30-09-15

schuilnamen

schuilnamen

 

praten doe je van aangezicht

tot aangezicht en zonder

een masker te dragen

 

ik wil je ogen zien, de beweging

om je mond, soms het blozen

en soms de tanden op elkaar geklemd

 

een schuilnaam is verstoppertje

spelen: zoiets doe je als kind

 

wees volwassen, kom voor je mening

uit met open vizier al ben jij daar

en ik ben hier: geen twitter

kan dit overbruggen

 

kom nader in getypte woorden

desnoods zijn we katten

met gekromde ruggen

 

draag geen masker als je praat:

wie zichzelf van waarde acht

die wordt door een masker versmacht

13:32 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

anoniem

Eindelijk heeft iemand het begrepen: ik hou niet van schuilnamen. Wie een eigen mening heeft die moet zich durven bekend te maken. En als die mening beleefd is geformuleerd en voorzien van argumenten dan kunnen we verder praten. Maar als een reactie racistisch of beledigend overkomt, dan wordt ze verwijderd.

Dit betekent niet dat ik altijd zelf zal antwoorden: ik vertrouw zeer sterk op Artman . Die kan het doen in mijn plaats.

08:19 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Zakynthos V

Zakynthos V

 

taverna Zante Galini

 

we aten tussen cactus

en bougainville: de taverne

een scoutskamp, boomstammen

gesjord en niet gespijkerd,

een dak van bamboe en bladeren

 

de kelner dingt af in onze plaats,

zegt: twee dorado’s  op de grill

is te veel, twee salades

much too much

 

hij rent van compartiment

naar terras over de loopplank

van een burcht

 

je voelt je wat gewurgd:

je bent zijn taal niet machtig

en hij bedient zich van een Engels

dat bestaat uit gebaren

 

slijmerig doet hij niet, wel attent

terwijl we traagzaam nippen

van een mierzoet digestief

aan onze vaste tafel

 

zijn handdruk bij het verlaten

is mannelijk en warm

07:31 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-09-15

extremistisch denken

denken in extremen

 

Wat een idiotie is het niet om mensen die kritiek leveren op het neoliberalisme meteen te beschuldigen van communisme. Alsof de nuance verdwenen is en er geen tussenwegen bestaan. Noch Artman noch ikzelf zijn communisten: wij veroordelen het neoliberalisme op humane gronden.

Het neoliberalisme pleegt een aanslag op allerlei mensenrechten, maar het communisme is voor ons geen alternatief. De geschiedenis levert genoeg bewijzen dat het communisme - althans zoals het werd uitgewerkt in de Sovjetunie - een regelrechte ramp was met onvoorstelbare misdaden.

 

Zelf krijg ik dergelijke verwijten naar mijn kop vanwege een gewezen huisarts hier in De Haan. Ik snap niet hoe verstandige en universitair gevormde mensen zo kortzichtig kunnen zijn.

20:32 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

bedelen is arbeid

Bedelen is arbeid

 

Zakynthos-stad bezocht en heel voorspelbaar aangeklampt door bedelaars, dat wil zeggen door moeders met nog zeer jonge kinderen. Munten uitgedeeld met een schuldig gevoel.

Om twee redenen: wat ik gaf was belachelijk weinig én kinderen horen niet op straat te zijn, hun plaats is de school.

Bovendien is bedelen in mijn ogen een vorm van arbeid en deze kinderen verrichten daarom kinderarbeid. Wie niet gelooft dat het hier arbeid betreft, die moet zelf maar eens de straat op en al die blikken van minachting en onverschilligheid trotseren. En denk niet dat deze mensen geen trots meer hebben: zij voelen de vernedering weldegelijk aan.

De remedie bij uitstek is volgens mij het universele basisinkomen: geef al deze kinderen een aantal euro’s per dag en de kans dat zij voor de school zullen kiezen of dat hun ouders daarvoor kiezen, wordt groter. Bij ons kan je werken via het kindergeld: geef meer als de kinderen schoollopen en minder indien ze dat niet doen.

Het komt hier op overtuigingskracht aan, op incentives, en het basisinkomen zal een sterke incentive zijn. Dan is het gedaan met de schamele aalmoezen en met de aalmoezenpolitiek.

Tegen de ergste armoede is naar mijn mening slechts één kruid gewassen en dat is een gegarandeerd basisinkomen voor iedere mens. De hoogte van het bedrag zal afhangen van het BNP: bij ons betekenen enkele euro’s of dollars niets, in een ander landkunnen zij het verschil maken.

