27-09-15

aanvulling

het voorbeeld van Catalonië

 

Het lijkt erop dat de Catalaanse separatisten een meerderheid zullen behalen en zullen proberen zich af te scheiden van het moederland Spanje. Nu heb ik wel wat sympathie voor de Catalanen in het algemeen: zij waren de laatsten die weerstand boden aan het oprukkende leger van dictator Franco, ik bewonder hun trots. En hun culturele en artistieke rijkdom die vooral te zien is in Barcelona maar ook in het stadje van Dali, Figueras.

Dit gezegd zijnde voel ik al minder sympathie voor hun drang naar onafhankelijkheid: het betreft hier alweer een rijke regio die niet langer solidair wil zijn met de armere delen van het moederland, ik noem het een voorbeeld van groepsegoïsme.

Mij doet het proces denken aan het Joegoslavië van Tito: na zijn dood was het rijkere Kroatië er als eerste bij om zich los te maken van de federatie met een burgeroorlog als gevolg. Zoiets zie ik niet gebeuren in Spanje, wel een vechtscheiding met alle mogelijke niet gewelddadige middelen.

De separatisten in andere landen staan te juichen: in Schotland en ook bij ons. Daar moet ik op ingaan.

Onze separatisten staan voor drie moeilijkheden die in mijn ogen onoverkomelijk zijn.

Ten eerste is de kans klein dat zij in Vlaanderen ooit een meerderheid zullen verwerven: er zijn nog altijd meer Vlamingen die om een of andere reden aan België gehecht blijven.

Ten tweede is er de verdeling van de overheidsschuld die Vlaanderen duidelijk zal verarmen.

Ten derde is er ‘het geval’ Brussel: onze separatisten gaan er nogal gemakkelijk van uit dat Brussel voor Vlaanderen zal kiezen – ik geloof dit niet. Er zijn meer anderstaligen dan Nederlandssprekenden in onze hoofdstad, er bestaat nu al een samenwerking Wallo-Bruxelles die wel eens voorgesteld wordt als een rest-België of België in het klein. Het is voldoende dat deze federatie tot het besluit komt om de personenbelasting te heffen op de plaats waar iemand werkt en een grandioze verarming van Vlaanderen is het gevolg. Immers, er zijn ongeveer 600 000 Vlaamse pendelaars die hun inkomen verwerven in het Brusselse. Daarnaast is er het culturele verlies: denk aan de schitterende en zeer actieve musea in Brussel, aan de Brusselse podiumkunsten en noem maar op.

Samengevat: het separatisme stuit mij tegen de borst en ik vind het dom want strijdig met het weldoordachte eigenbelang.

Aanvulling: tegenover het separatisme stel ik een omgekeerd proces voor. Onbekend maakt onbemind, dus laten we elkaar beter leren kennen. Laten we wat meer in eigen land op reis gaan: Namen is bijvoorbeeld een gezellig stadje. Wie sukkelt met het Frans hoeft niet bang te zijn: heel wat Namurois of Namuroises spreken behoorlijk Nederlands. Zelf kan ik mij in het Frans uit de slag trekken maar ik heb op school een boeken-Frans geleerd dat mij enerzijds toestaat om gedichten uit het Frans te vertalen maar anderzijds mij belet om vlotjes te converseren – na een paar dagen van aanpassing lukt dat beter en beter.

In Charleroi hebben we Pierre Paulus ontdekt, een grootmeester van het sociaalrealisme, in Vlaanderen volslagen onbekend.

Ik wijs op de verantwoordelijkheid van onze openbare omroepen. De RTBF heeft een half uurtje nieuws uit Vlaanderen uitgezonden (ik weet niet of ze dat nog altijd doen), onze VRT heeft wekelijks op zaterdag een half uurtje Brussel maar niets over Wallonië.

Daarnaast zijn er de privé-initiatieven. Behoud De Begeerte (die de Nachten van de Poëzie organiseert) heeft eens het initiatief genomen om ook Franstalige dichters uit te nodigen: de onvermijdelijke Pierre Mertens maar ook jongere en mijn mond viel open. Ik voel me zelfs een beetje beschaamd dat ik de naam van zo’n jongere dichter vergeten ben: hij was werkelijk verbluffend.

Zo is er wel meer mogelijk: het komt erop aan dat ‘onbekend is onbemind’ om te zetten in een ‘bekend maakt bemind’. Daar ben ik van overtuigd.

 de haan 27 sep. 15

08:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.