20-05-15

links verhaal

op zoek naar een links verhaal

 

De Vlaamse socialisten betreuren het feit dat ze een groot deel van hun traditionele achterban zijn verloren. Hun verhaal spreekt niet meer aan (zie DM van vandaag). Mijn vraag is of er wel een links verhaal te bedenken valt dat opnieuw meer mensen kan aanspreken?

De verhalenverteller van de laatste jaren is BDW: die had het van bij het begin over ‘hardwerkende Vlamingen’ versus ‘profiteurs’. Die profiteurs waren dan in de eerste plaats de Walen met hun ‘hangmatsocialisme’, de werklozen en andere steuntrekkers. Die demagogie gaat erin als zoete koek omdat iedereen wel beschouwd wil worden als hardwerkend.

De meeste ‘hardwerkenden’ vergeten al te gemakkelijk dat wij allemaal profiteurs zijn van onze verzorgingsstaat. Neem als voorbeeld de gezondheidszorg. Vergelijk de brutoprijs op een pakje medicijnen eens met wat jij zelf moet betalen: het grootste deel wordt betaald door de ziekteverzekering, een linkse verworvenheid (waarbij ik ‘links’ natuurlijk ruimer zie dan het socialisme). Kijk eens naar je ziekenhuisfactuur: idem dito.

Neem als tweede voorbeeld het onderwijs: dit zou onbetaalbaar zijn zonder tussenkomst van de overheid. En zo kan je nog meer voorbeelden opsommen zodat je kan zeggen dat links (in de ruime zin dus) het slachtoffer is geworden van zijn eigen succes.

Het spreekt van zelf dat links en in het bijzonder het socialisme nu andere doelgroepen moet aanspreken, namelijk iedereen die het niet breed heeft en op een of andere manier afhankelijk is van deze verzorgingsstaat. Dus ook de zelfstandigen en vrije beroepen, de kleine eigenaars, de KMO’s die moeten opboksen tegen de multinationals, de alleenstaanden (zeker als ze kinderen hebben) et cetera.

Dit betekent niet dat links moet opschuiven naar het centrum: de boodschap moet helder blijven maar ze moet zo geformuleerd worden dat al deze doelgroepen zich aangesproken voelen.

Eens komt de dag dat de schellen van de ogen zullen vallen en dat aan het succes van het rechtse populisme een einde komt, daar ben ik van overtuigd. De bevolking of toch een groot deel ervan zal aan zijn bankrekening zien wat het verhaal van BDW en zijn NVA in werkelijkheid betekent.

Tegen dan moet er een alternatief klaar staan. Daar wil ik twee kanttekeningen bij maken.

Ten eerste denk ik dat een langere oppositiekuur geen kwaad zal doen. Ten tweede blijf ik geloven in de ‘spontane frontvorming’, een term gelanceerd in de optimistischere jaren 1960. Hiermee bedoel ik niet dat de linkse partijen moeten samensmelten. Ze hebben hun eigen cultuur en tradities en inhoudelijke kenmerken die zo’n versmelting in de weg staan. Met frontvorming verwijs ik naar een samenwerking ad hoc: je ontdekt een gemeenschappelijk doel en dan ga je er samen voor. Wat ik alleszins afkeur is het schelden op elkaar of de onderlinge concurrentiestrijd: wanneer een rode stem naar Groen gaat of omgekeerd is dit voor het linkse front geen winst maar in het beste geval een status quo. Het kiezerspubliek houdt niet van ruziemakers, dus elkaar vliegen afvangen of verwijten toeslingeren is niet productief.

Tot slot: de strijd zal niet gemakkelijk zijn omdat de meerderheid van de bevolking zichzelf maar al te graag rekent bij de hardwerkenden en nog veel liever zondebokken aanwijst. Het komt erop aan om een boodschap van solidariteit te blijven verspreiden (Groen gaat daarin het verst omdat ze ook solidair willen zijn met de komende generaties), maar dan gericht tot een breder publiek.

 

de haan 20 mei 2015

18:18 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.