23-04-15

moeder

 

’t en is van u hiernederwaard

 

hoe later het wordt, moeder,

hoe verder van u

hoe meer ik u zie,  hoe liever

 

want is het niet zo

dat graag zien begint met zien

hoe zou men houden

van een mens,  dat dagelijks mirakel

waar men voorbij aan gaat?

 

men moet toch eerst voor een kader

blijven staan en kijken of onderweg

de wagen opzij sturen

in een berm en naar de bergen turen

 

meer dan ooit te voren, moeder,

zie ik u zoals u was: een zwaarbeproefde

een vrouw met een harde man

en toen de bommen vielen

aan uw schouder een uitgehongerd zoontje

met de eerste scherven in zijn ziel

 

een zacht bedroefde en een keikop keipop

een die koppig kan zwijgen

en dan stil als weggegooid in een hoekje

gelijk een mokkend meisje zit te schreien

 

en vaak komen uw vlagen over mij

dat endogene:  er is geen reden

dan uw aanwezigheid in

mijn dromen en hormonen

 

ik voel u aankomen opkomen

soms een koorts, een soort migraine

die doet afzien van elke moeite

soms een koor, de roes van een verschijnen

vandaag bestaan daar middeltjes voor

beter dan uw poeders in een vloeitje

 

ik ben misschien wat minder ijdel

een doorkerfde man,  geen schone vrouw

ik weiger niet mijn bril te dragen

om de woorden te zien die ik u toevertrouw

 

hopelijk is dit een foto

die een beetje mag gelijken

ik zou hem in sepia moeten schrijven

want sepia is alles wat van u overblijft

08:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.