30-04-15

eenzaamheid

“existentiële eenzaamheid”

 

waar je ook woont of met wie:

is er iemand anders soms daar

met hetzelfde licht

dezelfde duisternis in het hoofd?

 

dit is een wereld van seinen en signalen

en welke sonde wordt bereikt:

wie seint weer en signaleert

in het morse van een morsig zwijgen?

 

je kan op een bus zitten

van een stad naar een dorp

van een dorp naar een stad

en voor je hangt een paartje

als een accolade om een tekst

en je herkent de gezichten

en zij herkennen jouw gezicht

maar niet het licht

niet de duisternis in je hoofd

 

stel je voor dat er een kamer is

ergens langs een wegel

of langs een weg die loopt

van stad naar dorp van dorp naar stad

en een hoofd in die kamer

met een gelijkaardig licht

met een gelijkaardige duisternis

 

heeft deze wereld van codes

en complexe talen daar signalen voor

om van hoofd naar hoofd te seinen

hoe dit licht verblindend is en soms verblijdend

en deze duisternis angstaanjagend want verleidend

 

verleidend tot het koppensnellen van dit hoofd

en verblijdend omdat er een vermoeden is

een gewaarwording van een aanwezigheid

die al sinds eeuwen is beloofd

 

waar men ook woont of met wie:

er is die duisternis die alomtegenwoordig is

er is dat licht dat hevig opflakkert even

en even plotseling dooft

13:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

bloeddonatie

homo’s en bloeddonatie 2

 

Mijn vorige tekst over dit onderwerp was niet gebaseerd op veronderstellingen maar op observaties en getuigenissen van of over homo’s. Spectaculairste voorbeeld is Freddy Mercury: je staat er toch van versteld met hoeveel onbekenden die anale seks heeft gehad. Daarnaast kan je al de ontmoetingsplaatsen opsommen waar homo’s samenkomen voor snelle seks: daar komt niet altijd een penetratie bij te pas, maar het gebeurt.

Mij verwondert dit niet: mannen zijn nu eenmaal sneller geëxciteerd en eerder gericht op neuken dan vrouwen, twee of meer mannen vergroot/vergroten die eigenschap. Dit is geen moreel oordeel maar een vaststelling.

Daarbij komt dat de anus – louter anatomisch gezien en alweer niet moreel – minder geschikt is voor penetratie. Denk aan een prostaatonderzoek: hoeveel glijmiddel heeft een dokter wel niet nodig om zijn sonde naar binnen te krijgen en dan nog voelt het niet prettig aan.

De fout in mijn vorige tekst  en ook in het officiële beleid is de veralgemening: niet alle homo’s neuken erop los en niet allemaal doen ze dit onveilig. Ik ben dan ook gekant tegen een levenslange ban bij bloeddonaties: dit is pure discriminatie. Men kan niet anders dan steunen op een verklaring op erewoord en dan kunnen zowel hetero’s als homo’s veinzen of zich van geen kwaad bewust zijn.

Het blijft met andere woorden een heikele kwestie, maar aids en andere soa’s zijn zo ernstig dat voorzorgen noodzakelijk blijven. Zaak is de veralgemening te vermijden en het bloed liefst meer dan één keer te testen.

de haan 30 apr. 15

08:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Philippe Claudel

lezend in ‘Zonder mij’ van Philippe Claudel

 

 

ogen. blikken. ogenblikken

dat je kijkt

 

je kijkt een hond aan

en hij gromt

een meisje en ze bloost

of kijkt van je weg

of staart je grommend in de ogen

 

blikken van metaal

van metataal

die zeggen hoe we spreken:

gestamel  met stokkende gebaren

 

ogen van mededogen

of elkaar niet mogen

ogen van vuur

dat verteert of verwarmt

 

ogen als bogen

die pijlen afschieten om te doden

of dodelijk verliefd te maken:

een oude mythe

in de beeldspraak van plaatjes

van tafereeltjes op een muur

of in de rand van boeken

in een immense initiaal

 

ogenblikken die daarover gaan:

over initiëren – inleiden inwijden

en binnentreden

over een heden met een toekomst

of louter een verleden

 

een terugblik op ogen

in dat ene ogenblik

toen het gekund had

toen het eindelijk eens leek te mogen

07:19 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-04-15

kort lontje

kort lontje

 

ze zegt het met haar eigen woorden:

jouw lontje is al te kort, bij jou

moet het ogenblikkelijk en nu

 

jij moet het hoofd wel buigen:

alweer heeft de wijze gelijk:

geduld is niet aan jou gegeven

 

je kan terug in je leven,

nagaan hoe het is ontstaan:

deze drift om dadelijk te bekomen

waarover nochtans dagen gaan

 

je ziet de beelden van vaders slaan

omdat je alweer was vastgelopen

je was zes toen en onmachtig

om knopen los te stropen

 

dat joeg het bloed naar je hoofd,

bedekte jou met overmatig zweten;

troost kwam van moeders stem

die vader heeft verweten

 

nog steeds wanneer je een heethoofd

bent, heb je dat remmen nodig:

het wijze en verwijtend woord

van toen en tegenwoordig

19:58 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Baltimore

Baltimore

 

De USA waren en blijven een racistisch land. In Baltimore stierven de voorbije jaren zo’n 125 zwarten onder politiekogels. Je kan zeggen dat de Afro-Amerikanen oververtegenwoordigd zijn in de misdaadcijfers, doch meestal gaat het om relatief kleine feiten zoals straatcriminaliteit en handel in cannabis. Dit is hypocriet want volgens getuigen ter plaatse circuleren de hardere drugs (meestal stimulerende drugs zoals cocaïne, speed en hallucinogenen)  vlotjes in de hogere milieus. En in die milieus tiert de witteboordencriminaliteit welig. De ordehandhavers maken hier dus met opzet een zeer eenzijdige keuze: ze vangen liever de kleine garnalen dan de grote vissen.

Ik vraag me af wanneer de VS zichzelf eens zullen verlossen van hun verleden van slavenbezitters. Ze hebben dan wel een gekleurde president maar die staat machteloos wanneer het racisme blijft voortwoekeren bij een belangrijk rechts deel van de bevolking en in het bijzonder bij de politiecorpsen.

Nochtans heeft de USA met zijn ‘Declaration of Independance’ een van de mooiste teksten voortgebracht uit de geschiedenis met als eerste stelregel: ‘All men are born equal’. Om wanhopig van te worden: wat baten fraaie teksten als ze bijna dagelijks worden verkracht.

Nu is het ook wel zo dat het Oude Continent, Europa, niet te hoog van de toren moet blazen. Wij hebben het humanisme en de Verlichting die uiteindelijk geleid hebben tot ‘De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens’ uit 1948 en bijvoorbeeld het (neo-)kolonialisme toont aan dat we daar vierkant onze voeten aan vegen.

Niettemin, in de VS is de ongelijkheid nog altijd extreem en dan klinkt het nogal belachelijk dat dit land zich opwerpt als de verspreider van ‘vrijheid en democratie’.

