22-07-15

Pantani

de zaak Pantani

 

De documentaire over het leven en levenseinde van de Zuid-Italiaanse rasklimmer Marco Pantani heeft me weer eens op mijn paard gezet. Pantani lijkt me een schoolvoorbeeld van een atleet, een mens die ‘werd gezelfmoord’. Akkoord, hij heeft die overdosis zelf ingenomen maar hij kon geen kant meer uit. Vanwege de klopjacht door persmeute en gerecht.

Pantani kende zijn successen tijdens het epo-tijdperk met als dieptepunt de zogeheten ‘Festina-Tour’ toen de Belgische verzorger van die ploeg bij een grenscontrole betrapt werd op een hele lading epo-ampullen. We mogen aannemen dat vrijwel elke renner daaraan meedeed. Ik herinner me een Lottoploeg die het in een Tour eens zonder wou proberen: zij kwamen allemaal buiten tijd aan.

Het was eerst de tijd van de hematocrietcontroles: tot een waarde 50 mocht men in de wedstrijd blijven, daarboven moest men een rustpauze inlassen. Ik vond dat een interessante denkpiste omdat hierbij de gezondheid alle aandacht kreeg. Later heeft men geijverd voor zerotolerantie met als devies ‘een atleet moet weten wat er zich in zijn lichaam bevindt’. Dat is naar mijn mening onzin: atleten zijn geen apothekers en zelfs apothekers kennen niet alle bijwerkingen van bepaalde producten die zij verkopen.

Ik kan van deze tekst een lang epistel maken met allerlei details en voorbeelden, doch ik zal het kort houden: het spijt me dat ik hier mijn diepe verachting moet uitdrukken voor het sportjournaille of de persmeute. Zij gedragen zich als een verwend kind dat eerst een pop mooi aankleedt en het daarna in een driftbui vertrappelt. Helden worden gemaakt en vervolgens – als men daar de kans toe ziet – gekraakt.

En dan het gerecht: ooit wou Frank Vandenbroucke een comeback maken bij Unibet. Die ploeg werd verboden omdat er geen reclame mocht gemaakt voor internetgokken. Tegelijk kon je op tv de wedstrijden volgen van Real Madrid, een elftal gesponsord door B-Win, een concurrent van Unibet. Anders gezegd: willekeur en hypocrisie troef.

Ook wij, de sportliefhebbers, gaan niet vrijuit: wij zijn dol op spektakel. In het wielrennen betekent dit: steeds hogere snelheden, meer cols in één bergrit en meer aankomsten bergop. Dit is een aspect dat zelden aan bod komt: iedereen verwacht sterkere prestaties anders is men diep ontgoocheld – en met ‘men’ bedoel ik hier zowel de commentatoren als de kijkers.

Wij moeten weten wat we willen: een dopingvrije sport op mensenmaat  ofwel sensatie en spektakel. Dit laatste, de spektakelzucht, is medeplichtig.

Topsport is in wezen ongezond afgezien van enkele uitzonderingen: zo neem ik aan dat een Roger Federer gezond leeft – dat merk je aan zijn zeer zeldzame blessures: hij blijft binnen de mogelijkheden van zijn lichaam.

Terug naar Pantani: die werd na zijn eenzame dood zo goed als heilig verklaard, vooral door Italiaanse tifosi. Ik wens hem niet vrij te pleiten van enig gebruik, maar de nadruk daarop leggen is een miskenning van zijn uitzonderlijk talent en zijn zware trainingsarbeid. En steeds probeer ik voor ogen te houden: atleten zijn mensen, laten we hen menswaardig behandelen.

de haan 22 jul. 15

08:48 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.