feiten. Dit is zeer verhelderend en valt niet altijd uit in het voordeel van links, het is dus een onpartijdige oefening. Zo hoort het.

 de haan 15 dec. 14

06:30 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-12-14

De Tijd

De Tijd en de staking

 

als ijsschotsen zo botsen

meningen op elkaar

en al wat je hoort

is een ijselijk gekraak

 

De Tijd verwerpt

‘het gevoel’ van verlies

doch zonder gevoel

geen kennis van gemis

 

je moet in de huisjes gaan

waar de rode cijfers wonen

geen monetair fonds, geen Wereldbank

kent de weg naar een voedselbank

 

je hoort in de feiten het ijselijk gekraak:

misschien een gevoel maar ik staak

09:10 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

weet u soms

weet u soms…?

- then I saw her face, now I’m a believer. The Monkeys -

 

 

dan komt ze door de opgebroken straat

een verre contour te vatten

in een paar gebogen streken

wat spelen met een bedreven penseel

 

en wanneer ze voor je staat

een wit gezicht

onder een huif van koperrode haren

een stem die huiverend wil breken

en zodra ze verder gaat

dat goddelijk wonder de openbaring

van een tweevuldig halfrond

en er is geen andere wereld

 

ze is voorbij en voorbij

zijn al de streken

waar een oorlog woedt

al je woede die aandringt

op een aanslag of ten minste

een pamflet een flets verzet

in dure woorden

 

je zou terstond een moord begaan

een slachting al was het slechts

in je gedachten

je zou de dood verzadigen

met je eigen sappen

in al haar magen

 

opdat dit bleke wezen

wat langer stil bleef staan

en niet alleen om jou de weg te vragen

07:48 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-12-14

instinctief

instinctief?

 

vingers zijn machtig:

ze vinden uit en wat

de hersenen verloren

stroomt hun toppen uit

 

vertrouw ze maar,

ga bij hen te rade:

zij krijgen voldoende klaar

om te wagen van genade

 

het klavier biedt zich aan

met gehoorzame toetsen:

geleid door een koperen maan

lijken die te proesten

 

een schaterlach om elke dag

dat je weerom zit te zweten:

zij kennen wat een vinger vermag

en dat is meer dan jij kan weten

10:36 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

waar zal ik wonen

waar zal ik wonen

- voor de gastheer en zijn gade -

 

 

waar zal je wonen op de laatste dag:

je bent nu in de juiste maand gekomen

in de bermen bloeit de smeerwortel

en het fluitenkruid

 

over een blauwe loper

van moerasvergeet-me-nietjes

stapt een enkele paarse koekoeksbloem

en venkel wacht aan de kant

op een schaarse dwaalgast

die telkens weerkeert

en telkens wordt verrast

 

er zijn plaatsen om te wonen

en oorden om naar terug te gaan

Scheldeoorden bijvoorbeeld

en een Durmedijk die je met de gaaien deelt

plaatsen en plekken zoals er witte hemden waren

die men op zondag droeg

en klodden met vlekken voor de doordeweekse dagen

 

smeerwortel en fluitenkruid

een paarse koekoeksbloem

en beneden in de beemden

wemelt het geel van boterbloemen

en geen geur wordt gretiger waargenomen

dan de oude scherpe van het gemaaide gras

 

dit is de plaats waar de verborgen vogels wonen

die vrede nemen met een stroomloze plas

waar de rusteloze komen om een poosje

te verpozen uit te blazen

te paaien en te paren dan

want er is een woeden in alle bloed

een overmoed die uit moet razen

 

er is een voortgaan dan

voorbij de smeerwortel en het fluitenkruid

voorbij het paaien langs het paarse

een echo als een keitje dat op het water stuit

er is een dijk die zich uitrolt

op de juiste tijd als een kronkelende loper

die een geur verstuift alsof het jou gold

een geluid van balts en schaarse bomen

een juichen in de juiste kleurtonen

dat wacht op een besluit

10:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

terugblik

terugblik

 

niet weinig meisjes heb je klaar gemaakt

in ongeduld of vleselijk teder

doch vaker is het draadje afgekraakt

en ging je vlieger neder

 

hoe moet je overwegen:

met spijt en in berouw,

met warmte om de zegen

alleen gegeven door een vrouw?

