05-08-15

Moriaantje

Moriaantje

 

Een kinderliedje uit mijn jeugd laat me al dagen niet los. Het gaat over ‘Moriaantje zwart als roet/ die ging wandelen zonder hoed’. ‘Het zonnetje scheen op zijn bolletje’ want zijn parasolletje was gescheurd.

Bij een eerste beluistering of zangstonde klinkt dit liedje bijzonder lief en vrolijk. Maar als je dieper ingaat op de tekst dan komt hij erg kleinburgerlijk over (zonder hoed) en zelfs een beetje racistisch (zwart als roet plus de dommigheid van het gescheurde parasolletje).

Hoe hebben wij als kinderen hierop gereageerd? Zeker vonden we dit Moriaantje een rare snuiter. Door de vele verkleinwoordjes en het opgewekte deuntje is het liedje een beetje ondeugend maar toch vooral sympathiek. Moeten wij ons zorgen maken over dergelijke kinderliedjes: wellicht niet, misschien toch wel.

Vast staat dat de woorden geschreven zijn vanuit een zekere superioriteit: wij zijn wel slimmer en deftiger dan dit rare Moriaantje. Wordt hierdoor de basis gelegd voor regelrecht racisme op latere leeftijd? Wij hebben het allemaal meegezongen en beslist niet iedereen van ons is een racist geworden.

Doch je weet nooit met absolute zekerheid wat zoiets aanricht in het onderbewuste: spreken en handelen we niet vanuit dergelijke superioriteitsgevoelens?

Ik vraag me af hoeveel kinderliedjes (denk aan de Sinterklaasliedjes) mee de basis kunnen leggen voor latere gevaarlijke attitudes?

de haan 5 aug. 15

05:38 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.