17-06-15

euthanasie vanzelfsprekend?

euthanasie te vanzelfsprekend?

 

Omdat een Amerikaanse moraliserende journaliste van The New Yorker kritiek levert op onze euthanasiewet, menen sommigen onder ons de betrokken artsen te moeten aanklagen. (zie DM van 17 juni)

Wie luistert naar Amerikaanse moralisten, kan net zo goed terug kruipen onder de rokken van onze Moeder de Heilige Kerk.

Al de klagers uit het artikel zijn familieleden van de patiënten aan wie euthanasie is toegediend: zij vinden dat zij te weinig inspraak hebben gekregen. Bij nader onderzoek blijkt dat deze klagers nog nauwelijks contact hadden met hun gestorven familielid.

Kern van de zaak is echter dat euthanasie een individueel patiëntenrecht is: de nabestaanden mogen erbij betrokken worden maar de uiteindelijke beslissing behoort de stervende zelf toe en niemand anders.

Je hoort al klachten dat bij ons ‘euthanasie te vanzelfsprekend is geworden’. Dat blijkt niet uit de cijfers: er zijn nog steeds meer gevallen van sedatie dan van actieve euthanasie.

Doch naar mijn mening kan de keuze voor de vrijwillige dood in de eindfase van ons leven nooit vanzelfsprekend genoeg zijn: dit vooronderstelt een grondige mentaliteitswijziging ten opzichte van de dood. Nog altijd is het zo dat vele mensen die overgang beschouwen als een verschrikking. Men kan erover twisten of dit een erfenis is van eeuwenlange christelijke indoctrinatie dan wel een natuurlijk verschijnsel, namelijk een verzet van het levensinstinct tegen het afbreken van de levensdraad.

Het is mijn diepe overtuiging dat we deze oerangst moeten overwinnen en de dood leren zien als een gewenste afronding en in een aantal gevallen zelfs als een verlossing.

Angst is nooit een goeie raadgever, angsten blokkeren het denken en we moeten juist leren om op een rationele manier met het levenseinde om te gaan: rationeel én empathisch want een mens is nog altijd geen machine die men zo maar eventjes kan uitschakelen.

In het beste geval gebeurt het afscheid met instemming en in aanwezigheid van de meest intieme nabestaanden, maar hun medeleven mag nooit een bevoogding worden: zij moeten de laatste wil van de patiënt respecteren.

Ik hoop dat euthanasie ooit een manier van sterven mag worden die door iedereen wordt aanvaard: ‘de zachte dood’ is een waardig levenseinde en de menselijke waardigheid staat bij mij voorop.

 de haan 17 jun. 15

08:04 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Beste,

Je weet duidelijk niet waarover je spreekt. Het artikel in The New Yorker is helemaal niet moraliserend maar eerder neutraal.

Ik stel me ernstig vragen over uw "nader onderzoek" want je zit er compleet naast. Een van de "gevallen" is namelijk mijn dochter dus niemand weet beter dan ik dat ze bijna wekelijks contact had met haar moeder.

Je gelijk proberen halen met leugens is eigenlijk een beetje zielig toch?

Gepost door: Ben Vandevenne | 18-06-15

De commentaren zijn gesloten.