27-03-15

verzoening

de bloemen der verzoening

 

 

toen bracht ze wat bloemen mee

en de kleuren die vloekten

alleen hun klieren konden nog even

zich als vanouds verzoenen

 

Vondel schreef over twee zielen

gloeiende aaneen gesmeed

en zij dreven bloemblad na bloemblad

verder uiteen: een lichaam

ligt dan afgelegen

 

wat had ze samengebracht:

die klieren, zeker

die halen het vreemdste door elkaar

tot het vreemde vervelend wordt

en met geen toon meer te bespelen

 

er was iets van vertedering

om die oogjes en die jas van pluizen

het witte en het zwarte

van lieve beertjes en kabouterhuizen

 

er was datgene wat nooit genas

dat etteren zal voor eeuwen

het is de zonde en de val

nadat de eerste mens werd uitgedreven

 

ze bracht wat bloemen

als een boete mee

een offer ter verzoening

en haar god die vloekte

en slaapt niet meer sindsdien

als een verjaagde een vervloekte

04:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.