Volgens de Brusselse filosoof Philippe van Parijs zou het bedrag bij ons schommelen rond de 450 euro per maand. Dit is betaalbaar indien de fiscus het geld haalt waar het moet gehaald worden.

 

Zakynthos, Vasilikos 18 sept 15

14:16 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

tsaar Poetin

tsaar Poetin

 

Zou het kunnen dat tsaar Poetin dictator Assad blijft steunen omdat hij het zelf niet zo nauw neemt met de democratie? Dat laatste wordt nogmaals bewezen door het leerzame artikel ‘Als Poetin spreekt, moeten de ngo’s zwijgen’ in De Morgen van dinsdag.

Ik zie Poetin vooral als een sluwe vos, een meesterlijk tacticus. Men zal mij tegenwerpen dat hij de Krim heeft heroverd en de rebellen in Oost-Oekraïne militair steunt. Doch zeker wat de Krim betreft, doet Poetin niks anders dan de geschiedenis corrigeren: de Krim is altijd Russisch geweest – lees maar eens de grote Russische schrijvers.

Daarom heb ik de handelsboycot van meet af aan een dwaze zet gevonden: beide partijen lijden eronder, ook onze eigen boeren. Ik heb de indruk dat sommigen terug willen naar de Koude Oorlog.

Ik verdenk met name het Pentagon van ophitsing met het risico een oorlog uit te lokken. Om die reden wordt het hoog tijd dat Europa zich emancipeert ten overstaan van de USA. Uit eigenbelang.

 de haan 29 sep. 15

08:05 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

dear Elena

Zakynthos

 

I

 

dear Elena,

 

do you know the German ‘Sehnsucht’:

that is what Greek music is about,

a longing without knowing

 

I envy the man who will

embrace you: he is lucky

and I hope he deserves it

 

you are such a charming person:

may I tell you about ‘Madredeus’,

they have the same nostalgia

as the Greek singers do

 

we all are possessed by a want

without reason: whether you are

Flemish, Greek or Portuguese

 

sail in your dreams tot Lisbon,

hear the female singers who

squeeze themselves like a lemon

 

tears are music in Portuguese

and in Greek, I know

 

and yet, with dry eyes I repeat

how charming you are

like a long expected ship

that reaches the harbour

07:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-15

Carl Devos in DM

Carl Devos in DM

 

Met bijzondere aandacht heb ik het opiniestuk gelezen van Carl Devos vandaag in DM. Het is in wezen een oratio pro domo – een rechtvaardiging van zijn keuze van BDW  als gastspreker, maar goed: iedereen heeft het recht zichzelf te verdedigen.

Ten eerste moet ik mijn excuses aanbieden voor mijn te driftig geschreven reactie: er was weldegelijk omkadering en nabespreking, bovendien heeft BDW uit eigen initiatief afgeweken van zijn opdracht – hij heeft dus een ander thema gekozen, meer bepaald de vluchtelingen.

Ten tweede is de tekst van Devos bijzonder scherpzinnig, maar in geen geval rood laat staan ‘dieprood’ zoals een lezer van mij over Devos beweerde. De analyse van Devos is louter academisch en objectief.

Ten derde onthoud ik vooral uit deze analyse dat BDW een angstzaaier is – wat ik altijd heb geschreven weze het dan in een eenvoudiger taal. Met al zijn schijngeleerdheid speelt BDW in op de buikgevoelens: op de angst, het xenofobe, de vrees voor onze sociale zekerheid, noem maar op.

Dit is de reden waarom ik BDW in mijn eigen, niet-academische taal een rattenvanger blijf noemen verwijzend naar die van Hamelen. De zeer geleerde kritiek van Devos verandert geen sikkepit aan mijn oordeel.

de haan 28 sep. 15

18:53 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

links? ja, maar hoe...

links? ja, maar hoe...

 

Zoals ik al heb meegedeeld ben ik lid van Groen omdat ik hen een vrij anarchistisch partijtje vind met een sterke sociale en ecologische bewogenheid. Mezelf beschouw ik als een sociaal-anarchist: het zelfbeschikkingsrecht is voor mij van hoog belang maar altijd met een sociaal bewustzijn.

