28-07-15

Chagall

lezend in ‘Mijn leven’ van Marc Chagall

 

80 bladzijden ben ik gevorderd in dit boek, het is verlucht met tekeningen uit zijn beginperiode en leest onder meer daardoor als een  sneltrein. De taal is een parlando, zeer anekdotisch en versnipperd zoals zijn schilderijen eigenlijk.

Wat heb ik tot nog toe geleerd? Marc was een wonderkind: op zeer jonge leeftijd was hij reeds bezeten van het tekenen en hij vond onmiddellijk zijn eigen stijl. Deze eerste hoofdstukken bevatten vooral een familiegeschiedenis en de geschiedenis van een dorp of klein stadje in Wit-Rusland: Vitebsk. Hij had een oom die geregeld op het dak kroop en daar op de schoorsteen ging zitten, een andere oom speelde viool en was ook een rare snuiter. Allemaal elementen om tot het inzicht te komen dat zijn oeuvre toch meer geheugen bevat dan droomscènes.

Zijn ouders waren liefdevol en goedhartig. Ze wilden van Marc een boekhouder maken maar toen hij naar huis kwam met de boodschap dat hij kunstschilder wou worden, hebben ze hem geen strobreed in de weg gelegd.

Het is een verhaal van droefheid en liefde. Mij heeft het getroffen hoe vaak de woorden ‘droefheid of ‘droeve’ voorkomen. Ik heb in zijn werk altijd nostalgie gezien maar niet echt dat droevige. Wat wellicht te maken had met de vele sterfgevallen in zijn directe omgeving.

Zoals het tot nu toe verloopt, kan ik dit boekje enkel maar aanraden: het is geen grootse literatuur maar wel een ontroerende getuigenis.

de haan 28 jul. 15

09:08 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.