03-04-15

Camps over Stevaert

Hugo Camps over Stevaert

 

Vanmorgen kreeg ik een slag in het gezicht bij het lezen van het opiniestuk van Hugo Camps in De Morgen. De tekst is een ware afrekening met de mens en publieke figuur Stevaert. De rancune druipt eraf: ooit werd Camps onheus bejegend door Steve en die wrok is gebleven: zijn opstel is gewoon natrappen naar een lijk. Voor mij is dat laf en alle fatsoen voorbij.

Ik herinner me een radiodebat bij Jan van Rompaey naar aanleiding van de verschijning van de monokini op onze stranden. Camps zat mee aan tafel en zei: ‘Intimiteit hoort thuis in de slaapkamer.’

Naar mijn smaak is hij zo gebleven: een kleinzielig Limburgs pastoortje dat zijn bekrompenheid weet te vermommen met een virtuoos schrijftalent.

Als we Camps moeten geloven dan was Steve Stunt een echte machiavellist en een Vlaamse DSK: een machtswellusteling die zijn pik achterna liep.

Macht en succes erotiseren en dit leidt tot troebele situaties: wat wil de aanbidster eigenlijk? Voor de ene ga je te snel, voor de andere nooit snel genoeg. Wat promiscuïteit betreft, ben ik zeer tolerant op voorwaarde dat de intimiteit gebeurt met wederzijdse toestemming of instemming. Ik ga hier geen verkrachter verdedigen.

Maar ik geloof oprecht dat beschuldigd worden van verkrachting te veel kan zijn voor iemand die zo dol was op sympathie en applaus als Steve Stevaert. Camps besluit met : ‘uiteindelijk rest nog de schaamte’. Dus voor deze helderziende is het zo klaar als een klontje: hij kan in het hoofd kijken van een suïcidant – ik wou dat ik ook over deze helderziendheid beschikte maar voor mij houdt de zelfdoding nog altijd iets van een raadsel in. Tot zo’n brutaal oordeel als dat van Camps zal ik nooit komen ondanks mijn ervaring met het onderwerp.

 

de haan 3 apr. 15

09:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

.
Van de doden niets dan goed, is niet aan Camps besteed.
En ik die dacht dat 'zijn bijna-dood' en de jaren
hem tot mildheid hadden gekneed.

Maar verder dan een genadeschot geraakt hij niet.

Hij die ooit schreef:
'dat vader Marchal op het graf van zijn dochter danste'.
Waarvoor hij zich jaren later excuseerde.

Tja, oudere heren vergeten. Vlug.

Gepost door: Uvi | 03-04-15

Wel, meneer De Wilde, ik kreeg een slag in het gezicht toen ik de commentaar van een VUB-prof las, die het aandurfde een vermanende vinger op te steken naar het laatste slachtoffer van Stevaert. De overwegend mannelijke slachtoffers van de clerus hebben er meestal jaren over gedaan om uit de kast te durven komen uit schaamte en angst voor represailles ook omdat ze niet geloofd zouden worden. Vrouwen moeten ballen aan hun lijf hebben om de stieren meteen bij de horens te vatten. Hoe durven jullie, mannen!

In de loop van mijn 36-jarige loopbaan heb ik tal van vrouwen meegemaakt die in verticale ligging
horizontaal opklommen, doch dat is hun bewuste keuze. Verkrachting is ander eten, heren. Dat die decaan uit vriendschappelijke overwegingen voor Stevaert, bedenkingen heeft bij de handelswijze van het slachtoffer heeft, denk ik, alles te maken met een soort van "wij, de elite, niemand kan ons wat maken" gevoel. Hetzelfde superioriteitsgevoel dat finaal Stevart de das omdeed toen hij ervoer dat hij geen kant meer op konl

Gepost door: Marie | 05-04-15

Camps overschrijdt een grens door de wijze waarop hij bepaalde dingen verwoordt en vooral ook door het tijdstip waarop.
Maar als iemand zelfdoding pleegt, net dezelfde dag als die waarop het nieuws over de ‘verkrachtingszaak’ (waarvan de Raadkamer vond dat er voldoende elementen zijn om door te verwijzen naar de strafrechter…) naar buiten komt, dan is het natuurlijk niet zo verwonderlijk dat er in de media een link gelegd wordt tussen beide zaken. Verder zal ik mij niet uitspreken over zaken waar ik niet bij was, maar als je – vooral als bekend politicus – aan bepaalde ‘sexavontuurtjes’ begint, dan begeef je je sowieso op glad ijs en kan je ‘ongewenste zaken’ aantrekken.
Verder had Stevaert volgens mij inderdaad wel een groot ego (met alles wat daarbij hoort...). vb) de wijze waarop hij om zijn imago bekommerd was. Wie geen ego heeft, stelt zich nederig op en trekt zich niet aan van wat anderen denken, maar leeft vanuit de levenswijsheid 'doe wel en zie niet om'
Als je voortdurend met je imago bezig bent, word je natuurlijk geleefd door de buitenwereld. Het ego is er verlekkerd op om als belangrijk, sympathiek, populair,machtig, … aanzien te worden. Maar deze medaille heeft natuurlijk een keerzijde als die reputatie verloren dreigt te gaan... Men moet mentaal heel sterk in de schoenen staan, om de macht en de roem te kunnen dragen en om een imago, dat uiteindelijk niet meer dan een perceptie en vergankelijk is, niet te vereenzelvigen met wie men wezenlijk, ‘innerlijk’ is.
De politiek is trouwens in het algemeen een egowereld, er lopen veel ego's rond, heus niet Stevaert alleen en dit doet natuurlijk niets af van zijn kwaliteiten en verdiensten.

Gepost door: demos | 05-04-15

De commentaren zijn gesloten.