 

gezichten komen bij je zetel

bij je eerste sigaret

ze wagen zich vermetel

op het voeteind van je bed:

 

‘mijn borsten heb je gegrepen,

het wonder heb je verricht,

dat wil ik onderstrepen

vóór ik de verlegen lafaard heb beticht’

08:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-14

treinmachinisten

treinmachinisten en syndicalisten

 

Gisteren is het treinverkeer erg in de war gestuurd door het werkverzuim van een beperkt aantal vooral Waalse machinisten. In DM noemt Yves Desmet deze actie terecht ‘dom’. Let wel: de grote bonden hebben deze staking niet erkend.

In mijn ogen gaat het hier om louter corporatisme: het enggeestige eigenbelang primeert. Zo breng je het prestige van het syndicalisme ernstig in gevaar: wanneer de bonden worden ervaren als een publieke vijand dan is dit koren op de polen van alle liberaal denkenden die het stakingsrecht willen inperken.

Toch ben ik zelf een syndicalist maar dan met drie voorwaarden.  Een staking die geen enkele hinder veroorzaakt wordt weggelachen. Het komt erop aan de sympathie van een meerderheid van de bevolking niet te verliezen. Daarom mag men zich van tegenstander niet vergissen en die tegenstanders zijn de patroons en hun aandeelhouders en nooit de klanten of de gebruikers.

Volgens mij zou elke werknemer zich bij een vakbond moeten aansluiten: elk succes van de bonden komt immers iedereen ten goede – ook de niet-stakers die wel eens ‘ratten’ worden genoemd.

Maar het syndicalisme staat de laatste jaren zwaar onder druk omdat het neoliberalisme  lijkt te zegevieren wereldwijd. Tegelijk stel je vast dat er sedert het aantreden van Michel I een grote verontwaardiging onder de bevolking leeft: men ervaart de voorgestelde maatregelen als onbillijk en schandelijk eenzijdig. Daar moeten de vakbonden op inspelen en dat kan enkel door zelfbeheersing en strategisch denken. Voor de getroffen bevolking moet het syndicalisme een kompaan zijn, een strijdmakker, en geen saboteur zoals  het wordt afgeschilderd door het VBO, VOKA en hun handlangers in de liberale partijen.

Dit zijn benarde en cruciale tijden: uitschuivers zoals het corporatisme kunnen we ons niet veroorloven.

 de haan 12 dec 14

09:37 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

afscheid

afscheidslied

 

dankbaar om de dagen

die je doorgaans zwijgzaam

hebt volbracht – je ziet het nog

voor ogen: elk aangezicht dat lacht

 

klauwend was je en ook een clown

onthecht meestal en ook bezeten

uitzinnig soms en dikwijls down

en alles wou je weten

 

klauwend naar de schone

al had je niet eens een klauw

in haar glimlach wou je wonen

en om haar voorbijgaan in de rouw

 

nochtans dankbaar om die plagen

die het lot ons toebedeelt:

om meer had je willen vragen

hoewel de liereman toch steeds

hetzelfde speelt

07:19 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-14

campagne Schone Kleren

Wegwerpkleren aan bodemprijzen

primark1 1479838b

Vandaag, woensdag 10 december, opent Primark een tweede winkel in België. Er was er al één in Luik, nu is er ook één in de Nieuwstraat in Brussel. Primark is de kampioen van de lage prijzen en wordt daardoor hét symbool van de overconsumptie. Maar wat betekent dat voor de kledingarbeidster die de kleren stikt? En voor de andere low-budget retailers?

