blog aan mijn been

pedofielenjagers: de inquisiteurs van onze tijd?

In de VS houden verontruste burgers optochten door de straten waar veroordeelde en vrijgelaten pedofielen wonen, aan onze kant van de oceaan  wordt de identiteit van de daders bekend gemaakt op het internet. Waarom  worden pedofielen zo vaak behandeld als loslopend wild en mag aan hun boetedoening geen einde komen?

Naar alle waarschijnlijkheid heeft het te maken met het beeld van het weerloze kind dat meestal gedacht wordt als een ongerept en aseksueel wezen waardoor elk seksueel contact tussen een volwassene en een minderjarige automatisch wordt geclassificeerd als aanranding of verkrachting.

Maar zelfs wie deze beeldvorming aanvaardt, moet inzien dat intimidatie een vorm van geweldpleging is en geweld behoort  in een beschaafde samenleving  het privilege te zijn van de politie.

Deskundigen wijzen erop dat pedofielen meer dan andere criminelen vatbaar zijn voor recidive, waakzaamheid lijkt dus geboden. En het is inderdaad zo dat burgers het recht hebben, in sommige gevallen zelfs de plicht, om de werkzaamheden van het gerecht en de politie aan te vullen. Maar dan niet door terug te grijpen  op methodes die kunnen beschouwd worden als een psychologische steniging of een terugkeer naar de Middeleeuwse schandpaal.

Bovendien zit in de heksenjacht een hardnekkigheid die het vermoeden wettigt dat de pedofielenjagers zelf psychisch gestoord zijn: misschien omdat ze ooit slachtoffer zijn geweest, misschien omdat ze kampen met hun eigen verderfelijke impulsen.

Onverzoenlijkheid is nooit een teken van geestelijke evenwichtigheid en inquisitie getuigt niet van innerlijke beschaving: de meute die op hondsdolle vossen jaagt is wel eens meer door dezelfde microbe gebeten.

Aanvulling:

Waarom de kans op recidive bij pedoseksuelen groter is dan bij andere criminelen heeft wellicht te maken met de geaardheid: de normoverschrijding is geen toevalligheid of opwelling maar behoort tot hun wezen. Daarom is de behandeling ook zo moeilijk: de daders moeten leren een impuls te beheersen die zijzelf ervaren als natuurlijk en vanzelfsprekend. Om een of andere reden is hun seksualiteit nooit tot volwassenheid gekomen, daarom gaat hun instinctieve keuze uit naar een onvolwassene. Al is deze verklaring te veralgemenend:  er is nog een hemelsbreed verschil tussen het verkrachten van een kind dat lichamelijk absoluut niet toe is aan geslachtsverkeer en intimiteit met een jonge tiener - in het eerste geval is de daad ook louter fysiek een absurditeit, in het tweede gaat het om een variant die de conventie overschrijdt maar die in andere tijden of in andere culturen niet ongewoon was: daar viel of valt de seksuele volwassenheid samen met de vruchtbaarheid. In elk geval is nuchter denken over dit onderwerp een hachelijke onderneming vanwege het taboe en de emotionele beladenheid: er is te veel pijn, schaamte en walg mee gemoeid om er koel over te oordelen.  En toch moet het worden gedaan: wetgeving en jurisprudentie kunnen niet enkel op emoties en taboes zijn gebaseerd. de haan 17 apr. 09