12-08-15

vrienden

vriendschap

 

vriend, broeder van een ander bloed,

je legt een hand op mijn schouder

en ik weeg weer zoveel lichter

 

je weet: ik heb zo’n kop

om tegen muren aan te lopen

en niet de muur zal barsten

maar de kruik, gevuld met hoop

en ijdelheden

 

doch een barst is nog geen breuk:

ik zal opveren zoals het riet

bij een rivier – o, de iris

van mijn jeugd, de gele narcis

en hoe die elkander overtroeven

 

zolang er vrienden spreken,

het gewicht afwegen van verdriet:

zolang zal ik niet breken,

een muurtje meer of minder

dat deert me niet

05:53 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.