16-07-15

woorden in de wind

 

woorden in de wind

 

Dagelijks vraag ik me af of mijn commentaarstukjes enige zin hebben. Als je merkt dat  er niet eens wordt geluisterd naar wereldvermaarde economen, wat hebben mijn armzalige woorden dan te betekenen?

In wezen is er sedert mijn wachttijd en pensionering niets veranderd: zowel het lesgeven als het schrijven is een Sisyfusarbeid. Als leraar had ik de intentie om de taalbeheersing van mijn West-Vlaamse  leerlingen op te krikken: dit is grotendeels mislukt. Hoe kon het ook anders? De meeste leerkrachten en opvoeders bleven een dialect hanteren, ook in hun contacten met de leerlingen.

Maar dan gebeurt het dat je een oud-leerling ontmoet die verklaart dat hij of zij dankzij jouw lessen tot de literatuur is gekomen. Deze ontmoetingen veranderen alles: het is toch niet tevergeefs geweest.

Op een gelijkaardige manier bemoedigen mij de verstandige reacties van mijn lezers, ook als ze het niet eens met me zijn: verstandige onenigheid bevordert het denken en ik leer graag bij.

Ik zal blijven schrijven omdat een dag zonder een lege dag is: over deze gedachte hoop ik straks een gedichtje te plegen.

In feite vormen we een kleine cel binnen de onverschilligheid en indien iedereen zijn of haar bijdrage levert, wordt de cel groter en de onverschilligheid kleiner. Dit is pure winst want in mijn ogen is er niets zo erg als cynisme, schouderophalen of wegkijken.

de haan 16 jul. 15

06:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.