30-04-10

alarmbel

alarmbel, wat een theater

 

Mij verwondert de commotie om het theater dat zich gisteren heeft voltrokken in de kamer: dat de francofonen gebruik zouden maken van  hun grondwettelijk recht was toch perfect voorspelbaar? De alarmbelprocedure is juist bedoeld om een stemming van numerieke meerderheid tegen numerieke minderheid te voorkomen, zo’n stemming zou het einde inluiden van de federale staat. Alleen als je dit einde als een doelstelling ziet, kan je betreuren wat er gisteren is gebeurd.

Zoals eerder gezegd ben ik  - op een romantische en niet ideologische  manier – Vlaamsgezind opgevoed maar een beetje tot mijn eigen verrassing ben ik gaandeweg van België gaan houden, zoals men kan houden van een eigenzinnig kind of van een gekke oom.

In Brussel voel ik mij thuis, en in Charleroi ook, en het landschap van de Ardennen is mij even vreemd vertrouwd als deze polders rondom De Haan. Vreemd vertrouwd wil zeggen dat ik mij nog altijd over beide landschappen kan verwonderen: hun schoonheid kan mij overrompelen, hier verbaast mij het licht op de sloten en kanalen en ginds de geuren van de dennenbossen en de kleur van het korstmos op de rotsen.

Filosoferend kan men zich afvragen wat dat eigenlijk wil zeggen: zich thuis voelen? We zijn al meer dan tien keren naar de Ardêche geweest en in die canyon voelde ik mij ook thuis.

En met Pessoa ben ik ervan overtuigd dat men in de eerste plaats moet leren thuiskomen in zichzelf. In het eigen hoofd en het eigen lichaam. Pessoa schreef over  het onophoudelijk verlangen om zichzelf en iemand anders te zijn: die dubbelzinnigheid ken ik ook.

Maar de Belgische realiteit is mij dus een vertrouwde omgeving geworden: ik kan er mij aan ergeren, ik kan er om grijnslachen of ik kan er ontmoedigd door raken, dat wel. En het is ook niet zo dat ik doodongelukkig zou zijn mocht de federale staat plaats maken voor een confederatie of zelfs zou oplossen in drie autonome gewesten met Brussel als een soort Europese stadsstaat: met die realiteit zou ik net zo goed kunnen leven, maar ik droom er niet van.

Ik vrees dat het debat vandaag wordt verschraald tot een emotioneel sterk geladen kwestie en een symbooldossier: B-H-V gesplitst of niet heeft geen impact op ons dagelijks leven, het zijn alleen de scherpslijpers die zich erover opwinden. Je hebt de koppen gisteren op tv gezien: politici van het zevende knoopsgat die alweer ‘un moment de gloire’ beleefden omdat ze in de focus van de belangstelling kwamen.  Heeft Maingain al één wetsvoorstel op zijn naam dat de kwaliteit van ons leven verbeterde, of Michel Doomst en die andere burgemeesters uit de Rand? Deze mensen worden gedreven door één motivatie en één problematiek, over andere, meer essentiële kwesties hoor je hen nooit. Zij zijn bijrollen of figuranten die opeens een hoofdrol mogen spelen – denken ze tenminste.

Het beschamende is dat met dit onderwerp een verkiezing kan worden gewonnen en een regering ten val gebracht. Er moet toch weinig verkeerd lopen in dit landje dat we ons zo kunnen opwinden over een zaak waar de buitenlanders met verstomming naar kijken.

Eén relativering: het theater wordt door minder mensen gevolgd dan de acteurs wel dromen in hun ijdelheid, de meeste burgers weten dat er andere problemen zijn die hen meer aanbelangen.

de haan 30 apr. 10

08:46 Gepost door staf de wilde in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

zoals ik in eerdere reacties al meegaf - mensen als Maingain, De Wever, burgemeesters in de rand, ... zijn politiek aanwezig omdat die communautaire ruzie hun stokpaardje is - waar zouden die mensen zijn, mochten al deze zogezegde problemen opgelost zijn ?

Maingain die de economische crisis zou oplossen ? De Wever die de pensioenen zou regelen ?

ik denk het niet - het zouden onopvallende grijze politici zijn in de grote massa - maar nu niet, nu zijn het experts in het opblazen van een stom probleem, en daardoor blokkeren ze de normale werking van een mooi land ...

Gepost door: yves | 30-04-10

De commentaren zijn gesloten.