22-07-15

ongelijkheid

ongelijkheid – Tony Atkinson

 

Het boek over ongelijkheid van de vermaarde Britse econoom Tony Atkinson ga ik niet ter hand nemen omdat ik van te voren weet dat ik het einde niet zal halen. Ik ga af op het interview met Yves Desmet vandaag in DM. En ik pik er één element uit.

Atkinson stelt dat we ons in de strijd tegen de ongelijkheid voorlopig moeten focussen op erfenissen en schenkingen. Die moeten hoger belast worden omdat de ontvangers er geen enkele verdienste aan hebben. Atkinson wil gaan tot een aanslagvoet van 65%. Dit laatste vind ik overdreven: 50 of 55% mag volstaan: rijk zijn is geen misdaad, alleen de manier waarop de rijkdom is verworven kan schandalig of zelfs misdadig zijn. Onder meer door producten te duur te verkopen in verhouding tot hun kostprijs of door mensen uit te buiten.

Zo heb ik vragen bij het fortuin van Bill Gates: hebben we voor zijn Microsoftproducten niet altijd te veel betaald, werden alle medewerkers fatsoenlijk vergoed?? Als ik denk aan al de kleine verdelers die over kop zijn gegaan vanwege een te kleine winstmarge, dan heb ik mijn twijfels.

En dan is Bill Gates nog het prototype van de humane rijkaard: een substantieel gedeelte van zijn fortuin schenkt hij weg aan ‘goede doelen’. Dit is de Amerikaanse versie van de solidariteit: het mecenaat of de liefdadigheid. Belastingen betalen daar hebben ze een hekel aan, maar dat is geen reden om te twijfelen aan de oprechtheid van hun engagement.

Toch verkies ik onze Europese versie met hogere belastingen: daar kan je op bouwen, je kan er een toekomstig beleid mee plannen. Van vrijgevigheid ben je nooit zeker. En altijd vallen er minder ‘sympathieke’ doelgroepen uit de boot.

Ons probleem is de correcte inning van deze belastingen. Zo ben ik fervent gekant tegen ‘rulings’, tegen de deals die afgesloten worden tussen de inspectie en de overtreders welke hun schuld kunnen afkopen. Dit is fundamenteel onrechtvaardig.

Ons systeem is allesbehalve perfect: dat bewijzen de werkloosheidcijfers en de armoedegegevens. Die zijn in een beschaafd land onaanvaardbaar.

Maar zoals Atkinson terecht opmerkt leven we sinds Thatcher en Reagan (‘reaganomics’) onder de dominantie om niet te zeggen dictatuur van het ongeremde kapitalisme. Dat merk je alweer aan de afhandeling van het Griekse drama: de belangen van banken en hun aandeelhouders gaan voor op de belangen van de gewone man. Het heeft zelfs geleid tot de collectieve bestraffing van heel een volk.

Atkinson zegt ook met recht dat bedrijven of de aanhangers van de privésector al te gemakkelijk vergeten wat het aandeel van de overheid is in hun succes. De overheid levert via het onderwijs bekwame arbeiders of medewerkers af, onze gezondheidsinstellingen door de overheid betaald houden het ziekteverzuim binnen een aanvaardbare marge. Veel te weinig zien we het gebeuren dat bedrijven zelf op hun eigen werkvloer mensen opleiden. Dat gebeurt, maar nog te zeldzaam.

Om die reden ben ik tegen de besparingswoede van de huidige door de liberale NVA gedomineerde regeringen: het overheidsapparaat is geen tegenstander van de bedrijfswereld maar een helper. Al kan men ook weer terecht opmerken dat zoiets niet altijd blijkt uit de feiten, bijvoorbeeld wanneer vergunningen te lang op zich laten wachten.

Ook trekt Atkinson van leer tegen te hoge verloningen: niet enkel van CEO’s maar ook van sportvedetten. Dit is inderdaad een aberratie en het wordt dringend tijd dat daaraan paal en perk wordt gesteld.

Samengevat: een leerzaam interview dat toch uitnodigt om het boek te gaan lezen.

de haan 22 jul. 15

13:51 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

"Atkinson stelt dat we ons in de strijd tegen de ongelijkheid voorlopig moeten focussen op erfenissen en schenkingen. Die moeten hoger belast worden omdat de ontvangers er geen enkele verdienste aan hebben. Atkinson wil gaan tot een aanslagvoet van 65%. Dit laatste vind ik overdreven: 50 of 55% mag volstaan. "

50 of 55% is natuurlijk evengoed absurd veel. Je zou maar de persoon zijn die zijn hele leven veel verdiend heeft (bijvoorbeeld door hard te werken en zich in te spannen), die altijd correct belastingen heeft betaald, die dan zijn eigendom wil schenken aan zijn dierbaren (wat zelfbeschikkingsrecht is) en die dan voor het uitblazen van zijn laatste adem nog eens fiscaal gestraft wordt en de helft (of meer) van zijn eigendom aan de staat moet afstaan.
Niemand zou natuurlijk nog gemotiveerd zijn om nog iets achter te laten voor zijn erfgenamen en iedereen zou allerlei trucs bedenken om toch maar de erfenis- en successierechten te ontlopen.
Wie degelijke voorstellen doet, heeft er allicht ook niet bij stilgestaan dat velen gewoon zouden afzien van hun erfenis omdat ze simpelweg onvoldoende geld zouden hebben om de successierechten te kunnen betalen.

Gepost door: demos | 22-07-15

De commentaren zijn gesloten.