27-09-15

Catalonië

het voorbeeld van Catalonië

 

Het lijkt erop dat de Catalaanse separatisten een meerderheid zullen behalen en zullen proberen zich af te scheiden van het moederland Spanje. Nu heb ik wel wat sympathie voor de Catalanen in het algemeen: zij waren de laatsten die weerstand boden aan het oprukkende leger van dictator Franco, ik bewonder hun trots. En hun culturele en artistieke rijkdom die vooral te zien is in Barcelona maar ook in het stadje van Dali, Figueras.

Dit gezegd zijnde voel ik al minder sympathie voor hun drang naar onafhankelijkheid: het betreft hier alweer een rijke regio die niet langer solidair wil zijn met de armere delen van het moederland, ik noem het een voorbeeld van groepsegoïsme.

Mij doet het proces denken aan het Joegoslavië van Tito: na zijn dood was het rijkere Kroatië er als eerste bij om zich los te maken van de federatie met een burgeroorlog als gevolg. Zoiets zie ik niet gebeuren in Spanje, wel een vechtscheiding met alle mogelijke niet gewelddadige middelen.

De separatisten in andere landen staan te juichen: in Schotland en ook bij ons. Daar moet ik op ingaan.

Onze separatisten staan voor drie moeilijkheden die in mijn ogen onoverkomelijk zijn.

Ten eerste is de kans klein dat zij in Vlaanderen ooit een meerderheid zullen verwerven: er zijn nog altijd meer Vlamingen die om een of andere reden aan België gehecht blijven.

Ten tweede is er de verdeling van de overheidsschuld die Vlaanderen duidelijk zal verarmen.

Ten derde is er ‘het geval’ Brussel: onze separatisten gaan er nogal gemakkelijk van uit dat Brussel voor Vlaanderen zal kiezen – ik geloof dit niet. Er zijn meer anderstaligen dan Nederlandssprekenden in onze hoofdstad, er bestaat nu al een samenwerking Wallo-Bruxelles die wel eens voorgesteld wordt als een rest-België of België in het klein. Het is voldoende dat deze federatie tot het besluit komt om de personenbelasting te heffen op de plaats waar iemand werkt en een grandioze verarming van Vlaanderen is het gevolg. Immers, er zijn ongeveer 600 000 Vlaamse pendelaars die hun inkomen verwerven in het Brusselse. Daarnaast is er het culturele verlies: denk aan de schitterende en zeer actieve musea in Brussel, aan de Brusselse podiumkunsten en noem maar op.

Samengevat: het separatisme stuit mij tegen de borst en ik vind het dom want strijdig met het weldoordachte eigenbelang.

 de haan 27 sep. 15

08:09 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het gaat er niet over dat Brussel en Wallonië niet leuk zouden zijn om te bezoeken of dat ze geen culturele troeven zouden hebben. Overigens, bij een onafhankelijk Vlaanderen kunnen we nog altijd perfect onze buren bezoeken.
Kern van de zaak is dat de publieke opinie in Vlaanderen en Wallonië over heel wat thema's anders denkt. Dat uit zich ook in het stemgedrag: N-VA is in Vlaanderen de grootste partij, PS in Wallonië. Waarom zou je dan de deelstaten niet zoveel mogelijk een eigen beleid laten voeren? (dat betekent daarom nog niet dat België hoeft te verdwijnen, in sommige federale staten hebben de deelstaten meer autonomie dan bij ons).
Tweede aspect is de vraag hoe ver de 'solidariteit' van Vlaanderen met Wallonië kan gaan. Zolang België bestaat is het normaal dat er een gezamenlijke sociale zekerheid is en een gezamenlijke fiscaal systeem (dat in België sterk herverdelend werkt). Dat zorgt op zich al voor een herverdeling van Vlaanderen richting Wallonië gezien het gemiddeld inkomen in Wallonië lager is, en de werkloosheid groter. Daarnaast zijn er nog diverse, structurele transfers van Vlaanderen richting Wallonië. Het lijkt me legitiem om deze in vraag te stellen, wetende dat die transfers vaak ondoorzichtig zijn en niet zo doeltreffend.
Het is natuurlijk makkelijk om te zeggen dat degenen die de transfers willen afschaffen groepsegoïsten zijn. Maar geldt dat niet evenzeer, en misschien nog meer, voor degenen die België enkel genegen zijn omwille van de financiële voordelen die ze eruit kunnen halen?

Gepost door: demos | 27-09-15

De commentaren zijn gesloten.