21-04-15

begin bij jezelf

begin bij jezelf

 

Iedereen kent de frase: ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf.’ Naar mijn inzicht is dit een kanjer van een dooddoener die bijna altijd dient om kritiek de mond te snoeren. Hij speelt in op schuldgevoelens die juist bij geëngageerde mensen sterk aanwezig zijn: zij voelen zich wel eens een soort Atlas die heel de aardbol op z’n schouders moet dragen.

In de werkelijkheid heb je denkers, doeners en schenkers – althans bij mensen die zich betrokken voelen, over onverschilligaards  spreek ik hier niet. Optimaal zijn deze drie functies geïntegreerd in een en dezelfde persoon, maar dat is een optimum om niet te zeggen een wensdroom.

In de praktijk heeft iedere ‘militant’ zijn eigen kenmerken, kwaliteiten en gebreken, en daar hoeft men zich niet schuldig over te voelen: als iedereen doet wat hij of zij het beste kan dan schieten we al een aardig eindje op.

Zelf ben ik denker en schenker: de concrete daden liggen me niet zo erg al heb ik meermaals deelgenomen aan manifestaties zoals stakingen en betogingen. Ik steun organisaties die zich ontfermen over de Derde Wereld en onze eigen Vierde Wereld – om welke bedragen het gaat is privé.

Doch in essentie ben ik een denker en een auteur. En het is mijn rotsvaste overtuiging dat opiniemakers onmisbaar zijn in een levende democratie. De geïnspireerde opiniemaker is een zaak van maatschappelijke hygiëne: hij of zij bestrijdt gevaarlijke wanen, vooroordelen en regelrechte onzin.

Vandaag leven we onder de knoet van het (neo-)liberale denken. Bijvoorbeeld heel de economische wereldorde wordt hierdoor gedomineerd en in het bijzonder het aanstaande vrijhandelsakkoord tussen de EU en de VS.

Daartegen moet gewaarschuwd worden omdat de schade aanzienlijk is en zal zijn. Het liberale globalisme verbindt allen met allen en wie er niet blind voor is die weet waar de voordelen terechtkomen en waar de nadelen. En de solidaire mens kiest partij voor de underdog zoals de boeren, mijnwerkers en andere arbeiders in de zogeheten ontwikkelingslanden die vaak niet aan ontwikkeling toe komen juist vanwege de neokoloniale plundering of uitbuiting door het systeem.

Organisaties zoals ‘Schone Kleren’ en mensenrechtenorganisaties blijven broodnodig en verdienen onze steun. Net als de NGO’s die concrete en controleerbare hulp bieden.

Het is de taak van de denker om het systeem te analyseren, uit te leggen en aan te klagen. In de hoop dat zijn of haar publiek er gevolg aan geeft en bijvoorbeeld z’n koopgedrag aanpast of mee deze organisaties vooruit helpt.

Opinie maken  is nooit vrijblijvend: men kiest duidelijk partij. Mijn partij zijn al de weerlozen, al de slachtoffers van deze wereldorde en van de liberale politiek ook bij ons. Dit is al heel mijn leven zo en zal niet meer veranderen. Mijn leidende principes zijn de rechtvaardigheid en de waarachtigheid. Wat mij ertoe aanzet om alles aan te klagen wat ik als onrechtvaardig ervaar of leugenachtig. En dit alles in de overtuiging dat de wereld één dorp is.  Deze keuze is een gewetenskwestie. Over de gewetensvorming – volgens mij het allerbelangrijkste in een mens – heb ik me al dikwijls het hoofd gebroken: rationalisme volstaat niet en emotionaliteit evenmin. Het gaat in wezen om empathie die een samenstel is van ratio en emotie.

Als ‘begin bij jezelf’ zou betekenen dat men zijn ratio en emotie dient te verbeteren, dan ga ik ermee akkoord. Maar niet met de dooddoener die vooral gehanteerd wordt door individuen die zelf niets ten goede ondernemen.

 

de haan 21 apr. 15

15:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

"Mijn partij zijn al de weerlozen, al de slachtoffers van deze wereldorde en van de liberale politiek ook bij ons."

Dat is inderdaad wel duidelijk, en veronderstelt dus eigenlijk een tweedeling waarbij het ene (liberalisme en alles wat daaronder begrepen wordt) per definitie slecht is en het andere ('de slachtoffers' van het liberalisme en degenen die het voor hen opnemen) per definitie goed of te verdedigen. In sommige gevallen moeten we het inderdaad opnemen voor de underdog en voor de kwetsbaren, dat heeft z'n charmes. Ik denk nu bv. aan Freya Van den Bossche die (vaak terecht) de strijd aanging tegen misleidende reclame omdat de meest kwetsbaren hier vaak het 1e slachtoffer van zijn. Maar het opnemen voor 'de weerlozen' kan al vlug ontaarden in paternalisme.
En dat het systematisch kiezen voor wat men als de zwakkere beschouwt, ook bepaalde gevaren in zich draagt mag duidelijk zijn. In deze tekst vindt u daarover een aantal interessante reflecties. Niet dat ik het daarom over alles eens ben, links wordt in de tekst bv. nogal op één hoop gegooid, maar ik vind wel dat wat in de tekst staat in grote lijnen klopt: zie
http://www.brusselsjournal.com/node/5191

Gepost door: demos | 21-04-15

De commentaren zijn gesloten.