29-07-15

een Macondo

over een Macondo

 

geen oceaan druist en steigert

als wilde paarden: traag water

omvademt mijn dorp, alleen

een giertij deed de dijken breken

 

en toch, ook daar hebben mensen

gewoond te midden  van dromen

en magie was in hun hart en boten

die naar een haven stomen

 

gun elke dichter zijn Macondo,

de fantomen van zijn jeugd

die nog komen ter stonde

wanneer zijn oog voor dromen deugt

 

wanneer hun hand ligt op zijn schouder

en hun stem een woord inblaast

al wordt de dichter stram en ouder

hij noteert wat hem verbaast

 

want meer dan een notaris

kan een schrijver niet wezen

hij stelt vast wat waar is

voor wie magie kan lezen

05:49 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.