Het is waar dat bepaalde uitspraken of politieke daden moeilijk onder te brengen zijn bij links of rechts. Mijn sleutel is: getuigen ze van solidariteit of niet? En zoiets verandert niet volgens de mode of de tijdsgeest - de perceptie is een andere kwestie: die kan ons inderdaad misleiden.

Tot hier mijn antwoord aan 'demos' (schuilnaam of echte naam?)

18:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

voordrachtkunstenaars

voordrachtkunstenaars

 

de vrienden lieten zich gaan

door het kreupelhout van mijn woorden

ze liepen met liefde en leute

 

dit is de wedergeboorte

wanneer wordt opgelezen

wat je  eenzaam schreef

 

geen meute in de zaal

wel ontroering en geschater

om wat je ooit in stilte bedreef

 

het was geen ‘grootste show

op aarde’ – bijna intiem

weerklonk mijn taal

 

maar voor een dichter is dit

de hoogste waarde: een weinig

mensen en ze genieten allemaal

08:19 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-09-15

reacties Skynetblogs

reacties op Skynetblogs

 

Mijn blog bij Skynet lokt de domste reacties uit die men zich kan voorstellen. Zo schrijft er nu iemand dat mijn nichtje wel een schrandere meid moet zijn omdat ze weerstaat aan mijn linkse indoctrinatie.

Het eerste is correct: deze jonge vrouw is hoogbegaafd en heeft een sterke persoonlijkheid. Maar het tweede element is te belachelijk voor woorden.

Om te beginnen zien we elkaar helaas veel te weinig zodat het al fysiek onmogelijk is om haar te indoctrineren. Ten tweede kunnen de oud-leerlingen onder mijn lezers bevestigen dat indoctrinatie steeds verre van mijn gedachten is geweest: ik wil integendeel zelfstandig denkende jonge mensen helpen vormen. En in de mate dat zij daarvoor ontvankelijk waren, is mij dat ook gelukt. En daar ben ik als oud-leraar toch wel een beetje trots op.

Eigenlijk zou ik deze oliedomme reacties moeten verwijderen: ze halen het niveau van mijn blog omlaag. Maar jullie weten waar mijn grenzen liggen: wat ik ervaar als racisme of haatzaaierij vliegt eruit. Ik word graag tegengesproken: dat ligt in mijn natuur. Maar dan wel met argumenten en niet met losse flodders of verdachtmakingen die op niets berusten.

In feite, als ik de balans opmaak na jaren aanwezigheid op Skynet, is er maar één kritische lezer die aan mijn voorwaarden voldoet, ook al stelt hij mijn geduld erg op de proef. Hij bevindt zich in het kamp van de separatisten, is steeds ‘contrarie’ wat wil zeggen dat ik maar wit hoef te zeggen en hij zegt al zwart. Doch meestal gebeurt dit op een beleefde manier én met argumenten die mij iets kunnen bijleren over de manier van denken in het rechtse kamp.

Ik behoef geen fanclub, al weet ik dat vooral mijn gedichten bij velen in de smaak vallen en bij anderen ook mijn opiniestukken. In essentie ben ik een zoekende geest: bijval geeft mij moed om verder te zoeken en daarmee ben ik tevreden.

de haan 27 sep. 15

18:45 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Volkswagen

de les van Volkswagen

 

Wat de maffiapraktijk (ik vind geen ander woord voor dit bedrog) bij Volkswagen ons leert, is dat overheidscontrole een absolute noodzaak is ter bescherming van onze gezondheid  en van het klimaat.

Het siert Volkswagen dat ze vrijwel onmiddellijk schuld hebben bekend en maatregelen hebben getroffen. We mogen aannemen dat nog andere merken betrapt zullen worden, maar die houden zich voorlopig schuil.

Voor mijn rechtse lezers wil ik dit zeggen: ik ben geen etatist, ik aanvaard het primordiaat van de markt maar dan wel met zeer ernstige sociale en ecologische correcties. Die correcties komen neer op normen die door een overheid opgelegd worden (in de veronderstelling dat deze overheid niet corrupt is en niet onder invloed staat van de lobby’s).

In de USA – de grootste voorstander van een vrij genoemde markt – zijn wat wagens betreft, de normen strenger dan in Europa. Dit is zeer verrassend want op andere domeinen zoals het vlees is het precies omgekeerd. Doch op dit punt kunnen we van de Amerikanen wel iets leren.

