15-05-15

bijna met pensioen

op naar het pensioen

 

zij slooft en werkt zich uit de naad

en hij is een lijf, een mannenlijf

dat dagelijks hunkert naar de daad

 

beide verbeiden zij die verjaardag

dat ze meester worden van hun tijd

ze stippen al de steden aan,

bescheiden: hun wereld is niet zo wijd,

 

een laken kan volstaan en een baantje

voor het fietsen, een baantje van vermaak

hij zal wel om de aarde gaan

typend in een hokje zoals een kanarie

thuis nooit stopte op zijn stokje

 

zij verbeiden de arbeid

die men zelf mag kiezen

of waarvoor men is gekozen

 

hij bevaart de zeven zeeën

die haar huid bewaart, zijn bootje

lozen zal hij laten: hij wil

dat haar bodem hem vergaart

11:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.