13-03-15

leerkrachten slecht voorbereid

leerkrachten slecht voorbereid

 

Weer zo’n kop in de krant waar ik de kriebels van krijg: ‘nieuwe leerkrachten onvoldoende voorbereid’. Dat zal wel waar zijn maar is het op universitair niveau ooit anders geweest. Onze opleiding aan de UGent was begin de jaren 1970 een lachertje. Ik mocht mezelf gelukkig prijzen dat ik vooraf onderwijzer was geworden aan de Bisschoppelijke Normaalschool in Sint-Niklaas: het klimaat was er voor mij verstikkend, maar ik heb er veel bijgeleerd.

Voor zover er van bijleren sprake kan zijn: techniekjes ja, maar de kern van de zaak niet. Lesgeven is naar mijn mening een kwestie van ‘je hebt het of je hebt het niet’. De sleutelwoorden zijn enthousiasme en liefde, om een groot woord te gebruiken. Een leerkracht moet van zijn/haar vak houden en moet voor zijn/haar kinderen of jongeren een sympathie voelen. Ik heb mijn leerlingen altijd benaderd als potentiële vrienden. Dat levert wel eens ontgoochelingen op maar in een ‘oorlogssituatie’ kun je nooit fatsoenlijk lesgeven. Deze sympathie moet wederzijds zijn en dat lijkt me een van de eerste problemen vandaag: veel jongeren zijn schoolmoe en maken er een sport van de leerkracht te pesten – niet noodzakelijk door wangedrag (wat zeker ook is toegenomen) doch alleen al door hun onverschilligheid.

Tweede probleem: een onderwijsrichting wordt al te dikwijls gekozen om de verkeerde redenen. Al te dikwijls is het voor de kandidaat-leerkracht een tweede of derde keuze omdat men gefaald heeft in andere richtingen. Ten derde – en dit kan overkomen als een seksistisch argument – stellen we de vervrouwelijking van het beroep vast omdat leerkracht zijn zo gemakkelijk te combineren valt met het eigen gezinsleven: ook een verkeerd motief naar mijn smaak. Ten vierde is er het aantrekkelijk statuut (tot nog toe want het is aan het veranderen): een behoorlijk loon, een goed pensioen en lange vakanties. Allemaal bedenkelijke motieven.

Onderwijs behoort een soort ‘roeping’ te zijn: men voelt zich gedreven om wat door te geven. In het Duits gebruikt men het woord ‘Erziehung’ en aan de kweekschool werd dit vertaald als ‘omhoog trekken’. Een ware leerkracht wil de leerlingen op een hoger niveau brengen inzake kennis, vaardigheden, inzicht en begrip van de wereld. Onderwijs is niet zomaar een vak: je moet deze drang in je hebben.

Op één punt geef ik het artikel gelijk: de lat ligt te laag in onze pedagogische opleidingen. In Scandinavische landen moet iedereen die in het onderwijs terecht wil komen, een universitair diploma halen, ook voor de kleuterschool. Dit laatste vind ik persoonlijk wat overdreven: empathie lijkt me hier belangrijker dan algemene kennis. Maar in het algemeen laat de kennis van onze jongere leerkrachten te wensen over, onder meer hun taalbeheersing.

Mijn voorlopig besluit: leerkrachten moeten zorgvuldiger geselecteerd worden met de nadruk op de menselijke kwaliteiten, de liefde voor het vak en de ruimere kennis. En iedereen zal het in z’n jonge jaren  hebben ondervonden: de leerkrachten die je blijft bewaren in je geheugen, waren de enthousiastelingen. Zij die jou iets bijzonders hebben bijgebracht en veel meer deden dan het afhaspelen van een lesje.

de haan 13 maart 2015

07:33 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.