Kledingarbeiders in Bangladesh die nauwelijks 50 euro per maand verdienen, geen transparantie over de leveranciers en de productielanden, kinderarbeid bij één van de producenten in India, aan het licht gebracht door BBC in 2008. Primark is duidelijk geen voorbeeld voor ondernemingen die ethisch willen ondernemen. Maar doen ze het slechter dan de buren in de Nieuwstraat, H&M, Zara, C&A en andere kampioenen van de fast fashion? Daar hebben we geen bewijzen voor. Het loon van de kledingarbeider is slechts een fractie van de prijs die de consument in de winkel betaalt. Verder bespaart Primark ook op de kwaliteit van de stoffen, door een lagere marge die gecompenseerd wordt door de verkoop van grote hoeveelheden, soberdere winkels, minder goede arbeidsvoorwaarden in de distributie…

Primark is niet de slechtste leerling van de klas. Als klant van Rana Plaza, het fabriekencomplex dat op 24 april 2013 instortte in Bangladesh, tekende het merk het Bangladesh Akkoord om in de toekomst instortingen en branden in kledingfabrieken te voorkomen. Primark was één van de eersten die de slachtoffers en hun families vergoedden. Het bedrijf heeft ook al betekenisvolle stappen gezet naar hogere lonen. Hoewel een echte strategie nog ontbreekt, heeft Primark een aantal projecten opgezet, o.a. rond vakbondsvrijheid in India. Kijk hier voor het ‘rapport’ van Primark dat de Schone Kleren Campagne opmaakte in juni. Toch blijven we, omwille van de extreem lage prijzen, zeer argwanend. Een bedrijf dat zijn kleding zo goedkoop verkoopt en tegelijk beweert dat het zijn arbeiders niet uitbuit, moet meer bewijzen op tafel leggen.   

Bodemprijzen

Als exponent van de fast fashion, oefent Primark een constante neerwaartse druk uit op de prijzen in de hele sector. Primark kan dan wel een aantrekkelijk alternatief lijken om geld te besparen, maar eigenlijk doet zich het omgekeerde voor: Primark verleidt consumenten om steeds meer te kopen aan een zeer lage prijs. De kwaliteit en de duurzaamheid van het kledingstuk doen er dan niet meer toe. Gaat het stuk, dan vervang je het. Dat consumptiemodel is niet duurzaam, niet voor het milieu en niet voor ons. Uiteindelijk is Primark de enige die ervan profiteert.

Steun de werknemers die jouw kleding maken en teken hier de petitie voor een leefbaar loon!

12:30 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Primark

Primark naar Antwerpen?

 

In Reyers Laat van 10 december zei burgemeester en NVA-voorzitter Bart De Wever dat hij de winkelketen Primark naar Antwerpen wil halen. Primark levert vrij modieuze kledij tegen belachelijk lage prijzen. Die kledij wordt vervaardigd in landen als Bangladesh.

Stuitend voorbeeld: een T-shirt à 3 euro. Als je weet dat de producent slechts 1% van deze fabuleuze som incasseert dan krijg je een idee hoeveel de  textielarbeiders in die landen verdienen. Nu weet ik ook wel dat er dure en snobistische ketens bestaan die er dezelfde praktijken op na houden, maar in het bijzonder dankzij de actie Schone Kleren hebben deze ketens intussen een gedragscode ondertekend.

Afgezien van deze uitbuiting merkte professor Jonathan Holslag op dat onze Europese en Belgische textielbedrijven onmogelijk hiertegen kunnen concurreren. Uit dit argument kun je afleiden dat een populist als De Wever enkel kan bestaan dankzij de dwaasheid van de massa die haar eigen werkloosheid in de hand werkt en geen enkel moreel besef heeft.