 

de haan 29 apr. 15

08:47 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

ode aan Europa

ode aan Europa

 

een oud vrouwtje is Europa

het gezicht gegroefd en verrimpeld

het zegt: ik heb geleefd

en draag de sporen van mijn leven

 

want geen spade geen sonde wordt in haar grond

gestoken of ze haalt iets op

ze tapt iets af:

haar grond haar bloed heeft meer verhalen

als verteld worden door de bomen

door de steden door al de vertellers

van verhalen

 

Europa moet in de wereld staan

of beter: zitten zoals oude vrouwtjes doen

al schommelend in een rotanzetel

met kussentjes in de rug

 

dan kan Europa wat vertellen

met een van droefheid vertrokken mond

met een glimlach op die mond

en lichtflitsen in de ogen

 

want Europa is meer

dan godsdienstoorlog en kolonies

Europa heeft de geesten voortgebracht

van humanisten en Verlichting

mooie woorden duren soms langer

als verschrikkelijke daden

 

Europa mag niet vergeten

niet inslapen bij haar mooie woorden

in haar neus moet het blijven bijten:

die scherpe rook

van  smadelijke kampen

 

een oud vrouwtje is Europa

ze heeft geloofd geleefd en gezondigd

maar wat ze al schommelend verkondigt:

mooie woorden en verhalen in de grond

 

en kijk maar naar de groefjes de blauwige schaduw

van grauwe haartjes in de bovenlip

maar zie het licht in haar wakkere oogjes:

Europa is oud Europa is hip

07:19 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-04-15

volgens De Standaard

Vlaming houdt weer van België

Vandaag om 05:00 door

 
Vlaming houdt weer van België
Foto: Maarten De Bouw
Voor het eerst sinds de jaren negentig kalft de steun voor een staatshervorming af. Dat blijkt uit een onderzoek van de KU Leuven. Meer dan vroeger krijgt België de voorkeur.

Na de verkiezingen van mei 2014 bevroeg de KU Leuven in haar gereputeerde ISPO-onderzoek 1.183 kiezers over hun overtuigingen. De communautaire trendbreuk, vergeleken met de verkiezingen van 2007 en 2010, springt in het oog.

Voor het eerst sinds de jaren 90 neemt de animo voor meer Vlaamse bevoegdheden af. Het aantal separatistische kiezers halveert, terwijl de groep die voorstander is van de huidige staatsstructuur meer dan verdubbelt. De kiezers die meer of alle bevoegd­heden in Vlaamse handen willen, hebben voor het eerst sinds lang geen meerderheid meer. Vlamingen identificeren zich daarentegen meer dan vroeger met België. De voorkeur voor Vlaanderen als ultiem beslissingscentrum ligt lager dan ooit en de tendens naar verdere vervreemding van de Franstalige Belgen lijkt omgebogen.

Die vaststellingen zijn opmerkelijk, aangezien de Vlaams-nationalistische N-VA de grote overwinnaar van de afgelopen verkiezingen was. Die zege kan volgens de ISPO-onderzoekers niet verklaard worden door een toenemend Vlaams-nationalistisch bewustzijn. Veeleer lijkt het dat de N-VA anticipeerde op het veranderende denkpatroon bij de kiezers met de befaamde ‘bocht van Bracke’, waarin de partij volop ging voor een ‘sociaaleconomische herstelregering’. Ook bij de N-VA-kiezers zelf nam het thema staatshervorming in belang af als stembepalende factor.

De oorzaken voor de trendbreuk zijn allicht te zoeken in de bewogen politieke jaren 2007-2011 en de communautaire moeheid bij de bevolking die daarvan het gevolg is. Een deel van het kiezerspubliek is tevreden dat zijn eisen eindelijk zijn uitgemond in een nieuwe staatsstructuur en wil geen terugkeer naar de communautaire onderhandelings­tafel.

09:32 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Griekse wurggreep

wurggreep

 

Met instemming heb ik de column van Paul de Grauwe in DM gelezen. Hij beschuldigt de schuldeisers van Griekenland (Duitsland, de EU en het IMF) bij herhaling van onredelijkheid. Ik noem het puur machtsmisbruik. Mij lijkt het duidelijk dat deze geldschieters de linkse regering Tsipras op de knieën willen dwingen en het verarmingsbeleid opdringen.

Tsipras en co hebben groot gelijk in deze logica niet mee te stappen. Hun economie doet het steeds beter en moet kansen krijgen om op langere termijn hun buitenlandse schulden weg te werken. Bovendien heb ik van Eduardo Galeano geleerd dat staatsschulden wel eens fictief kunnen zijn: een staat kan zich failliet laten gaan en dan kunnen de geldschieters fluiten naar hun terugbetalingen.

Ik verafschuw arrogantie en vooral de ‘arrogantie van de macht’ (Chomsky). Tsipras wil zijn bevolking uit het moeras trekken en dat is een nobele doelstelling, of je nu houdt van links of niet.

Wel is het waar dat er vlugger werk moet gemaakt worden van een fiscale hervorming zodat ook de rijken belastingen betalen. Onder de vorige rechtse of centrumrechtse regeringen konden schatrijke reders hun fortuin in belastingparadijzen parkeren en daar moet dringend een einde aan komen.

Maar voor zover ik er iets van begrijp, kun je zo’n operatie enkel doorvoeren met de hulp van de organisaties die nu staan te schreeuwen om inlevering. Het bankgeheim moet worden afgeschaft, belastingparadijzen moeten onder druk worden gezet: als men zoiets kan in een pokerspelletje met Rusland dan moet het zeker kunnen met die kleine landjes.

 de haan 28 apr. 15

09:12 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

schrap

schrap

 

knip in je wijdlopigheid

zeg het kort en bondig:

de lezer heeft niet alle tijd

en veel is toch gedrochtelijk

 

wees op woorden zuinig

slik ze als kwijl maar in

al zijn ze brood en kruimig

blijf dicht bij het begin

 

tussen eerste letter en finale punt

moet iets groots gebeuren:

het smeden van een munt,

een kleed dat nooit zal scheuren

 

ga met schrijven niet over de schreef

teken één wegeltje waar men wandelt

als beelden door een statige dreef,

beelden van beloven: meisjes nooit mishandeld

07:40 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

telkens weer

telkens weer

- voor Jacques M. die het weet en Flor W. die het vergeet –

 

telkens weer telkens weer

je komt een kamer in

en de kamer is anders

niet de bewoner na al die jaren

 

na te vele jaren dat je die kamer dat huis

bent voorbij gelopen omdat je alweer

het verkeerde dacht

 

omdat je dacht dat niet de kamer

maar de bewoner anders zou zijn

doch luister maar en zie hem zitten:

wat zwaarder, ja, net als jij

 

en nog eenzelviger want hij woont alleen

in deze stille kamer

hoewel er een zoon woont en geburen

aanlopen en hij bij hen

 

geen muziek geen geluid

geen ander dan het denken

het afwegen van woorden in onze manke taal

en losbarsten plots en lachen wel eens

en zich verwonderen om dezelfde feiten of andere

want hoe oud men ook wordt

er blijft steeds meer dat men niet wist

 

geen twist geen twijfel over het meeste ben je het eens

het verschil: wat andere woorden een paar jaren

een afkomst – de ene uit de Congo de andere

uit een proletendorp – veel verschilt dat niet

 

en een gelijkaardig verdriet een drieste woede

om wat niet te veranderen is: de domheid van de mens de lafheid

van al wie praten achter de rug nooit in het gezicht van de bazen

 

de droefheid ook om hen die lijden

en die we gelezen hebben als een boek

zij die vermorzeld worden onder deze domheid

onder het lompe van een baas

die alleen zijn eigen navel wil bekijken

 

na al die te vele jaren

kom je weer deze kamer in

ze is anders ze is ouder

maar de bewoner nog geen haar veranderd

tenzij de haren die hij mist

06:52 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-04-15

Monday, Monday

Monday, Monday – The Mamas and the Papas

 

een werkdag is verwijdering:

zij moet de weg op en hij, op rust,

zoekt het gezelschap van de woorden

 

dit worden uren zonder strelen

met de zon op het raam

hij mag dan wel met letters spelen:

die zullen verveeld bij elkander staan

 

werkdagen beletten het graven,

het zich begraven in elkaar:

thans heerst het sjouwen en draven

en pas uitgeput is ze klaar

 

hij tilt alleen aan woorden

en dat gewicht is wel eens zwaar

doch als een jochie wil hij tonen

wat hij weer tekende voor haar

09:03 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zeilers

lidkaart

 

koop een lidkaart, zegt de zeiler,

en meer zou je doen

om bij de club te horen

 

zij: een hele dag op zee

en dan een stoel diep

in het zand gestoken

 

