26-08-15

Rik van Looy

voorbarig In Memoriam

 

Het is raar hoe spontane associaties kunnen lopen wanneer je in de vroegte alleen in een kamer zit. Deze morgen dacht ik dat mijn jeugdidool Rik van Looy was overleden: ik moest een In Memoriam schrijven. Vaak reeds heb ik geprobeerd een ode neer te pennen aan de Keizer van Herentals maar dat is me in versvorm nog nooit bevredigend gelukt. In korte verhaaltjes wel, daarom koos ik voor het proza.

Kort gezegd kwam het hierop neer: mijn kinderlijke en puberale adoratie was fanatisme. Dweepzucht op die leeftijd lijkt me normaal, als je ouder wordt blijf je een puber indien je eraan vasthoudt. Men kan dus zeggen dat mijn jeugdige dweperij mij ingeënt heeft tegen elke vorm van fanatisme: ik probeer de redelijkheid en de nuance in acht te nemen. Daar is feitenkennis voor nodig en vooral het inzicht dat je maar weinig weet. En het doet deugd jouw eerste oordeel op te schorten en dankzij meer informatie bij te stellen. Veel van onze stellingen zijn voorwaardelijk en voorlopig: verder nadenken is een noodzaak.

Dit laatste neemt niet weg dat je vaste principes kan hebben en moet hebben. Mijn leidende principes zijn de eerlijkheid en de rechtvaardigheid: ik verdraag geen leugens of halve waarheden en tegen elke vorm van onrechtvaardigheid kom ik in opstand.

Dankzij Rik van Looy. Nog altijd behoudt die naam een schittering in mijn hoofd. Ik schrijf hem met een kleine v om de symmetrie beter te laten uitkomen. Er zat iets symmetrisch in de wielerloopbaan van de Keizer: hij heeft heel wat wedstrijden gewonnen maar nog meer verloren. Om dezelfde reden: zijn aanvallende stijl van koersen. In wezen wou van Looy koersen zoals de Kannibaal maar hij bezat niet hetzelfde uithoudingsvermogen, dezelfde fond. Naar mijn smaak moeten grote kampioenen ook kunnen verliezen. Mij doen fenomenen als Merckx en van Looy denken aan Prometheus die het vuur stal bij de goden om het aan de mensen te brengen. Beiden hebben de wielerliefhebbers veel koersplezier geschonken dankzij hun overmoed. Zij overschatten wel eens hun eigen krachten en gingen fraai op hun bek. In het geval van de Keizer mag je dit ook nog anders opvatten: Rik had wat men in mijn dorp noemt ‘een vranke muil’: hij deed krasse uitspraken. Net als Paul Hereygers en Tom Boonen later: allemaal Kempenaars – zou dit een vorm van overcompensatie zijn: de kleine man die een hoge borst opzet om aan dat besef van kleinheid te ontsnappen?

de haan 26 aug. 15

07:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.