18-03-15

post coitum

II post coitum

 

 

na het genieten:

de onverschilligheid –

het dier richt zich op

en wandelt geeuwend weg

 

waar is de glans van zo-even:

‘ben je verdwenen uit je huid

ben je een ander

en anders gaan leven’

 

telkens weer gebeurt het:

een verkleuring

een verwijding  van de holten

van de neus

een glacis dat haar jonger maakt

een schone met gesloten ogen

 

en dan de kreun

het kermen van de vrouw

die los raakt van de aarde

en dan de val

zoals engelen tuimelen

en ze worden gewoon

 

gewoon een dagelijks wezen

waarmee men aan tafel zit

en eet en zwijgt –

ze is verdwenen

de verschijning die zwelt en hijgt

die opstijgt

en je meevoert optilt

alsof lichtgolven je dragen

 

en dan wordt ze verlaten

door die goddelijke glans

en als ze jou niet duurbaar was

dan zou je haar nu haten

06:49 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.