blog aan mijn been

in memo Claus

 

- weep for Adonis, he is dead. Shelley -

zijn laatste verschijning:

we zagen de bevende meester,

zochten vergeefs de kop

van een keizer, de jonge god

die baardige goden uit hun holen

rookte met de vlammenwerper

van zijn woord

treur om Adonis, hij is dood,

springlevend zoals alleen

de grote dansers zijn: zij

die verdwijnen achter

het kamerscherm van hun

verbeelding en ons laten

raden naar het lichaam

dat hoort bij het silhouet

waar was het sonore, de praal

en smaal van zijn idioom:

dorpsidioot in Vlaanderen,

seigneur in de wereld van dure

teven, pissebed en missaal

(de kunst van kathedralen?

de lucht in, zei de geus,

hij aanbad een heidens altaar)

potsenmaker, heerser over

schaduwbeeld en openbaring,

meester in vermomming, speler

met pietjesbak en leugen

alsof hij paus en koning

bij hun pietje had

treur om Adonis, hij is dood,

verrijst bij elke lezing:

geen dop, geen steen houdt

deze geest in de fles en zie

hoe sierlijk hij door je kamer

zweeft, omwikkeld door vloek

en bezwering, schunnigheden,

tederheden, de aanroeping

van aardse goden

treur niet om Adonis, hij is

jou zopas verschenen