En zeggen dat de burgemeester van de Sinjorenstad strijd wil leveren tegen ‘imagoverlagende’ winkels en dit door middel van een startersboete. Het mensonterende imago van ketens als Primark kan hem blijkbaar geen lor schelen. Van willekeur gesproken.

de haan 11 dec. 14

07:43 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-14

fiscaal paradijs Luxemburg

Wie zijn de poortwachters van het fiscaal paradijs Luxemburg?

Niet alleen Commissievoorzitter en oud-premier Jean-Claude Juncker heeft mogelijk boter op het hoofd in de Lux Leaks-affaire

FREDERIK DESCAMPS10-12-14, 20.47u
 3©PHOTO NEWS

Een nieuw lek, een nieuw schandaal. Nu blijkt dat de geheime belastingdeals in Luxemburg veel omvangrijker waren dan eerder aangenomen (DM 10/12), stijgt opnieuw de druk op het Groothertogdom om paal en perk te stellen aan door de fiscus genereus toegekende belastingakkoorden. De schoenen van Jean-Claude Juncker, huidig Commissievoorzitter na een lange loopbaan als premier én minister van Financiën, voelen steeds nauwer aan. Maar een fiscaal paradijs kent zelden één lid.

Marius Kohl, de belastingambtenaar die de deals goedkeurde

Het land was absoluut gebaat bij mijn werk, alleen niet in termen van reputatie

Marius Kohl

Ook wel 'Monsieur Ruling' genoemd. De Luxemburgse belastingambtenaar op rust dook al op bij de vorige Lux Leaks-onthulling begin november. En ook nu prijkt zijn naam op de verse lading gelekte documenten die geheime akkoorden bewijzen tussen het Groothertogdom en grote bedrijven als Walt Disney en Skype. 

Ongewild lijkt Kohl het gezicht te worden van de schimmige, maar strikt genomen legale belastingdeals. Of beter de gezegd: de handtekening.
Kohl was namelijk tot vorig jaar 22 jaar lang het hoofd van Sociétés 6, de afdeling van de Luxemburgse fiscus die oordeelde over eventuele belastingvrijstelling voor de meer dan 50.000 vennootschappen die een thuishaven hebben in de kleine Europese lidstaat. Zijn goedkeurende krabbel onder een rulingaanvraag kon tientallen miljoenen euro's opleveren voor de bedrijven in kwestie. Iedereen met kennis van zaken wist dat voor gunstige belastingtarieven er slechts één adres was: Rue des Fort de Wedell 18.

Daar hield Kohl vergaderingen met vertegenwoordigers van grote bedrijven in zijn vrij sober hoekkantoor. Eén minzaam knikje volstond blijkbaar voor een mondelinge goedkeuring. Toen 'Staartmans', genoemd naar zijn preferentiële haarsnit, vorig jaar de deur achter zich dichttrok, brak er naar verluidt een kleine paniek uit bij de vele fiscalisten en consultants, hongerig naar zijn goedkeuring.
Zijn taak is nu overgenomen door een team van zes man die zes maanden in plaats van één dag de tijd nemen om een ruling al dan niet goed te keuren.

Eén interview gaf Kohl in zijn carrière aan de Amerikaanse zakenkrant The Wall Street Journal, een paar weken voor Lux Leaks losbarstte. "Je kon dat toch niet verifiëren", was zijn antwoord op de vraag hoe hij de dossiers verifieerde. Misschien daarom dat hij de bedrijven in kwestie niet lastig viel met de plicht hun gunstige berekeningen in detail te bewijzen.

Niet dat hij af een toe het belastingkantoor binnenwaaide, tussen een gesponsorde lunch en dito diner door. Neen, de man werkte van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en onderbrak zijn werkzaamheden enkel voor een sobere lunch, soms niet meer dan een banaan. Uit plichtsbesef wellicht. Want ook al liet hij miljarden potentiële belastinginkomsten wegvloeien van de Luxemburgse schatkist, een deel kwam er natuurlijk wel in terecht.