je vreest ervoor: varen

op een catamaran, je vreest

de slokop van de baren

 

daarna kan je mee

wanneer het strand is uitgestorven

en de late zon verwarmt

 

daarna deel je mee

in de zorgen om de wereld:

de zeilers weten meer en soms

zeg jij het beter

06:53 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

boze geesten

boze geesten

 

zoek de heuvels op  de hogere bergen

want er woeden alweer boze geesten

in je lijf zwaarbewapende die je uit moet zweten

 

begin bij de Kemmel of de Muur

en later een langere stijging

ergens bij Bouillon vlakbij een grens -

tenslotte wanneer de zon wat milder wordt

de enige Mont Ventoux of wat kalmer aan

de Stelvio de Galibier de Iseran

al wat duurt voor een paar uren

 

en daarna als koninklijke beloning de vrije val

de arend slaat zijn vleugels uit en stuikt omlaag

en hoor het klappen het flapperen om je armen:

het rode of dennengroene jek

dat de afkoeling af moet schermen

 

alleen al klimmend op de fiets wordt men niet gekker

wanneer de boze geesten in je huizen

en op tafel dansen als gekken

 

het kan bij toeval ook een vrouw zijn

een arm schaap van een meisje

maar wat doe je zo’n kind dan aan:

er bestaat een bekwame hulpdienst voor een prijsje

 

maar laat ons dan liever nog

de Mont Ventoux de Tourmalet of Iseran

met  halverwege die vallei vakkundig uitgeslepen

als een trog met die schitterende stortbeek op het scherp

van een duizend meter diepe wig

 

stel je voor dat je een muilezel was

met een geleerde op je rug

een Erasmus onderweg van Bologna naar Leuven

je hoeven die door de sleuven glijden

 

vergeet je baret niet je distelpaarse helm

want zo zijn de harde feiten: een keitje in de weg

eentje dat de muilezel niet ziet

en verdwenen zijn de geesten en het versleten lijf

waarin ze ronddansen en feesten

06:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-15

kernbommen weg

kernbommen weg

 

Om diverse redenen moeten die kernbommen weg op Kleine Brogel. Om te beginnen hadden ze er nooit mogen zijn. Het zijn Amerikaanse wapens en het Pentagon bleef er het gezag over voeren en niet de hele NAVO. Ik heb het altijd waanzin gevonden dat een land een deel van zijn soevereiniteit afstaat aan een machtiger land, ook al is dat een zogeheten bondgenoot. ‘Zogeheten’ want uiteindelijk primeren de Amerikaanse belangen.

Die kernwapens waren een strijdmiddel in de Koude Oorlog met de Sovjetunie en nooit heb ik een concreet teken opgevangen dat de Sovjets de intentie koesterden om West-Europa aan te vallen: hun satellietstaten zoals Hongarije dat wel maar verder dan de invloedsferen getrokken op Jalta  dachten ze niet. Wat we decennia hebben meegemaakt was een wederzijdse propagandaslag: aan beide kanten werd de bevolking bang gemaakt opdat zij de overbewapening zou slikken.

Dreigen met een atoomwapen heeft pas zin als je tegelijk bereid bent het te gebruiken en dit gebruik is een oorlogsmisdaad: men treft onvermijdelijk burgerslachtoffers en dat op grote schaal en nog jaren na de aanval. Dit gaat in tegen al onze ethische waarden.

In feite was heel die Koude Oorlog met zijn spionage en repressie van interne kritiek een opgefokte boel: beide partijen dragen daar schuld aan. Het was een exces van de invloed van militaire industrie op de politiek die gekenmerkt had moeten zijn door diplomatie en werken aan ontspanning door economische samenwerking te bevorderen. Uiteindelijk is de communistische economie daardoor ineengestort, zegt men en moest Moskou wel tot verdragen overgaan. Dankzij figuren als Reagan en de Poolse paus, zegt men.

Ik blijf ervan overtuigd dat het communisme ten onder is gegaan omdat het intrinsiek niet deugde: men kan de mensen niet blijvend hun vrijheid afnemen en een zogenaamd egalitaire samenleving is in strijd met de menselijke natuur, mensen willen ondernemen en zich van elkaar onderscheiden. Vroeg of laat doorbreekt die behoefte elke dwang. En die behoefte had men vanuit het Westen beter kunnen stimuleren door handel te drijven in plaats van militair af te schrikken. Niets komt een autoritair regime immers zo goed van pas als een externe vijand.

Nu wordt ons wijs gemaakt dat er andere vijanden zijn opgedoken tegen wie we die kernwapens moeten kunnen inzetten: welke vijanden? Gaat men het terrorisme bestrijden met een atoombom??? Dat zou een daad zijn van de brutaalste staatsterreur en moreel minstens zo verwerpelijk als aanslagen door ‘zelfmoordcommando’s’.

Ik ben ervan overtuigd dat we de tegenovergestelde kant op moeten en streven naar een atoomvrije wereld. Als eerste stap door kernkoppen zonder enig strategisch belang weg te nemen en te vernietigen. Die van Kleine Brogel horen daar zeker bij.

Bovendien geloof ik al jaren niet meer in de NAVO: dit is een militair clubje gedomineerd door Washington. Wat we nodig hebben is een globale interventiemacht geleid door de VN, uiteraard op voorwaarde dat de Veiligheidsraad wordt gedemocratiseerd door het vetorecht af te schaffen.

Het is geen loze slogan om te beweren dat onze wereld één dorp is geworden. Laten we dan ook één corps opbouwen dat heel dit dorp kan beschermen tegen schurken die er wel altijd zullen zijn.

de haan 26 apr. 15

17:57 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Boudewijn de Groot

Boudewijn

- na iets meer dan 22 jaren in dit leven –

 

het is een refreintje uit de jaren zestig

en zijn we niet allen kinderen van die tijd?

het is geschreven door een lelijke dichter

en gezongen door een mooie jongen:

‘zonder vrienden kan ik niet’

 

bekijk het maar, het is het werk

van een oude of nieuwe rederijker

er zitten namen in vervlochten

en wie van ons weet wie het zijn?

 

maar voor Lennaert en Boudewijn

zullen die namen wel een gezicht

hebben gehad en een stem –

misschien een stem die niet schrijven kon

en evenmin zingen:  er moet er toch ene zijn

of twee die dat doen?

 

die zichzelf als een dweil uitwringen

en het druppelt op de radio

of zoals vandaag op het internet –

hopelijk raakt jullie mailbox niet verstopt

verstop ik niet te veel wat ik wil zeggen

of stop ik niet te veel in mijn zo al zware woorden

 

maar zijn de kinderen van deze tijd

met hun chatbox en sms-berichten

met hun boemboem in een koptelefoon

niet hopeloos te beklagen?

 

wij kenden de weelde van de jaren zestig

en de namen hoef ik niet te noemen

er waren veel dichters bij en ze zongen wat we voelden

 

wat voelen de kinderen van vandaag:

allicht hetzelfde en dezelfde dromen

maar hebben ze nog een stem vandaag

een Boudewijn of zo’n doodbrave Emiel Cools?

 

is het niet zalig en ook bedroevend

om zo’n vergrijsde soixanthuitard te zijn:

iemand die plaatjes zou willen draaien

voor zijn kinderen of kleinkinderen –

en zie dan maar hun gezichten

en hun lippen die mee bewegen

en hun voeten slaan de maat: het was een weelde

die zij missen, zeker weten en inderdaad

07:59 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

en amour

en amour un silence vaut mieux qu’un langage

 voor Erik en Paula -

 

 

met de jaren zegt men steeds minder

omdat alles is gezegd??? neen,

want veel wil men herhalen

of horen herhalen

 

een mens slaapt in een twijfelaar

al heeft die king size formaten

we zijn zo’n bedroevend beest

dat onzeker zelfs angstig

in zijn weide staat

 

maar, het is waar, mijn vrienden,

we zeggen het  weinig met woorden

met de jaren volstaat een blik

desnoods uit droeve ogen

 

met de jaren volstaat een vijver

met gouden visjes en schoon onkruid

rondom die vijver waarvan je de namen kent

als van getrouwde kinderen

 

met de jaren kan het zwijgen

niet meer hinderen

het volstaat een portier te openen

van een oude wagen

het is voldoende een vergeten lampje

uit te draaien of stilletjes of neuriënd

tegen een aanrecht aanleunend

de aardappelen te schillen

 

we zeggen het met weinig woorden

en blijven herhalen en horen zo graag

hoe die andere het blijft zeggen:

kijkend naar een waterlelie

en wie zal beweren dat het die bloem is

die men ziet??

07:14 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-04-15

roken

stoppen met

 

ach ja, we zouden moeten

maar we doen het niet;

noem het maar verslaving:

we roken onrustig voort

 

want elk rokertje belooft

een moment van vrede,

even evenwicht in het hoofd

 

want elk shagje verdooft

het woelen vanbinnen

dat zeg je maar of je het gelooft:

je bent een automaat van herbeginnen

 

we zouden moeten, we willen

de ander behoeden voor een voortleven

alleen – we weten: het wordt ellende

als een van ons verdween

12:42 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

leven in afwachting

tanden knarsen

 

wie leeft in afwachting

ontgaat het groots gebeuren:

het ogenblik van rustig ademhalen

waarbij niets valt te betreuren

 

ga gewoon de dag in

als een paleis van majesteit,

zoen een wang, druk een hand:

het lang verwachte komt wel op z’n tijd

 

het enige is in dat ene:

momenten van samenzijn;

we bespreken nederig wie verdwenen,

de vege wereld en zijn pijn

 

doch in afwachting knarsen je tanden,

zenuwdraden branden in een gewricht:

ga deze dag in met niets om handen

en zoen het liefste aangezicht

09:46 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voetje

voetje

 

je hebt de vrienden

aan het lachen gebracht

dwepend met een voetje

 

Engelse vrouwen dronken

hand in hand na hun lange

wandeling, ze droegen

wijde broeken, hun sandalen

in een tas

 

en weer was je aan het staren

naar dat ene blote voetje

het had wat van een vis

zo slank zo slank zo slank

 

je vertelt erover als een dwaas,

een infantiele, een luchtspiegeling

leek het voetje en opeens begreep je

Chinese keizers die graag

aan meisjesvoeten zuigen

 

een likstok, licht gebruind

zo was dat Britse voetje

die harembroek moest uit

je zoende al ieder sproetje

07:17 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

la tendre guerre

 

c’était toujours la tendre guerre – J. Brel


 

mon doux mon tendre

waarom doen we dit

elkander zo levend begraven

 

we houden toch allebei

van de grote Jacques

we hebben het mee geneuried

en zacht gestraald

om zijn stem en zijn woorden

 

mon merveilleux

we zijn toch voor altijd

zo aan elkander vastgeklonken

er is de dood geweest

de grote meester

die door ons en in ons

snijden moest

 

de l’aube clair jusqu’ à la fin

jij slaapt nog en ik zit hier

met de merels

en net als de merels

moet ik geluiden maken

want we verdragen de stilte niet

dat barse zwijgen

het knijpt ons de keel dicht

en we eten niet meer

 

we zijn toch als die vroege vogels

de ganzen die gakkend overvliegen

als die ene meeuw die alweer

schreeuwerig honger heeft

ma tendre

we hebben toch dezelfde honger

naar elkaar van wie anders

zouden we eten

 

slaap maar voort en droom

dat we nog jong zijn en ongeschonden

droom dat er geen dood bestaat

niet in ons vlees niet in ons hart

 

ma merveilleuse

jij steenezel jij koppigaard

jij weet toch wat ik zeggen wil

jij kent toch deze dichter en zijn aard?

07:01 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-04-15

marktkramer

marktkramer

 

als marktkramer ben ik geboren

en is het niet zo dat allen leven op een markt

ieder heeft wat te geef of te verkopen

ieder roept om aandacht voor z’n kraam

 

eenzaam zijn de zielen die alleen

op hun marktplein staan:

geen mens om aan te spreken

geen passage die blijft staan

 

je hoeft geen handtas aan te  bieden,

geen verzameling alaam:

je wil er minstens eentje uit de lieden

die aan jou voorbij zouden gaan

 

marskramers zijn we allemaal

met een ransel of korfje op onze rug,

liefst een kooitje met een nachtegaal,

doch meestal iets gewoontjes als een mus

20:59 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

migratie: anders bekeken

De Grote Taboes in het migratiedebat

Het actieplan dat Europa voorstelt naar aanleiding van de recente rampen in de Middellandse Zee raakt niet verder dan symptoombestrijding. Het fietst netjes om de meest cruciale vragen heen. Als we de vluchtelingencrisis echt willen aanpakken, dan zullen we moeten nadenken over de rol van grenzen, racisme en globale rechtvaardigheid.
 
donderdag 23 april 2015
 

Grenzen zijn massamoordenaars. Een andere conclusie kan je moeilijk trekken wanneer je naar de naakte cijfers kijkt. Volgens een rapport van de International Organization for Migration stierven sinds het jaar 2000 meer dan 22.000 migranten die op weg waren naar Europa. Het werkelijke cijfer ligt vermoedelijk zelfs hoger. Want niet alle doden worden getraceerd en illegale migranten laten geen officiële documenten na. De cijfers waar we ons op moeten baseren zijn daarom steeds naar beneden afgeronde schattingen.

De Middellandse Zee is niet de enige plek in de wereld waar migranten zich te pletter lopen tegen gesloten grenzen. Sinds 1998 stierven 6000 migranten in het desolate grensgebied tussen de VS en Mexico. Vaak kwamen ze om door uitdroging tijdens de lange tocht door de woestijn. Dat geldt evenzeer voor de Sahara waar tussen 1996 en 2013 meer dan 1700 vluchtelingen door ontbering stierven. Aan de Australische grenzen lieten sinds 2000 meer dan 1500 migranten het leven.

Het aantal doden dat valt aan de buitengrenzen is trouwens maar één dimensie van de ellende waarmee asielzoekers geconfronteerd worden. Wie zonder geldige documenten aankomt in het Westen, wacht doorgaans een verblijf in detentiecentra. In het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld werden in 2013 om en nabij 30.000 asielzoekers vastgehouden in gesloten centra. Onder hen waren 228 kinderen.

Het is moeilijk cijfers te vinden in verband met hoeveel personen zich in gesloten centra bevinden in België. Vast staat wel dat België sinds 2009 reeds negen keer veroordeeld werd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens vanwege het beleid inzake opvang, uitwijzing en detentie van asielzoekers.

Dat het leven in gesloten centra bijzonder zwaar is, bewijzen de berichten over wanhoopsdaden en hongerstakingen binnen gesloten centra. Begin april hing een asielzoeker zichzelf op in het gesloten centrum van Merksplas. Toen de directie van het gesloten centrum weigerde om de afscheidsbrief van de man vrij te geven, besloot een deel van de gedetineerden in hongerstaking te gaan. Op diezelfde dag stak een jonge Guineëer zichzelf in brand in de toiletten van de Dienst Vreemdelingenzaken. Hij overleed later aan zijn verwondingen.

Realiteit erkennen

Op dit moment zijn er wereldwijd 232 miljoen mensen die niet in hun land van herkomst leven. Dat aantal zal enkel toenemen. Er wordt voortdurend aan onze gesloten poorten gerammeld, en het enige dat we doen is een slot extra installeren. Het is een beleid dat berust op een illusie, namelijk dat we de goederen, diensten en kapitaal vrijelijk de wereld rond kunnen laten gaan, maar personen kunnen buitenhouden.

Recent nog pleitte de Canadese rapporteur van de Verenigde Naties voor de mensenrechten van migranten, François Crépaeu, om migratie als een realiteit te erkennen en niet langer in te zetten op het krampachtig proberen buitenhouden van migranten. Volgens hem ontkent Europa simpelweg de realiteit: “De focus van het Europees beleid blijft momenteel nog gericht op het beschermen van grenzen. Maar het is onmogelijk om je grenzen compleet af te sluiten. Migranten zullen blijven proberen om naar Europa te komen.”

En daaraan kan toegevoegd worden: zolang Europa zijn grenzen gesloten houdt, zullen mensen onnodig sterven of van hun vrijheid beroofd worden. Het stemt mensenrechtenorganisatie Amnesty International erg somber: “Het aantal ontheemden zal toenemen zolang overheden hun grenzen hermetisch afsluiten. De vluchtelingencrisis zal verder uit de hand lopen zolang de internationale gemeenschap er niet in slaagt om bescherming en hulp te bieden.”

 

Apartheid

Internationale hulp en bescherming bieden aan vluchtelingen is een minimum. Daarnaast moeten we ons meer fundamentele vragen durven stellen. Zo kan er niet om de vaststelling heen gefietst worden dat gesloten grenzen een vorm van globale apartheid in stand houden. Het verschil met de klassieke apartheid is dat afkomst vervangen wordt door locatie.

In deze wereld geldt de ijzeren wet dat de plaats waar je geboren wordt bepalend is voor zowat alles in je leven. Maar net zoals afkomst is locatie willekeurig. Je kiest niet waar je geboren wordt. Het is blind toeval waar je zelf geen verdienste aan hebt. Een gesloten grenspolitiek komt de facto overeen met het autoritair in stand houden van een willekeurige en daarom niet te verantwoorden ongelijkheid. Wie vrijheid en gelijkheid als waarden onderschrijft, kan daarom niet anders dan zich verzetten tegen gesloten grenzen.

Toch zullen velen het idee van open grenzen resoluut van de hand wijzen. Niet omdat ze tegen vrijheid en gelijkheid zijn, wel omdat ze ervan uitgaan dat een soepelere grenspolitiek economisch gezien een regelrechte ramp zou zijn. Want, zo luidt de gangbare argumentatie, moesten we de grenzen openen, dan ontstaat er een drastisch tekort aan jobs, raken onze steden overbevolkt en vindt er een massale leegloop plaats in de landen van herkomst. Om nog maar over de neerwaartse druk op onze lonen te zwijgen. Zodus, zaak gesloten. Open grenzen zijn een slecht idee. Gesloten grenzen helaas een noodzakelijk kwaad.

Tenzij. Tenzij natuurlijk de klassieke economische argumenten tegen open grenzen geen steek houden.

Economie is geen taart

Laten we beginnen met één van de meest courante argumenten tegen het beperken van de instroom van migranten. Migranten zouden onze banen afnemen en zo bijdragen tot een hogere nationale werkloosheid. Dat argument is zo gemeengoed geworden dat het nauwelijks nog ter discussie staat.

Het is opvallend dat exact dezelfde argumentatie werd gebruikt toen vrouwen zo'n veertig jaar geleden toegang kregen tot de arbeidsmarkt. Ook toen werd door tegenstanders van het feminisme verkondigd dat de intrede van vrouwen op de arbeidsmarkt zou leiden tot massale werkloosheid. Vandaag weten we echter dat dit nonsens is. Het karikaturale idee dat iedere job die naar een vrouw gaat een werkloze man oplevert, bleek volstrekt onjuist.

De these dat vrouwen, migranten of eender welke groep die de arbeidsmarkt betreedt leidt tot een drastische vermindering van jobs, vertrekt van een foute assumptie over wat economie is en hoe economie werkt. Een economie is geen statische entiteit, maar een dynamisch gegeven. Of om het plastischer te verwoorden: de arbeidsmarkt is geen taart die moet verdeeld worden onder een beperkt aantal mensen. Wat een dergelijke simplistische visie op economie over het hoofd ziet is, dat iedere persoon die op de arbeidsmarkt komt ook bijdraagt tot de dynamiek van de markt en daardoor die markt zelf ook vergroot. De economie is eerder een buurtfeest in plaats van een taart. Een buurtfeest waaraan iedere afzonderlijke, extra deelnemer bijdraagt tot de sociale dynamiek van dat feest. Economie heeft dus meer iets van een gemeenschap die zichzelf steeds overtreft naarmate er meer onderlinge interacties bijkomen.

Vrouwen die de arbeidsmarkt betraden, droegen door hun arbeid bij tot het vergroten van de productie. Ze kregen meer koopkracht en creëerden daardoor groei. Een groei die op zijn beurt bijdroeg tot de creatie van meer jobs. Maar bovenal gingen vrouwen ook zelf ondernemen en mensen tewerkstellen. De toegang van vrouwen tot de arbeidsmarkt leidde dus tot een economische boost. Dit geldt ook voor migranten. Wanneer groepen migranten de arbeidsmarkt betreden, dan dragen ze op hun manier bij tot het vergroten van de markt. Iedere extra migrant betekent extra koopkracht en dus op termijn extra jobs.

Bovendien zijn migranten, dikwijls uit noodzaak, bijzonder ondernemend en dragen ze bij tot economische innovatie. Veel van de grootste bedrijven die we nu kennen, zijn opgericht door mensen met een migratieachtergrond. Dat geldt onder meer voor Google, Intel, Yahoo en Ebay. Al deze bedrijven zijn gestart door ondernemers die als kind in de VS gestrand zijn. Uit onderzoek in Groot-Brittannië blijkt dan weer dat migranten hyperproductief zijn: 17,2% van de Britste migranten start eigen ondernemingen op, tegenover 10% van de autochtone Britten. Dat komt neer op een slordige 3,2 miljoen Britste bedrijven die gesticht werden door migranten. Hiermee werden niet minder dan 1,1 miljoen jobs gecreëerd.

Internetcafés

Het is niet enkel op landen van aankomst dat migranten een positief economisch effect hebben. Ook landen van herkomst profiteren mee. Wereldwijd zenden migranten jaarlijks tot 500 miljard dollar naar landen van herkomst. Dat is veel meer dan alle ontwikkelingshulp samen. Het geld dat migranten terugsturen, is op zijn beurt een sterke impuls voor de lokale economieën want het gaat om geld dat onmiddellijk opnieuw geïnvesteerd wordt in de reële economie.

Ook kennis en vaardigheden vinden hun weg terug. De eerste Afrikaanse internetcafés bijvoorbeeld werden uitgebaat door teruggekeerde migranten die de skills daarvoor in het Westen hadden opgedaan. Kort daarna werden internetcafés één van de snelst groeiende bedrijfstakken op het Afrikaanse continent.

 

Het idee dat vrije migratie leidt tot een leegloop en verdere achterstelling van herkomstlanden klopt dus niet. Het tegendeel is waar. Migratie draagt bij tot de verdere economische ontwikkeling van herkomstlanden. Sterker nog, migratie zou wel eens een veel betere manier kunnen zijn om globale armoede aan te pakken dan ontwikkelingssamenwerking. Volgens berekeningen van de Wereldbank kan de armoede in sommige landen tot een derde teruggedrongen worden door kennis, vaardigheden en geld dat terugvloeit uit landen van aankomst.

Maar staat daar tegenover niet dat de migranten in landen van aankomst zorgen voor een toename van de armoede? Want migranten pakken dan wel niet het werk af van autochtonen, ze zorgen toch wel voor een neerwaartse druk op de lonen?

Ook dat klopt eigenlijk niet. Uit het onderzoek dat hieromtrent voorhanden is, blijkt dat migratie een eerder neutraal tot positief effect heeft op lonen. Wel is het zo dat laaggeschoolde autochtone werkkrachten iets aan loon moeten inboeten. Maar dat laatste is niet noodzakelijk het geval. Om lonen te beschermen dienen vooral goede beschermingsmechanismen ingebouwd te worden. Een overheid die minimumlonen garandeert, sterke en performante vakbonden en het tegengaan van zwart werk kunnen op dat vlak al wonderen doen.

Settelen?

Nog een laatste tegenwerping: zal een vrije migratie niet leiden tot een demografische explosie, met alle gevolgen van dien? Nee, vermoedelijk niet. Onderzoek leert dat vele migranten slechts tijdelijk in het buitenland wensen te verblijven. Eenmaal genoeg verdiend willen ze vaak terug naar landen van herkomst. Er bestaan historische cases die deze stelling bevestigen.

Tot 1960 was de grens tussen de VS en Mexico zo goed als open. De migratie was toen voornamelijk tijdelijk van aard. Mexicanen staken de grens over om in de VS voor een tijd hun boterham te verdienen en keerden dan gewoon terug naar Mexico. Het is net het sluiten van de grens dat ervoor gezorgd heeft dat steeds meer Mexicanen zich blijvend vestigden in de VS. Illegaliteit of een erg moeilijk bekomen nationaliteit zorgen ervoor dat mensen zich definitief in de aankomstlanden settelen. Vrijere migratie zou ervoor zorgen dat er meer geïmmigreerd wordt, maar ook weer veel meer geëmigreerd.

Alle klassieke economische argumenten tegen vrije migratie vallen dus in het niet. Economen stellen zelfs onomwonden dat we migratie zullen nodig hebben om de vergrijzing op te vangen en knelpuntberoepen op te vullen. Je zou je afvragen waarom we dan nog altijd onze grenzen niet opengezet hebben voor migratie. Deel van het antwoord is dat er met een politiek van open grenzen niet electoraal gescoord kan worden. Er bestaat weinig animo voor onder het gros van de bevolking. Ten dele heeft dat te maken met een gebrek aan kennis omtrent de economische voordelen van migratie. Maar er spelen andere factoren mee.

Tarantula's en huisspinnen

In 2014 werd een onderzoek gepubliceerd waarin werd nagegaan in hoeverre percepties over migratie overeenstemmen met de realiteit. Wat bleek? Mensen overschatten systematisch het aantal migranten in hun land. En niet een beetje. De gemiddelde Belg is er bijvoorbeeld van overtuigd dat 29 procent van de bevolking van buitenlandse origine is. De realiteit? Nauwelijks 10 procent van de Belgische inwoners heeft buitenlandse roots. In andere landen valt een gelijkaardige, systematische overschatting van het aantal migranten waar te nemen.

Zijn mensen gewoon slechte interpretators van de sociale werkelijkheid waarin ze leven? Ongetwijfeld. Maar ook hier is meer aan de hand. Het feit dat in alle veertien onderzochte landen het aantal migranten systematisch overschat wordt, wijst erop dat het migratie altijd groter wordt voorgesteld dan ze in werkelijkheid is. Dit is het gevolg van een vertoog dat ons een angst inpraat ten aanzien van migratie. En angst heeft de nevenwerking dat dingen er groter door worden dan ze in werkelijkheid zijn. Wie bang is voor spinnen, ziet in iedere huisspin een tarantula.

De angst voor migratie werd de laatste decennia opgepookt door rechts-populistische partijen. Zij hingen een beeld op van westerse landen die overspoeld worden door horden migranten en riepen op tot een strengere migratiepolitiek. Het racistische Vlaams Belang gebruikte bijvoorbeeld de slogan 'Vol is vol. Illegalen terug naar eigen land'. Geert Wilders liet dan weer zijn supporters scanderen “minder, minder, minder”. Dat was een antwoord op de vraag: “willen jullie meer of minder Marokkanen?”

Maar het waren niet enkel politici die migratie tot een reusachtig probleem omdoopten. Ook media deden er vrolijk aan mee. Op 20 oktober 2009 bijvoorbeeld kwam het weekblad Humo met een cover waarop te lezen viel: “Paniekzaaierij of harde realiteit? Verovert de Islam Europa?”. Als coverfoto werd gekozen voor een collage die een mix vormt van alle gangbare clichés over moslims. We zien de Grote Markt van Antwerpen waarop moslims aan het bidden zijn, verderop lopen kamelen, er staat een politiebusje, minaretten doemen op vanachter de statige trapgevels en het standbeeld van Brabo is vervangen door een kebabrol. Ongetwijfeld ludiek bedoeld, maar tegelijk het beeld verspreidend dat migranten, in dit geval moslims, ons land overspoelen. Ter info: binnen de Europese Unie woonden er in 2010 – een jaar na de fameuze cover – nauwelijks 3,8 procent moslims.

Vluchtelingen tijdens een protestactie in Berlijn, augustus 2014

 

 

 

Zelfde strijd

Parallel met een overschatting van het aantal migranten en een toenemend racisme, werd de muliticulturaliteit als samenlevingsmodel in twijfel getrokken. Het idee vond steeds meer ingang dat de culturele achtergrond van migranten 'botste' of 'haaks' stond op de dominante cultuur van het gastland. En het waren niet de minsten die deze boodschap verkondigden. Op een bijeenkomst voor jonge CDU-partijmilitanten in oktober 2010, verklaarde Angela Merkel dat “de multiculturele samenleving volkomen gefaald heeft”. Het vreedzame samenleven van verschillende culturen was een fictie volgens de Duitse bondskanselier. Hiermee sloot Merkel aan bij een lange reeks voorgangers.

De stelling dat het multiculturalisme gefaald of zelfs nooit gewerkt heeft, is een haast algemeen aanvaard uitgangspunt geworden onder (rechtse) intellectuelen en politici. Het staat goed en verstandig om zich te uiten als een criticus van het multiculturalisme. De opiniestukken en essays die de woorden “falen” en “multiculturalisme” in de titel dragen zijn haast niet meer te tellen. Het leidde tot een ongezien banalisering van een in wezen racistisch discours. Want het zogenaamde falen van het multiculturalisme was 'hun fout'. 'Zij' weigerden zich in te passen in de zogenaamde superieure Westerse cultuur. Ook hierover was Merkel bijzonder duidelijk: volgens haar was het falen van het multiculturalisme de schuld van migranten die zich weigerden te integreren in de Duitse samenleving. 

Overvol, onaangepast, onveilig, inferieur. Dat zijn de woorden die we met migratie associëren. Het zijn die associaties die ervoor zorgen dat we van een huisspin een tarantula maakten. En het zijn die tarantula's die beleidsmakers ertoe aanzetten om tienduizenden mensen naamloos te laten sterven aan onze grenzen. Nigel Farage zei het laatste dinsdag met zoveel woorden: als we mensen redden op de Middellandse Zee, zullen we door miljoenen vluchtelingen overspoeld worden.

Wie het over de doden in de Middellandse Zee heeft, zal het daarom ook over de nood aan open grenzen moeten hebben, over racisme, over vrijheid en gelijkheid. Want de strijd tegen racisme, gesloten grenzen en voor globale vrijheid en gelijkheid is in wezen dezelfde.

13:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

drijvend meisje

drijvend meisje

 

een meisje drijft in zee

haar kleren als vleugels

doch vliegen zal ze niet

 

kleurrijk zijn haar gewaden

duidelijk komt ze uit een verder

land en hier in het water

vindt ze vrede in de dood

 

tranen zullen we laten

om dit kleine wezen

ze ligt daar als een kruis

om berouwvol voor te knielen

 

maar wij  zingen over alle mensen

die broeders moeten zijn, onze vlag

een blauwe toren met gouden sterren

die als magneten meisjes doen bewegen

 

bewegen naar het Fort dat Europa heet

waar men spreekt van ontraden

en ‘illegaal’ over de gezichten kleeft

 

droom maar, meisjes, in de felle kleur

van je gewaden maar vergeet het blauw

dat bladgoud draagt: je bent hier ongewenst

en zeker niet gevraagd

08:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vluchtelingendrama

het vluchtelingendrama, een poging tot samenvatting

 

Het fenomeen van vluchtelingen is zo oud als de mensheid: altijd hebben mensen hun leven geriskeerd op weg naar een beter of veiliger leven. En mensensmokkelaars waren daarbij nooit veraf.

Vandaag huilt de wereld, en in het bijzonder Europa, krokodillentranen om de bootvluchtelingen die een zeemansgraf vinden op de gevaarlijke Middellandse zee. En Fort Europa denkt vooral aan het afblokken van deze toestroom alsof daarmee het probleem verdwenen zou zijn: uit het oog, uit het hart.

Het verstandigste dat over deze problematiek werd geschreven, kwam van de hand van Patrick Dewael (Open genoemde VLD) toen die nog onze minister van binnenlandse zaken was. Hij publiceerde zijn opiniestuk in De Morgen. Opmerkelijk aan zijn opstel was het onderscheiden van drie niveaus: een  nationaal of binnenlands, een Europees en een oorzakelijk in de landen van oorsprong.

Wat het nationale niveau betreft, kunnen we vaststellen dat wij – voor zover we geen onverschilligaards zijn – geleid worden door drie grote morele codes: de christelijke naastenliefde, de socialistische solidariteit en het humanistisch respect voor de waardigheid van elke menselijke persoon. In de kern zijn dit synoniemen: alle drie sporen zij ons aan tot mededogen en barmhartigheid en tot gastvrijheid. Wat concreet betekent dat we voor vluchtelingen heel wat meer moeten doen dan nu het geval is. Men zal tegenwerpen dat daarvoor geen draagvlak is bij de bevolking. Naar mijn mening moet een politicus ook een soort volksopvoeder zijn: hij moet durven ingaan tegen het groepsegoïsme en het beruchte NIMBY-syndroom. Generositeit, binnen de beperktheid van onze mogelijkheden, dient zijn leidraad te zijn.

Ook de EU heeft schitterende idealen die uitgezongen worden in onze Europese hymne: ‘Alle Menschen werden Brüder’. Ik mis in het Europees beleid deze broederlijkheid, de EU sluit liever haar grenzen zoveel mogelijk af. Dat is eveneens groepsegoïsme en het tegendeel van deze zo hoog geprezen broederlijkheid. De Europese leiders dienen samen te komen om af te spreken hoeveel vluchtelingen de Unie redelijkerwijze kan opnemen – waarbij de redelijkheid gastvrij dient te blijven – en dat aantal moet op een billijke manier worden verdeeld over de lidstaten. Ieder naar eigen vermogen: de ene lidstaat heeft meer ruimte, de andere meer geld: hier geldt de interne solidariteit.

We doen dit niet vrijblijvend want we zijn via onze handel en internationale politiek medeverantwoordelijk voor het drama. Ik leg de nadruk op mede-verantwoordelijk omdat de primaire verantwoordelijkheden natuurlijk liggen op het derde niveau: de lokale wantoestanden.

Daarmee ben ik aanbeland bij het oorzakelijk niveau. De belangrijkste oorzaken zijn de onveiligheid vanwege allerlei gewapende conflicten of oorlogen, en de extreme armoede of ongelijkheid.

Het eerste aspect heeft te maken met de overbewapening: er circuleren te veel wapens in deze wereld en die komen in handen van regimes en bendes die geen scrupules hebben. Mijn concrete voorstel is om van de controle op de wapenhandel en wapensmokkel een topprioriteit te maken. Ik ga zelfs zo ver om al de manschappen die tot nog toe worden ingezet in een ‘war on drugs’ over te hevelen naar een ‘war on weapons’. Drugs kunnen dodelijk zijn en schade veroorzaken, wapens doen dat altijd en overal. Wat inhoudt dat alle wapenproducerende landen – ook ons eigen land met zijn FN – een gigantische verantwoordelijkheid dragen. Er bestaan reeds akkoorden om wapens die vooral burgers treffen, uit te bannen: de chemische wapens, de landmijnen onder meer. Landen die deze tuigen blijven produceren en uitvoeren dragen een verpletterende morele schuld.

Het tweede aspect is nog lastiger te aanvaarden: de wereldeconomie en wereldhandel worden gedomineerd door een liberaal globalisme dat armoede voortbrengt. Wat we nodig hebben is Fair Trade. Volgens het principe van ‘een eerlijk loon voor eerlijke arbeid’. Het huidige voortwoekerende systeem is er een van neokolonialisme, het veroorzaakt uitbuiting bij boeren, mijnwerkers en andere arbeiders. Denk aan de operatie Schone Kleren die probeert om de mensonwaardige uitbuiting tegen te gaan in kledijproducerende landen zoals Bangladesh. De werkomstandigheden en lonen in de mijnen van Oost-Congo bijvoorbeeld zijn een ware schande.

Ik verzet mij nadrukkelijk tegen de zogeheten vrijhandel omdat die absoluut niet vrij is: er bestaat een te grote ongelijkheid tussen de partners. Bijna altijd komt deze vrijhandel neer op het recht van de sterkste. Geef de boeren een faire kans op de markt en betaal mijnwerkers en textielarbeiders een billijk loon uit. Wij zijn tuk op koopjes en vergeten dat er maar één prijs bestaat, namelijk een rechtvaardige.

We staan met andere woorden voor fundamentele keuzes indien wij het vluchtelingendrama willen verminderen of doen verdwijnen. En altijd, zelfs in de beste van alle mogelijke werelden, moet er ruimte open blijven voor migratie maar deze migratie zal dan gebeuren uit vrije wil zoals onze eigen landgenoten dat doen als ze uitwijken naar een ander continent. Mobiliteit is des mensen. Wat we dringend moeten aanpakken is de mobiliteit uit noodzaak.

 

 de haan 24 apr. 15

07:16 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-04-15

Terzake met Theo Francken

Terzake 22 april

 

Weer heeft de redactie van Terzake het bestaan om een NVA-politicus (Theo Francken) alleen in de studio uit te nodigen. Dit terwijl de confrontatie met een lid van de oppositie, bijvoorbeeld een Wouter De Vriendt van Groen, zoveel boeiender en leerzamer zou geweest kunnen zijn. Iedereen kan het beginnen op te tellen hoe vaak een NVA’er een vrij podium krijgt van onze openbare omroep. Men zal tegenwerpen dat de NVA bij de verkiezingen de grootste partij in Vlaanderen is gebleken.

Ik heb twee bezwaren tegen deze zienswijze. Ten eerste bestaat een vitale democratie uit meer dan om de zoveel jaren een verkiezing organiseren. Ten tweede is elke monopolievorming uit den boze.

Toegegeven, de VRT heeft dit euvel getracht te milderen  met beelden uit Villa Politica, maar telkens kon Francken daarop riposteren zonder enige tegenspraak. En naar mijn mening dient elk debat op onze openbare omroep tegensprekelijk te zijn.

Zo zagen we een beeld van Wouter De Vriendt die aantoonde dat het budget voor ontwikkelingssamenwerking een absoluut dieptepunt heeft bereikt. Francken kon rustig antwoorden dat meer ontwikkelingshulp geen probaat antwoord is op het probleem van de vluchtelingen.

Dit klopt voor een deel: we moeten dieper gaan. We moeten erkennen dat we nood hebben aan een andersglobalisme dat respect opbrengt voor de Derde Wereld. Maar zoiets zal je nooit horen uit de mond van een NVA’er of liberaal. Die blijven zweren bij de vrijhandel die een vorm van neokolonialisme is en de ongelijkheid en extreme armoede in de wereld juist erger maakt.

Mijn  basisstelling is: een eerlijk loon voor eerlijke arbeid. Als de wereldeconomie dat zou realiseren dan zouden er al heel wat minder vluchtelingen zijn.

Een gesprek – om het even in welke vorm – over migratie en vluchtelingen heeft geen enkele zin als men het niet heeft over de diepere oorzaken: de onveiligheid in deze wereld en het neokolonialisme.

