05-06-15

ik ben een racist

ik ben een racist

 

In een krant staat vandaag te lezen dat de term ‘racisme’ al te vaak wordt gebruikt. Ik ben het daar niet mee eens: wat duidelijk racisme is, moet als zodanig worden benoemd en bestraft.

Nu is het wel zo dat minstens het xenofobe in ieder van ons aanwezig is: het zit in onze genen. In de vroegste tijden leefden de mensen in clans en iedere ‘vreemdeling’ werd ervaren als een potentieel gevaar. Die geschiedenis herhaalt zich in elk jong mensenleven. Tussen moeder en kind bestaat een ‘union mystique’ en iedere andere is een indringer: de vader, later geboren kinderen en zo verder.

Dit is alles speelt zich af op het instinctieve niveau en dat verdwijnt nooit helemaal.

Twee voorbeelden uit mijn eigen leven: ooit kwam ik uit de GB bij de Gentse Dampoort en zag een troepje jonge Turken. Ik ben er in een boog omheen gelopen want ik vertrouwde hen niet. Ten tweede ben ik op Djerba eens zwaar bedrogen en sedertdien sta ik weigerig tegenover Arabische handelaars.

Maar ik blijf een verschil zien tussen deze instinctieve reflexen en het bewuste of moedwillige gedrag.

Wanneer een Filip Dewinter op tv zegt: ‘niet de vergrijzing is het probleem maar de verbruining’ dan is dit regelrecht racisme. Ik begrijp dan ook niet waarom aan die uitspraak geen juridisch gevolg is gegeven: er bestaat nochtans een wet op het racisme.

Ten tweede: op basis van een lijvig dossier is het Vlaams Blok veroordeeld wegens racisme maar kan iemand zeggen wat de sanctie is geweest?

Onze samenleving springt naar mijn mening te laks om met deze feiten want de gevolgen kunnen desastreus zijn: zij ondermijnen het samen leven en beschadigen individuen.

Beschaving betekent dat men in staat is om zijn instinctieve impulsen in bedwang te houden: volgens de neodarwinisten of hersenbiologen gebeurt dit in onze prefrontale cortex. Misschien hebben racisten onvolgroeide hersenen: zij missen in elk geval empathie met hun slachtoffers.

Om al deze redenen ben ik ervan overtuigd dat we de termen ‘racisme’ en ‘discriminatie’ moeten blijven handhaven, al kan het waar zijn dat we er wat zorgvuldiger mee moeten omspringen. En het is altijd beter een poging te wagen om te overtuigen dan onmiddellijk te bestraffen. Voor zover een overtuigingsproces nog mogelijk is.

de haan 5 jun. 15

08:32 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

"In een krant staat vandaag te lezen dat de term ‘racisme’ al te vaak wordt gebruikt. Ik ben het daar niet mee eens: wat duidelijk racisme is, moet als zodanig worden benoemd en bestraft."

Ik vind ook dat de termen 'racisme' of 'discriminatie' over het algemeen te vlug worden gebruikt. Dit gebeurt vaak bewust om degene die zogezegd zou discrimineren te brandmerken of te criminaliseren. uiteindelijk leidt dit tot een uitholling van deze termen.
Beiden begrippen kunnen in principe immers enkel betrekking hebben op eigenschappen die buiten de eigen wil liggen en waar men weinig of niets kan aan veranderen. bv. geslacht, leeftijd, kleur ogen, lichaamslengte, ... En zelfs dan nog is er niet altijd sprake van discriminatie: een chauffeur moet bv. een minimale lengte hebben, voor een fysiek zware job zal men niet iemand van 60 jaar aanwerven, etc...
Alleszins kan men bv. niet zeggen dat men gediscrimineerd wordt als men niet weerhouden worden voor een job omdat men bv een gebrekkige kennis van het Frans heb (terwijl dat vereist is) of als men ontslagen wordt omdat men, ondanks verwittiging, met een korte broek naar het werk blijft komen(terwijl net een formele kledij gevraagd wordt op dat werk)
Racisme heeft dan weer specifiek betrekking op onveranderlijke eigenschappen die met ras te maken hebben (zoals huidskleur)

"Beschaving betekent dat men in staat is om zijn instinctieve impulsen in bedwang te houden: volgens de neodarwinisten of hersenbiologen gebeurt dit in onze prefrontale cortex. Misschien hebben racisten onvolgroeide hersenen: zij missen in elk geval empathie met hun slachtoffers."

Bepaalde wetenschappers verklaren bepaald afwijkend gedrag nogal vlug door de oorzaak in de hersenen te zoeken. Ik geloof daar niet zo in, behalve misschien in een paar zeer specifieke gevallen (bv. wanneer er duidelijk hersenschade of afwijkingen zijn). Het is ook niet omdat men racist is, dat men daarom altijd dom zou zijn. Er zijn heus wel 'racisten' (dat is eigenlijk ook een stempel, want niet iedereen die zich eens racistisch gedraagt is daarom levenslang racist..) die behoorlijk tot zeer intelligent zijn.
Ik denk eerder dat racisme te maken heeft met een samenloop van opvoeding, levenservaringen (iemand die nooit reist en altijd onder de kerktoren blijft zal bv. misschien wel eerder racistisch zijn, dan iemand die veel in contact komt met mensen wereldwijd en daar goede ervaringen mee heeft) en karakter.
Het gevaar van de verklaring in de hersenen te zoeken, is volgens mij ook dat men daarmee eigenlijk 'de dader' gaat vrijpleiten. Men zou zo bv. ook kunnen zeggen dat iemand die zich roekeloos gedraagt in het verkeer en te vlug rijdt, niet in staat is om zijn impulsen in bedwang te houden omdat een bepaald deel in de hersenen onvoldoende ontwikkeld is. Dus eigenlijk kan men er niks aan doen dan, want 'het zit nu éénmaal in de hersenen...'

Gepost door: demos | 05-06-15

De commentaren zijn gesloten.