16-06-15

lerarentekort

lerarentekort

 

Tegen 2020 verwacht men een tekort van 17 000 leerkrachten. Er worden proefballonnetjes opgegooid om dit te voorkomen onder meer door de Leuvens rector Rik Torfs. Daar zitten ongetwijfeld waardevolle elementen in. In het algemeen stel ik de vraag: hoe kan het beroep weer aantrekkelijker worden gemaakt?

Ten eerste heb je de waardering. Hier is iets dubbelzinnigs aan de hand: enerzijds wordt er geroddeld dat leerkrachten te weinig werken en te veel vakanties hebben, anderzijds blijkt bij enquêtes dat de bevolking nog steeds een groot vertrouwen heeft in ons onderwijs.

Over de waardering kun je verder nog opmerken dat hierin een historische ontwikkeling heeft plaats gevonden. Vroeger was de onderwijzer een van de schaarse intellectuelen in het dorp: hij had een encyclopedische geest en een ruime belangstelling. De laatste jaren heb ik gemerkt dat nogal wat beginners hun diploma als een eindpunt beschouwen: zij lijken niet te beseffen dat je als pas afgestudeerde nog zeer weinig weet. Zij lezen niet meer, nemen geen studieboeken ter hand, bekwamen zich niet verder. Net als de leerlingen leven ze van weekend naar weekend en snoeven over hun drankprestaties en hun lange nachten. Gelukkig zijn ze zo niet allemaal.

Ten tweede moet ik spreken over de toegenomen administratieve ballast, opgelegd door de overheid of door de directie zelf. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat iemand beter gaat functioneren door meer formuliertjes in te vullen: dit is je reinste bureaucratie en daar zijn enkel bureaucraten mee gebaat.

Ten derde vernoem ik de toenemende tuchtproblemen bij pubers en schoolmoede adolescenten. Ik bedoel dan niet leerlingen die af en toe eens uit de bocht gaan maar wel gevallen die de boel permanent verzieken. Heel wat directies durven niet meer in te grijpen vanwege de uit de USA overgewaaide ‘processitis’: om het minste geringste staan er ouders klaar om te dreigen met een advocaat. Dit veroorzaakt bij de leerkrachten stress, gevoelens van onmacht, depressies of een vlucht weg van de school.

Ten vierde zijn er de opeenvolgende hervormingen zoals nu het gedweep met het ‘inclusieve onderwijs’: vandaag moeten we vaststellen dat de gespecialiseerde onderwijsinstellingen leeg lopen terwijl hun bijzondere leerlingen moeten overstappen naar een ‘gewone’ school. Ik zal deze dwaasheid blijven aanklagen: bijzondere kinderen hebben een bijzondere zorg nodig en die kan enkel geleverd worden door gespecialiseerd personeel en in gespecialiseerde instellingen.

Deze opsomming is zeker niet exhaustief, ik laat het aan andere ervaringsdeskundigen en mensen op de werkvloer over om ze aan te vullen.

 

 de haan 16 jun. 15

21:53 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een vijfde factor : de ons-kent-ons-mentaliteit in vooral het katholieke onderwijs ! Zonder COV-kaart krijgt men geen vaste benoeming. Het wordt tijd dat men ook deze stal eens uitmest. Oplossing : EEN onderwijsnet waarbij er een eerlijk systeem is van benoeming en mobiliteit, zodanig dat niet alleen de politieke vriendjes aan de bak komen maar ook de meer dan bekwame leraars/leraressen die het elke dag opnieuw goed menen. Vanwege een ervaringsdeskundige (met familieleden in het katholiek onderwijs).

Gepost door: Peter H. | 17-06-15

De commentaren zijn gesloten.