grauwte, een blues

grimmiger dan de koude

zijn de grauwe dagen:

kleverige draden van nevel

spinnen de bomen in

geen uitzicht, een oude vitrage,

stof op de ramen verduistert

de kamer – in jou is het moede

moedeloze, blues in het bloed

een morgen die geen morgen

is en evenmin een avond

alleen een dag van grauwte

die het leven grimmig maakt

je schaaft wat kaas voor

merels die al jaren wonen

in je haag, vandaag nog stille

buren en  voorzeker, als

de seizoenen op elkander volgen,

weldra zangers na de regen

geloof het maar, ooit wentelen

de tijden, dit gordijn van nevel

lost zich nog eens op en klaarte

veegt de waas van de ramen

ook de blues zal het leven

beamen, je bloed stroomt

sneller dan je vermoedt,

machtiger dan het moede

van een morgen die geen

morgen is en ook geen avond:

een haven voor wie trager vaart,

zwaar geladen en gehavend

de overlastboetes van minister Turtelboom

Federaal minister van binnenlandse zaken Annemie Turtelboom wil de leeftijd voor overlastboetes verlagen van 16 naar 14 jaar.  Men kan zich levendig inbeelden wie die boetes zal moeten betalen: het zullen geen villabewoners zijn.

Is het niet merkwaardig dat liberale excellenties steeds voorop lopen in de repressie van eerder marginaal gedrag?  Eerder maakten we mee dat liberale politici  aan de verkiezingen deelnamen met de slogan: ‘meer blauw op straat’. De kleine straatcriminaliteit was toen hun doelwit.

Nooit zullen de liberalen het voortouw nemen in de strijd tegen de witteboordencriminaliteit, dat is voor hen blijkbaar een begeleidend verschijnsel, een bijproduct van ons economisch systeem dat men zoveel mogelijk met de mantel der liefde moet toedekken.

Men kan argumenteren dat overlast – gaande van hondenpoep tot pestgedrag en diefstal op straat, en dat laatste wens ik niet te bagatelliseren – een aantasting is van de vrijheid van de fatsoenlijke burgers. Maar de fraude tast de kern van onze samenleving aan, ze legt een hypotheek op de mogelijkheden van het beleid: hoe minder inkomsten voor de staat, hoe minder kans op een sociale of herverdelende politiek.

De partij voor de vrijheid, zoals de Open VLD in het verleden werd genoemd, ziet nog altijd één soort vrijheid: die van de ‘hardwerkende Vlaming’  en van de  poenscheppers. Haar repressieve stoerheid beperkt zich in hoofdzaak tot het wangedrag van types die onbehagen veroorzaken bij hun kiezerspubliek. Maar wat onze verzorgingsstaat in gevaar brengt, kan onze blauwe humanisten minder deren: tegenover fiscale fraudeurs betonen zij een inschikkelijkheid die in de buurt komt van een boeddhistisch mededogen. Marginalen (en in een andere  context ook onze asielzoekers) kunnen er enkel van dromen dat hen een gelijkaardige behandeling te beurt valt.

de haan 14 jan. 10

een examen voor politici

Je kan voor of tegen Karel de Gucht zijn, maar wat hij dinsdag 12 januari presteerde in het Europees parlement dwingt respect af: allure, zelfbeheersing, vlotte meertaligheid en intelligentie.

’s Avonds bij Phara drongen hij en Freddy Willockx erop aan dat een vergelijkbaar examen zou worden afgenomen van onze nationale of regionale ministers.

Ik ben daar een geweldig voorstander van en zou  de procedure zelfs willen uitbreiden naar alle kandidaat-politici, ieder op zijn eigen niveau.

Zo zouden de kandidaten bij gemeenteraadsverkiezingen ondervraagd kunnen  worden over hun kennis van de gemeentelijke wetgeving, de ruimtelijke ordening, de werking van politie en brandweer.

Hier in  De Haan hebben we een burgemeester meegemaakt die absoluut niet kon discussiëren: wanneer hij weerwerk ondervond vanwege de oppositie begon hij deze uit te kafferen in het platste dialect. Misschien is dit typisch voor de dorpspolitiek maar het is intellectueel en moreel onaanvaardbaar.

En in het Vlaamse en federale parlement zitten mensen die zelden deelnemen aan de debatten en enkel dienen als stemmachine, slaafse volgelingen van de partijleiding. Indien zij op hun bekwaamheid zouden getest worden, zou de kans op een persoonlijk engagement  en een zelfstandig oordeel toenemen. De kwaliteit van het parlementaire werk kan er alleen maar bij winnen.

Iedereen die solliciteert voor een job moet een test ondergaan, waarom politici niet die een zo belangrijke maatschappelijke verantwoordelijkheid dragen? Men kan tegenwerpen dat de verkiezingen zelf hun examen zijn, maar dit is onzin: iedereen weet dat het niet de bekwaamheid is die doorslaggevend is - bij verkiezingen komt het erop aan zichzelf te kunnen verkopen.

Politiek is een ernstig vak, het zou door vakmensen bedreven moeten  worden en als loodgieters  een diploma van de vakschool moeten hebben, dan mag van politici een attest van politieke bekwaamheid worden gevraagd. Misschien blijft een schertsfiguur als Michel Daerden dan waar hij thuishoort: op het podium van een Comedy Casino Cup.

de haan 13 jan. 10