05-07-15

Pascal

wat Pascal mij leerde

 

Het levenswerk van de Franse filosoof Blaise Pascal is zijn dubbele boek ‘Les Pensées’. En het boeiendste idee daaruit is het ‘divertissement’ of de middel-doel-omkering. Zelf geeft hij het voorbeeld van de jacht: het jagen (middel) diende oorspronkelijk om voedsel (doel) te verwerven. Gaandeweg is dit middel op zichzelf een doelstelling geworden: jagen werd een sport of tijdverdrijf.

Deze gedachte kan je op allerlei domeinen toepassen, zowel het intiemste als het meest openbare.

Seks (middel) had als doel de procreatie: nu is het een doel geworden omdat het genot verschaft. En sommigen gaan nog een stap verder: zij zijn de erotische jagers of collectioneurs geworden die nooit met genoeg verschillende partners van bil willen gaan. Je kan je afvragen of deze menselijke exemplaren nog wel echt genieten van de intimiteit, wellicht zit hun genot in het verzamelen.

Iets gelijkaardigs kan je vaststellen in de economie: oorspronkelijk diende geld verdienen (middel) om zich zaken te verwerven die nodig zijn om van te leven (doel). Bij velen is het geld verdienen hét doel geworden: dit leidt tot een gok- of graaicultuur. En naar mijn mening is dit de ware basis van de bankencrisis.

Politieke leiders hebben dan de banken ‘too big to fail’ verklaard zodat alle belastingbetalers en spaarders mochten opdraaien voor het redden van deze roekeloze gokkers of graaiers.

En kan je dit niet toepassen op het Griekse drama? Griekenland heeft al heel wat financiële steun gekregen, zeggen de rechtse politici, maar ongeveer 90% van dat geld heeft gediend om de roekeloze geldschieters terug te betalen: de Grieken zelf hebben dus weinig baat gehad bij al deze zogezegd genereuze steun. Die attitude wordt dan door diezelfde liberale politici verkocht aan onze bevolkingen als een uiting van solidariteit, betaald door ons allemaal. In werkelijkheid steunen wij de hebzuchtige banken en niet het Griekse volk. Wat nochtans het doel zou moeten zijn.

de haan 5 jul. 15

07:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

"Politieke leiders hebben dan de banken ‘too big to fail’ verklaard zodat alle belastingbetalers en spaarders mochten opdraaien voor het redden van deze roekeloze gokkers of graaiers.

En kan je dit niet toepassen op het Griekse drama? Griekenland heeft al heel wat financiële steun gekregen, zeggen de rechtse politici, maar ongeveer 90% van dat geld heeft gediend om de roekeloze geldschieters terug te betalen: de Grieken zelf hebben dus weinig baat gehad bij al deze zogezegd genereuze steun. Die attitude wordt dan door diezelfde liberale politici verkocht aan onze bevolkingen als een uiting van solidariteit, betaald door ons allemaal. In werkelijkheid steunen wij de hebzuchtige banken en niet het Griekse volk. Wat nochtans het doel zou moeten zijn."

Dat banken 'too big to fail' zijn, daar zit natuurlijk veel waarheid. Maar in een populistisch links discours (dat u hier ook maakt op het einde van uw tekst) lijkt men telkens ervan uit te gaan dat er enerzijds iets is als 'de grote banken' en anderzijds 'het gewone volk' waarbij het ene los zou staan van het andere. Dat banken 'too big to fail' zijn komt natuurlijk in aanzienlijke mate om dat banken, bedrijven en gezinnen onlosmakelijk met elkaar in verbinding staan. Als banken failliet gaan, dan zijn 'de gewone mensen' daar het eerste slachoffer van, dat blijkt ook in Griekenland. Dus doen alsof men enkel de grote banken heeft willen redden en de gewone mensen heeft willen treffen, is minstens een eenzijdige benadering. En ja, grote banken zijn 'too big to fail', maar ik vraag mij alleen maar af wat dan een beter alternatief was geweest, de banken failliet laten gaan?

Gepost door: demos | 05-07-15

De commentaren zijn gesloten.