Zijn dienst was verantwoordelijk voor 80 procent van de gemiddelde jaarlijkse inkomst van 1,5 miljard euro aan vennootschapsbelastingen. En vooral hield hij de fundamenten van het Luxemburgse fiscale paradijs mee overeind: continuïteit, discretie en flexibiliteit. Geen wonder dat de financiële sector goed is voor 36 procent van de Luxemburgse economie.

Van spijt is er bij Kohl dus geen sprake. "Het land was absoluut gebaat bij mijn werk, alleen niet in termen van reputatie", zo zei hij aan The Wall Street Journal vanuit zijn huis in Esch-sur-Alzette.

Volgens Denis-Emmanuel Philippe heeft zijn pensioen weinig veranderd in het beleid bij de Luxemburgse fiscus. Philippe is professor aan de universiteit van Luik (Tax Institute) en advocaat in Brussel en Luxemburg. "Kohl was een zeer intelligente ambtenaar, die als doel had de wet na te leven. Wanneer er evenwel ruimte voor interpretatie was, dan koos hij eerder een benadering in het voordeel van de onderneming. Dat blijft tot nader order ook nu het geval. Vanaf 1 januari 2015 zullen rulings nochtans door een nieuwe commissie in Luxemburg behandeld worden, waarvan niet uit te sluiten valt dat ze in vergelijking met vroeger strenger zal optreden. Zo kan deze commissie, zoals nu het geval is in België, een uitgebreide economische en juridische argumentatie eisen voor ze een fiscale constructie goedkeuren."

Georges Bock, hoofd van KPMG Luxemburg

©kos

Toegegeven: hier had perfect iemand anders kunnen staan. Bock is immers het hoofd van KPMG Luxemburg en dus zeker niet de enige fiscale consulent die bedrijven helpt bij wat dan heet 'fiscale planning'. Net als zijn collega Didier Mouget bij PWC, Alain Kinsch bij Ernst&Young en Yves Francis bij Deloitte geven ze leiding aan vele honderden consulenten bij de Luxemburgse filialen van de zogenaamde Big Four, de belangrijkste internationale spelers inzake boekhouding, audits en allerlei fiscaal advies.

Terwijl PWC vorige maand als enige van hen in het vizier kwam bij LuxLeaks, blijken ze nu allemaal boter op het hoofd te hebben. Of toch in de ogen van sommigen. Want zelf argumenteren ze dat ze niets illegaals hebben gedaan. Als de rulings goedgekeurd worden door de Luxemburgse fiscus, valt daar inderdaad weinig tegen in te brengen.

Bovendien schurken ze dicht aan bij de politieke elite van Luxemburg. Zo zijn de meeste hoofden van de accountantskantoren lid van het 'Haut comité de la place financière'. Een soort van semipublieke denktank, opgericht door oud-minister van Financiën Luc Frieden in 2010 om te waken over de "troeven van de financiële sector" in Luxemburg. Het Haut comité, voorgezeten door de minister van Financiën, Pierre Gramegna, brengt alle betrokken actoren samen: regulators, leden van de regering én professionele spelers zoals de fiscale consulenten. Op zijn zachtst gezegd een wel heel besloten ontmoetingsplaats van de elite.

"Toch ben ik van oordeel dat de wetgeving strenger zal worden, gelet op de huidige initiatieven bij de OESO en de Europese Commissie", zegt fiscaal specialist Denis-Emmanuel Philippe. "Iedereen, met inbegrip van Luxemburg, de accountant- en de advocatenkantoren, zal zich daaraan moeten aanpassen."

Gaston Reinesch, gouverneur van de centrale bank

©kos

De huidige voorzitter van de Luxemburgse centrale bank is niet rechtstreeks genoemd in het Lux Leaks-schandaal. Toch lichten we hem er even uit als exemplarisch voorbeeld van hoe klein de financiële elite in een klein landje wel kan zijn. Want Reinesch was voor zijn benoeming als gouverneur jarenlang het hoofd van het ministerie van Financiën en dus de overste van 'Monsieur Ruling' Marius Kohl. En naar alle waarschijnlijkheid was ook hij op de hoogte van de rulings. En zijn zo zijn er heel wat topfiguren in Luxemburg, niet in het minst Juncker, die vragen te beantwoorden hebben.

