26-03-15

lijden

lijden: groter, grootst?

 

Misschien is er iets mis met mij, maar ik erger me aan al die heisa rond het vliegtuigongeval in de Zuid-Franse Alpen. Van onze massamedia kun je zoiets verwachten: die leven nu eenmaal van sensatie. En notabelen allerhande willen er ook bij zijn omdat ze zo de indruk wekken van medeleven. Iets wat de bevolking altijd sympathiek vindt en dat kan stemmen opleveren.

De kern van mijn bezwaren komt hierop neer: wordt een lijden groter naarmate het aantal slachtoffers toeneemt? Is 1 dood schoolkind niet even erg als 16 dode schoolkinderen? Alleszins voor de ouders en andere nabestaanden wel. Of zelfs nog erger want zij staan er alleen voor terwijl de massaal getroffenen troost kunnen vinden bij elkaar.

Wij worden gemanipuleerd of laten ons gulzig manipuleren door sensatie en spektakel, over de grond denken we niet na. En die grond is het persoonlijk leed dat mensen door het noodlot wordt aangedaan.

Mijn voorkeur blijft uitgaan naar een verwerking in alle intimiteit, weliswaar omringd door geliefden en vertrouwelingen. Al die media-aandacht stemt me zeer ongemakkelijk: bij mij komt het over als ramptoerisme en lijkenpikkerij. Maar zoals gezegd: dit kan aan mij liggen, misschien ben ik overgevoelig voor al dat vertoon.

 

de haan 26 maart 2015

08:11 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.