07-09-15

heiligheid

heiligheid

 

Ik wantrouw mensen die pretenderen naar heiligheid te streven of daarvoor worden aangezien. Laten we mens onder de mensen blijven met al onze gebreken en tekortkomingen. Niet om daar in te zwelgen – waar het kan moet men inderdaad naar zelfcorrectie streven – maar om eventjes vrede te hebben met zichzelf. Mensen die fundamenteel en permanent in onvrede leven met zichzelf, zijn onuitstaanbaar – in de eerste plaats voor zichzelf.

Dit betekent eveneens dat we veel in het gedrag van de anderen door de vingers moeten zien. Als reactie op mijn tekstje over paus Franciscus schrijft iemand: ‘en nu nog de schatten van het Vaticaan verkopen en al hun goud afstaan’. Deze kritieke lijkt me nogal gemakkelijk. Tot zo’n criticus zeg ik dan: en wat doe jij, schenk jij al je hebben en houden weg aan het goede doel?

Albert Camus heeft geschreven over “l’appétit de l’absolu’: sommigen willen het absolute doch dit is niet van deze wereld tenzij onze soort een transformatie ondergaat en wij ‘engelachtige’ wezens worden.

In iedere godsdienst heb je een horizontale en een verticale dimensie. De eerste impliceert dat we zorg moeten dragen voor wie onze zorg nodig heeft en ook voor ons leefmilieu. De tweede gaat over metafysica en theologie en wordt vaak gekenmerkt door irrationaliteit. Voor mij is het onbegrijpelijk hoe zeer intelligente mensen zich verstrikken in sofismen en tegenspraak. Zo wordt de god van de christenen ‘der ganz Andere’ genoemd en toch kent men hem allerlei menselijke kenmerken toe – maar dan in superlatieven. Het is het een of het andere: ofwel is die god inderdaad helemaal anders en een mysterie en dan zou men er beter over zwijgen, ofwel is hij een soort supermens en mag hij als zodanig worden beoordeeld. En rekening houdend met de geschiedenis is dat oordeel niet fraai.

de haan 7 sep. 15

11:52 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.