22:24 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

na de praktijken van de Cia

De VN en mensenrechtenorganisaties willen dat betrokkenen bij de CIA-martelpraktijken vervolgd worden. Maar de Amerikaanse president Barack Obama houdt de boot af.

De Amerikaanse inlichtingendienst CIA martelde na 9/11 op grote schaal en loog over de informatie die hij zo verkreeg, zo blijkt uit een rapport dat de Senaat bekendmaakte.

VN-rapporteur voor Mensenrechten Ben Emmerson zegt dat er duidelijk sprake was van een ‘georchestreerd beleid van op een hoog niveau’ en vindt dat de verantwoordelijken moeten vervolgd worden. ‘Volgens het internationaal recht is de VS verplicht om de verantwoordelijken voor het gerecht te brengen’, stelt Emmerson in een mededeling .

Ook Kenneth Roth, de directeur van Human Rights Watch, deelt die mening. Hij noemt de acties van de CIA crimineel en onverdedigbaar. ‘Tenzij dit proces naar de waarheid tot vervolging leidt, zal marteling een beleidsoptie zijn voor toekomstige presidenten’, zegt hij.

Vervolging lijkt echter nog altijd geen optie voor de Amerikaanse president Barack Obama, die de omstreden praktijken bij zijn aantreden in 2009 afvoerde. Hij zegt dat de praktijken brutaal, verkeerd en contraproductief waren en het Amerikaanse imago schade hebben toegebracht, maar hij zegt dat het tijd is om de gebeurtenissen in het verleden te laten.

Kort na 9/11 gaf de regering van president George Bush het ­Central Intelligence Agency toestemming voor een programma dat Rendition, Detention and Interrogation werd genoemd. De CIA zegt dat de praktijken levens hebben gered.

18:31 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

CIA en co

CIA en co

 

maak van je woord een vuist

die bonkt op de poort:

geen noodlotswoord doch

een van woede want daar

wordt gefolterd en gemoord

 

niet de middenstand regeert

tenzij de kruideniers die handel

drijven in angst en leugen

 

logenstraf de loochening

van vernedering en pijn;

verafschuw wat schuwte

zaait: het beschimpen en slaan,

alles wat een mens doet krimpen

 

een zware vuist is het ware woord,

het zal blijven bonken: het haalt

de koperen knopen van een uniform

en  alle metaal dat daar heeft geblonken

08:29 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

verleden en toekomst

hoe minder toekomst hoe meer verleden

 

 

nogmaals: hoe minder vooruitzichten

hoe meer men ziet als men zich omdraait

 

verlies kan vredig zijn

iedere rivier verliest zijn stoutste dromen

aan de zee en de zee in haar mededogen

vult hem weer aan, vervult hem

met een geluid van meeuwen en schepen

die namen dragen van meisjes of steden

 

en neen, men kan niet overal komen

of zijn geweest

er zijn lichamen en straten

die aan de overkant blijven

van het blijvend verlangen

namen waar je nooit van geneest

 

nogmaals, wat de jaren niet doen

is je bedaren

heb geen mededogen met jezelf

maar soms is er de vrede van een oever

een geur die voorbij zoeft

op een meisjesfiets

 

en altijd weer de populieren

hun omslachtige rust hun  gevedel

hun durend gefezel in hun eigen Diets

alsof ze daar staan al eeuwen

alsof de wind in de wentelende sferen

hen hebben omgedraaid dag na dag

en telkens weer met een korter uitzicht

en een langere blik die vredig uitloopt

in het verlangen

08:01 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende