08-05-15

zenuwen

zenuwen

 

Dit gaat over stress die men zichzelf oplegt. Deze dag begon om 7 uur met een autokeuring: waarom word ik daar zo zenuwachtig van, het gaat toch maar om een wagen en gebreken zijn gauw hersteld?

Zo blazen we misschien wel allemaal een ‘uitdaging’ op tot een onoverkomelijk lijkende hindernis.

Daarnaast is mijn uitgever-drukker deze week bezig aan mijn nieuwe bundel: veel te vroeg want de voorstelling is pas voorzien ergens in september of oktober. Voor de Boekenbeurs in elk geval zodat ik weer kan gaan signeren.

Deze man leeft van project naar project en is het woord ‘project’ soms geen synoniem voor ‘hoop’?

Hoop vermengd met een spanning die jou vaak de muren op jaagt. Een vorm van zelfkwelling, zeg maar. En, anderzijds: zonder een portie stress of adrenaline komt men niet tot prestaties – dat heb ik als jonge doelwachter ondervonden.

Misschien ben ik die knaap gebleven: nagelbijtend voor een wedstrijd maar nu een wedstrijd tegen mezelf. Gelukkig zijn er nog altijd ontsnappingsmogelijkheden zoals een reisje met je geliefde naar een oord van rust. Met ‘rust’ bedoel ik dan de omgeving, want zelfs in zo’n decor is alles gericht op een oogst: de zogeheten ontspanning moet woorden opleveren. Iets dwangmatigs, mag men wel stellen.

Komt deze dwang van een katholiek plichtsbesef of heeft een katholieke opvoeding er niets mee te maken en moet je de verklaring eerder gaan zoeken bij een autoritaire, nooit tevreden te stellen vader?

Als late volgeling van Freud ben ik geneigd het tweede te kiezen: heel je leven kan één worsteling zijn met zo’n figuur.

de haan 8 mei 2015

15:11 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.