18-08-15

Paul Simon

Paul Simon en de klaproos

 

Wellicht uit nostalgie heb ik onlangs twee cd’s van Paul Simon gekocht: Bridge over Troubled Water (met Art Garfunkel) en Graceland (met Zoeloebegeleiding).

Iedereen kent het zoeterig klinkend melodietje van ‘El condor pasa’: het is een liedje vol beeldspraak waarover toch wel iets te zeggen valt. Zo wordt gezongen: ‘I’d rather be a hammer than a nail’. Vrij vertaald: ik sla liever dan dat ik geslagen word.

Ik wil geen wereld waarin geslagen wordt maar een wereld van samenwerking en verdraagzaamheid. Naar mijn aanvoelen heeft de tekstschrijver niet lang genoeg nagedacht over de strekking van deze metafoor.

Zoiets gebeurt wel meer in liedjesteksten en in gedichten. Zo heb je het wereldberoemde gedichtje ‘In Flanders Fields’. Dit korte gedicht is de aanleiding geworden van de cultus van de klaproos als symbool van een wil tot vrede. Terwijl de laatste strofe toch compleet het tegenovergestelde zegt: die strofe is een niet mis te begrijpen oproep om de strijd verder te zetten desnoods van generatie op generatie. Om die reden heb ik de klaproos altijd een dubieus symbool gevonden net als de ware overwoekering aan herdenkingen van ‘de Groote Oorlog’. In het Frans komt daar altijd een zweem van grandeur bij en grandeur was nu toch wel het laatste wat er in de loopgraven aan te treffen viel.

Bij die loopgraven denk ik altijd aan ratten, stront en slijk, en aan kapot geschoten gezichten en uitpuilende darmen. Dus het tegendeel van poëzie en romantiek.

De vraag is of de organisatoren van de herdenkingen ooit tot dit inzicht zullen komen: de herdenkingen betekenen zoveel voor het toerisme in de Westhoek dat de kritische zin lijkt ingeslapen.

de haan 18 aug. 15

11:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.