Iemand als Francken heeft niet het bevattingsvermogen om daarover iets zinnigs te zeggen: waarom wordt hij dan in een duidingsprogramma gevraagd als quasi unieke stem?

 

de haan 22 april ’15

21:15 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

moeder

 

’t en is van u hiernederwaard

 

hoe later het wordt, moeder,

hoe verder van u

hoe meer ik u zie,  hoe liever

 

want is het niet zo

dat graag zien begint met zien

hoe zou men houden

van een mens,  dat dagelijks mirakel

waar men voorbij aan gaat?

 

men moet toch eerst voor een kader

blijven staan en kijken of onderweg

de wagen opzij sturen

in een berm en naar de bergen turen

 

meer dan ooit te voren, moeder,

zie ik u zoals u was: een zwaarbeproefde

een vrouw met een harde man

en toen de bommen vielen

aan uw schouder een uitgehongerd zoontje

met de eerste scherven in zijn ziel

 

een zacht bedroefde en een keikop keipop

een die koppig kan zwijgen

en dan stil als weggegooid in een hoekje

gelijk een mokkend meisje zit te schreien

 

en vaak komen uw vlagen over mij

dat endogene:  er is geen reden

dan uw aanwezigheid in

mijn dromen en hormonen

 

ik voel u aankomen opkomen

soms een koorts, een soort migraine

die doet afzien van elke moeite

soms een koor, de roes van een verschijnen

vandaag bestaan daar middeltjes voor

beter dan uw poeders in een vloeitje

 

ik ben misschien wat minder ijdel

een doorkerfde man,  geen schone vrouw

ik weiger niet mijn bril te dragen

om de woorden te zien die ik u toevertrouw

 

hopelijk is dit een foto

die een beetje mag gelijken

ik zou hem in sepia moeten schrijven

want sepia is alles wat van u overblijft

08:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Nina Simone

Nina Simone

 

’s avonds en in de nachten

kwam de blues over haar

als een klierkoorts:

‘sinds ik voor je viel

sinds ik voor je faalde’

 

er waren avonden nachten

dat de blues donkerder werd

en het blauwe zwart

 

 

ze kent het leven

zoals men oude kleren kent

die men strelend uit de kast haalt

terwijl een ander

ze al lang had weggeven

aan een schooier

 

haar blues is jazzy

swingend of staccato

haar blues is moedeloos

met een haast ondraaglijk vibrato

 

‘sinds ik voor je viel

sinds ik voor je faalde’

er is geen pijn geen zelfpijniging

geen plotselinge blijdschap

die men ooit sterker

dan met haar stem vertaalde

07:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-04-15

onthaasten

lessen in onthaasting

 

eerste les in vertragen:

slenter door een ingeslapen stad

bezie en passeer de meisjes

glimlachend om deze Belvédères

met ontblote navel

 

tweede les:

koop wat overbodig lijkt

en thuis gekomen een beetje nodig

‘Chronicles’ van Slowhand Eric Clapton

ga erbij liggen

na een lichte maaltijd

allicht droom je weg

en uit al je vezels vloeit

de vermoeidheid de woede

om wie weet nog wat voor reden

 

derde les:

ga verder met het huppelend deuntje

van J.J. Cale

geen grote gewoon een van de vele

met een funky folkstem

‘lies lies lies’

is zijn vertaling van Hamlets

‘words words words’

(denk aan de liberalen

maar niet te lang:

het brood is alweer duurder)

 

vierde les:

men moet voor een tijd

of voor altijd alleen gaan wonen

ten minste in de geest

geen man geen vrouw geen kind

‘cocaine’ kan helpen

of nicotine: niet overdrijven

of de haast jaagt door je aders

en het moeten door je hoofd

 

vijfde les:

herbegin da capo

maar in de nacht

‘cajun moon’

wat vertelt zo’n cajun maan

een verhaal van mij en jou

‘silly girl silly boy’

maar gelukkig is die fezelstem van Cale

nauwelijks te verstaan

12:41 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

onze index

onze index

 

De NVA, bij monde van haar professor Vuye, wil de Belgische index afschaffen. Hun argument: de loonsverhogingen door deze indexaanpassingen (bij stijgende inflatie) tast de concurrentiepositie van onze bedrijven aan. En België zou daarin uniek zijn. Zij vergeten dat in andere landen ook loonsverhogingen mogelijk zijn maar dan via moeizame onderhandelingen die vaak sectorieel zijn waardoor de ongelijkheid toeneemt.

Ik pleit voor het behoud van ons systeem, wel twijfel ik eraan of de aanpassing moet worden uitgedrukt in procenten dan wel in centen: het eerste vergroot de ongelijkheid, het tweede niet.

Het lijkt me duidelijk dat de NVA geen bezwaren heeft tegen een globale verarming van de bevolking. Nochtans is die verarming ook in het nadeel van de bedrijven: wie onvoldoende geld heeft, kan dit  niet uitgeven. Vooral onze KMO’s en onze horeca lijden daaronder. Je ziet dezer dagen dan ook allerlei bedrijfjes en winkels sluiten. Bedrijfjes die het moeten hebben van de binnenlandse consumptie.

Maar zoals eerder gezegd verdedigt de NVA liever de belangen van het grote geld en ze maakt de bevolking wijs dat dit de ‘kracht van de verandering’ is en vooruitgang zal opleveren. Jan Jambon durft zelfs te spreken van  ‘een warmere samenleving’. In feite zou je de woorden van een BDW en zijn kompanen moeten opnemen en frase na frase tegenspreken: zij debiteren de ene leugen na de andere, maar blijven die leugens herhalen opdat de bevolking doordrongen zou worden van het idée fixe dat een alternatief onmogelijk is.

We zien echter dat steeds meer mensen hun schulden niet meer kunnen terugbetalen, zelfs doktersbezoeken worden uitgesteld en de kinesitherapie is een luxe geworden. Allemaal indicaties van de globale verarming. De truc van deze regeringen  gedomineerd door de NVA bestaat in het herhalen van de slogan dat de belastingen dalen terwijl zowat elke overheidsservice duurder wordt gemaakt: voor de middelgrote en lagere inkomens komt dit nochtans op hetzelfde neer, namelijk op een verhoging van de uitgaven.

Ik ben een overtuigd syndicalist en de NVA is de anti-syndicale  partij bij uitstek, nog meer dan de liberalen die zelf een vakbond hebben. De NVA beweert ernaar te streven ‘een grote volkspartij’ te worden maar zal dit doel nooit bereiken, juist omdat zij de belangen van de werknemers en steuntrekkers verwaarlozen. De vakbonden vertegenwoordigen samen een paar miljoen mensen: als je dit segment uit het oog verliest dan kan je onmogelijk van jezelf beweren dat je een volkspartij bent.

 

de haan 22 apr. 15

06:50 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

de tweede van Brahms

alweer die tweede van Brahms

 

laat me maar net als vroeger

alleen in het donker

met de tweede van Brahms

 

en ja, alweer, zul je zeggen,

alweer die Brahms

maar weet je welke troost

er uitgaat van die droefgeestige

tweede die soms heftig opstaat en dan

weer zwierig met piccolo’s verdergaat

 

je moet echt zelf es in het donker

gaan en die hobo’s horen die fagotten:

hoe zwaar je ook bent

die fagotten zijn even zwaar

 

en dan ben je niet meer alleen in het donker

dan ben je samen met Johannes Brahms

 

je moet wel geburen hebben

die al vredig slapen

en een vrouw in huis of in gedachten

die door het donker is gegaan

en nu naar boven is

want morgen moet ze werken

 

jij niet, jij bent een toneelspeler

jij hebt alleen die tekst voor jou

die je moet lezen of nog schrijven

 

jij, ja, jij hebt die troost nodig

die aarzeling in Brahms

omdat zelfs een Duitse meester

het af en toe niet weet

05:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |