blog aan mijn been

Manifest van Vlaamse gelovigen

Een aantal katholieke gelovigen, waaronder nogal wat priesters, heeft een manifest gelanceerd waarin ze oproepen tot hervormingen binnen de kerk. Ze vragen in het bijzonder dat het priesterambt zou worden opengesteld voor gehuwde mannen en voor vrouwen.

In de inleiding van hun Open Brief – die vandaag vrijdag in De Morgen staat – schrijven de manifestanten: ‘Om het verhaal van Jezus en de christelijke boodschap te kunnen doorvertellen en te kunnen beleven, is een georganiseerde kerkelijke gemeenschap onmisbaar.’

Is dit zo? Volgens mij  staat de katholieke kerk voor een onwrikbaar dogmatisme en voor een piramidale, zeg maar dictatoriale structuur waarin de basiskerk weinig of niets te piepen heeft.

Mij blijft het verwonderen dat kritische gelovigen binnen dit instituut actief wensen te blijven: een georganiseerde geloofsgemeenschap hoeft toch geen kerk te zijn met de eigenschappen van de kerk van Rome? En als je deze eigenschappen wegneemt, dan hou je iets anders over: iets wat gelijkt op het oorspronkelijke christendom misschien, maar toen had je nog geen onfeilbare paus en nog geen dogmatiek.

Ik versta het manifest van de gelovigen als een uiting van een emancipatiebeweging: is deze emancipatie mogelijk binnen een bij uitstek paternalistisch instituut? Kan dit instituut zijn ‘oude gewaden afleggen’ en zichzelf transformeren in een eigentijdse, moderne geloofsgemeenschap, gekenmerkt door een basisdemocratie? Als je kijkt naar de manier waarop de basiskerk en de bevrijdingstheologie in Latijns-Amerika zijn kapot gemaakt door de vorige en de huidige paus, dan verdwijnt al je vertrouwen.

Ik meen dat de kritische gelovigen bang zijn voor dakloosheid: ze willen blijven ageren onder de koepel, om niet te zeggen de muffe rokken, van het episcopaat en het pausdom omdat ze de sprong naar werkelijke emancipatie niet aandurven.

Eigenlijk zou ik hierover moeten zwijgen want ik ben geen gelovige. Maar ik aanvaard de inspirerende kracht van het geloof, wat dagelijks wordt bewezen door de christelijke mantelzorg en door het middenveld van de christelijke zuil. Hebben deze geëngageerde mensen werkelijk dogma’s nodig, kunnen zij niet zonder een supervader die zij paus noemen?

Ik dacht dat gelovigen kinderen Gods waren, maar toch niet de kinderen van een ouderling in het Vaticaan?  Zullen zij weeskinderen worden, mochten zij het instituut katholieke kerk verlaten en een eigen organisatievorm uitwerken: die vrees lijkt mij een zwaktebod.

de haan 25 nov. 11