08-04-15

over verkrachting

over de verkrachting

 

Vanmorgen wil ik me buigen over een zeer delicaat en hachelijk vraagstuk: wanneer kunnen/moeten we spreken over verkrachting? Volgens advocaat Christine Mussche (gisteren in Terzake) is het voldoende dat er een onevenwicht is in het willen of zin hebben. Deze omschrijving vind ik veel te ruim.

Ik denk dan terug aan een al bejaarde vrouw die aan haar dochter verklapte: ‘Mijn man is vannacht nog eens langs geweest’.  Dat was haar manier om te zeggen dat ze tegen haar zin was gepenetreerd. Tegen haar zin omdat de daad voor haar – op haar leeftijd – vooral pijn veroorzaakte en geen lust.

Ik vrees dat zoiets wel vaker voorkomt binnen het huwelijk: de vrouw laat begaan omdat ze vindt dat het haar huwelijkse plicht is. Volgens de definitie van Mussche gebeuren binnen het huwelijk wellicht meer verkrachtingen als daarbuiten.

Daarom zie ik het plegen van geweld als een voorwaarde om van verkrachting te kunnen gewagen. Zowel fysiek geweld als psychisch. Het fysiek geweld kan gaan van slagen en mishandeling tot het met overmacht uiteen duwen van de dijen: er hoeven niet altijd verwondingen aan te pas te komen. Deze categorie lijkt me duidelijk.

Psychisch geweld is al minder duidelijk: er is het misbruik maken van een machtspositie en het bedreigen, daarover bestaat geen betwisting. Maar wat doe je met de verleiding: fysiek met prikkeling of verbaal met smoesjes of gevlei?

Hierbij verzet ik mij tegen de feministische slogan: ‘een neen is een neen’. Deze slogan strookt niet met de feiten. Een aanvankelijk ‘neen’ hoeft geen definitief ‘neen’ te zijn. Heel wat – vooral jongere – vrouwen voelen zich verplicht om eerst ‘neen’ te zeggen: dat volgt uit hun opvatting van fatsoen, eerbaarheid of zelfrespect. Achteraf kan dan blijken dat zij er in werkelijkheid wel zin in hadden. Feministen zullen dit niet aanvaarden maar het is een feit. En dat maakt het voor een man niet simpel: mag ik of moet ik doorgaan? We bevinden ons hier in een schemerzone. Achteraf kan je het verwijt krijgen dat je (als man) gestopt bent. Omdat het een rituele weigering betreft, een weigering die behoort tot de ritus van aantrekken en afstoten.

Samengevat: naar mijn inzicht moet er sprake zijn van duidelijk geweld (fysiek of psychisch). En ik besef ten volle dat deze zaak zo emotioneel beladen is dat mijn stelling verzet zal oproepen, met name bij feministen.

 

de haan 8 apr. 15

06:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Natuurlijk moet er sprake zijn van geweld opdat je van verkrachting kunt spreken. Ik denk dat zowat elke vrouw al eens stilzwijgend ingestemd heeft met seks om haar partner een plezier te doen toen ze er niet echt goesting in had (het omgekeerde kan trouwens ook...).
Ook vind ik eigenlijk dat professor Elias gelijk heeft: een aangifte van een verkrachting doe je niet drie jaar nadien (wel vond ik het fout om haar verantwoordelijk te achten voor Stevaert z'n dood). Als je nu slachtoffer bent van geweld met inbraak, doe je toch ook geen aangifte drie jaar nadien? Ik kan begrijpen dat verkracht worden traumatiserend is, anderzijds: zonder enig bewijs drie jaar na datum iemand beschuldigen heeft juridisch toch geen enkele waarde?
Maar als je de waarheid zegt op een verkeerd moment, dan word je overroepen door degene die het meest hysterisch is en het luidste roept.
Neem bijvoorbeeld 'de zaak Stevaert'. Die vrouw wist wie hij was (ze zal ook wel geweten hebben dat hij niet vies is van vrouwen...) en ze is met hem meegegaan naar zijn appartement. Er zal dus vermoedelijk wel 'sex in de lucht gehangen hebben'. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat die vrouw zo naiëf was dat ze niet wist dat er iets kon gebeuren of dat Stevaert daar plots zijn broek afgestoken heeft en haar besprongen heeft. OK, misschien zijn er dingen gebeurd die ze liever niet had en heeft hij haar bruut behandeld. Maar opdat zo'n dingen kunnen gebeuren moet je met 2 zijn en was ze niet meegegaan naar z'n appartement dan was het niet gebeurd. Op momenten van collectieve zinsverbijstering durft niemand zoiets te zeggen.
Net zoals geen enkele politicus vlak na wat in Parijs gebeurd is, durfde te zeggen dat het misschien niet zo verstandig was om nodeloos te provoceren door voortdurend Mohammed af te beelden. Begrijp me niet verkeerd: noch hetgeen in Parijs gebeurd is, noch verkrachting praat ik enigszins goed. Maar zoals wel vaak is het beeld dat opgehangen wordt in de media (waarbij men altijd een 'slachtoffer' en een 'dader' moet hebben...) in realiteit iets genuanceerder.

Gepost door: demos | 08-04-15

De commentaren zijn gesloten.