Opeloos

De bazen hebben nog steeds een hoge hoed waaruit ze rare konijnen kunnen toveren. De Amerikaanse directie van GM heeft gisteren 4 november beslist om Opel Europa toch niet te verkopen aan Magna en zelf ecologischere wagens te gaan produceren. Wat dit voor de werknemers in Antwerpen en Duitsland gaat betekenen blijft voorlopig onduidelijk.

De voorbije 10 jaren was het zo dat je uit de mond van liberale politici en commentatoren bij herhaling kon horen: ‘vergeet toch die oubollige tegenstelling tussen links en rechts, die behoort tot een verleden tijd.’

Naar mijn mening  heeft die tegenstelling nooit opgehouden te bestaan en als je ze juist definieert zal ze wel nog lange tijd van kracht blijven. Links is voor mij al wie opkomt voor de belangen van de arbeid (met inbegrip van vervangingsinkomens) en rechts al wie de zaak van het kapitaal dient. De enige wijziging die zich in recente tijden heeft voorgedaan is het feit dat we willens nillens allemaal kleine aandeelhouders zijn geworden – via persoonlijke beleggingen of via pensioenfondsen, verzekeringen etc – zodat de tegenstelling wat diffuser is geworden, maar de kern blijft ongewijzigd: er zijn nog altijd bazen en knechten; en er  is nog altijd een baas boven de bazen. De politiek staat hier vaak machteloos tegenover: Duitsland en Vlaanderen hebben het uiterste gedaan om Opel in leven te houden en wat GM van plan is daar hebben de regeringen noch in Berlijn noch in Brussel veel aan te zeggen.

Ik probeer me in te leven in de situatie van de werknemers die al jaren worstelen met onzekerheid: ‘zal ik morgen nog werk hebben of niet, zal ik mijn leningen kunnen afbetalen of niet???’

Is het verwonderlijk dat zo veel mensen kampen met stressproblemen en depressies? Bestaansonzekerheid is daar een van de belangrijkste oorzaken van. Daarom vind ik de steeds herhaalde oproepen om tot meer ‘flexibiliteit’ te komen, bijzonder cynisch. Want wat betekent die flexibiliteit anders dan zich neerleggen bij de grillen van de arbeidsmarkt en van de werkgevers. Mensen hebben nood aan een minimum aan zekerheid en ze willen ernstig worden genomen en niet  behandeld als pingpongballetjes die heen en weer geslagen worden.

Opel Antwerpen is voor zover ik er nog iets van begrijp niet helemaal hopeloos en Opeloos, maar de  grens van het verdraaglijke is stilaan bereikt. Links in Europa mag zich opmaken om een front te vormen tegen de willekeur van de Amerikaanse bazen: afzonderlijke bedrijven vermogen niets, maar een Europees front van vakbonden en politici kan het cynisme van de Yankees tot andere inzichten brengen. Hoop ik.

de haan 5 nov. 09

Situering rechtszaak 4 november

Ik ben erkend gewetensbezwaarde tegen de fysieke militaire dienstplicht en ik kan in geweten ook niet meebetalen voor het leger. Wetende dat 7,3 % van onze directe belastingen (gemeentebelasting niet meegerekend) naar militaire defensie gaat, schept dat voor mij en vele anderen een probleem. Het bedrag dat aan militaire defensie word besteedt in België (3,775 miljard euro) komt overeen met 350 euro per persoon per jaar. In 1964 werd het gewetensbezwaar tegen de fysieke militaire dienstplicht erkend en konden gewetensbezwaarden een burgerdienst verrichten. Gewetensbezwaarden tegen de fiscale militaire dienstplicht kunnen in geweten ook niet meebetalen aan het doden en kwetsen van medemensen via het militaire apparaat. De gewetensvrijheid die in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en in het Internationaal Verdrag voor Burgerlijke en Politieke Rechten (BuPo) is erkend, wordt met voeten getreden.

Ik vraag de erkenning van dit gewetensbezwaar en de oprichting van een Vredesfonds. Het geld van dat Vredesfonds kan aan niet-militaire, lees civiele conflictoplossing besteed worden. Sinds 1985 werden daartoe in elke legislatuur wetsvoorstellen door parlementsleden uit verschillende politieke partijen ingediend, maar tot dusver werd geen meerderheid gevonden. Het recentste voorstel in de Kamer van Volksvertegenwoordigers van 29/10/2007 vindt u onder nr. 52K0284/001 . De Aktie Vredesbelasting (VRAK) bewandelt ook de juridische weg en steunt daarom deze rechtszaak.

Korte geschiedenis

Deze zaak behandelt mijn inkomstenbelasting van 1997. In februari 2002 verklaart de rechter bij de rechtbank van Eerste Aanleg zich onbevoegd. In 2003 oordeelt het Hof van Beroep te Antwerpen dat het beroep ontoelaatbaar is. Op 29 september 2006 vernietigt het Hof van Cassatie het arrest van het Hof van Beroep van Antwerpen en verwijst de zaak door naar het Hof van Beroep in Brussel waar dus vandaag de pleidooien werden gehouden.

Mvg,
Jan Hellebaut,
voor de Aktie Vredesbelasting (VRAK),
GSM: 0499/13.88.55.
vrak@advalvas.be

Met de steun van de Aktie Vredesbelasting (VRAK), www.vrak.be en Friends of the Earth, www.motherearth.org.