Om deze redenen ben ik een fervent tegenstander van ‘vrijhandelszones’, iets waarvoor onze eigen liberaal Karel de Gucht al jaren ijvert: deze vrij genoemde handel zal veel kapot maken, zeker op wereldschaal (ik denk nu aan de ontwikkelingslanden) maar ook bij ons, bij onze eigen boeren bijvoorbeeld.

Wij hebben het voorrecht in een democratie te leven en het is in ons eigen belang om het lobbywerk te bestrijden, onder meer door politici die zich door lobby’s laten verleiden, niet meer te verkiezen.

Het manco aan onze democratie is het gebrek aan kennis bij de bevolking: die levert te weinig inspanningen om zich te informeren of kijkt niet verder dan zijn neus lang is – onmiddellijk profijt is de boodschap, aan de consequenties denkt men niet.

Ik meen dat kritische consumenten opvoeden een opdracht is voor de ouders en voor de scholen. De ouders kunnen het goede voorbeeld geven en de scholen kunnen dit onderwerp opnemen in hun eindtermen.  Gemakzucht is uit den boze, hoewel die gemakzucht vaak te maken heeft met de gejaagdheid waarmee wij leven: wij nemen niet de tijd om gezond te eten, bijvoorbeeld.

Meermaals heb ik reeds geschreven dat wij leven in een zieke en ziekmakende samenleving, een samenleving onder de dictatuur van het consumentisme. Denk aan de recente oproep om winkels langer open te houden, pure waanzin als je het mij vraagt: hebben de winkeliers of hun bedienden dan geen recht op een gezinsleven of op rust???

Kortom, de strijd tegen het liberalisme of neoliberalisme is niet simpel. Maar evenmin onmogelijk: hoe meer mensen zich daartegen verzetten, hoe groter de kans op succes want ik blijf geloven in de kracht van het aantal.

 de haan 27 sep. 15

12:21 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

aanvulling

het voorbeeld van Catalonië

 

Het lijkt erop dat de Catalaanse separatisten een meerderheid zullen behalen en zullen proberen zich af te scheiden van het moederland Spanje. Nu heb ik wel wat sympathie voor de Catalanen in het algemeen: zij waren de laatsten die weerstand boden aan het oprukkende leger van dictator Franco, ik bewonder hun trots. En hun culturele en artistieke rijkdom die vooral te zien is in Barcelona maar ook in het stadje van Dali, Figueras.

Dit gezegd zijnde voel ik al minder sympathie voor hun drang naar onafhankelijkheid: het betreft hier alweer een rijke regio die niet langer solidair wil zijn met de armere delen van het moederland, ik noem het een voorbeeld van groepsegoïsme.

Mij doet het proces denken aan het Joegoslavië van Tito: na zijn dood was het rijkere Kroatië er als eerste bij om zich los te maken van de federatie met een burgeroorlog als gevolg. Zoiets zie ik niet gebeuren in Spanje, wel een vechtscheiding met alle mogelijke niet gewelddadige middelen.

De separatisten in andere landen staan te juichen: in Schotland en ook bij ons. Daar moet ik op ingaan.

Onze separatisten staan voor drie moeilijkheden die in mijn ogen onoverkomelijk zijn.

Ten eerste is de kans klein dat zij in Vlaanderen ooit een meerderheid zullen verwerven: er zijn nog altijd meer Vlamingen die om een of andere reden aan België gehecht blijven.

Ten tweede is er de verdeling van de overheidsschuld die Vlaanderen duidelijk zal verarmen.

Ten derde is er ‘het geval’ Brussel: onze separatisten gaan er nogal gemakkelijk van uit dat Brussel voor Vlaanderen zal kiezen – ik geloof dit niet. Er zijn meer anderstaligen dan Nederlandssprekenden in onze hoofdstad, er bestaat nu al een samenwerking Wallo-Bruxelles die wel eens voorgesteld wordt als een rest-België of België in het klein. Het is voldoende dat deze federatie tot het besluit komt om de personenbelasting te heffen op de plaats waar iemand werkt en een grandioze verarming van Vlaanderen is het gevolg. Immers, er zijn ongeveer 600 000 Vlaamse pendelaars die hun inkomen verwerven in het Brusselse. Daarnaast is er het culturele verlies: denk aan de schitterende en zeer actieve musea in Brussel, aan de Brusselse podiumkunsten en noem maar op.

Samengevat: het separatisme stuit mij tegen de borst en ik vind het dom want strijdig met het weldoordachte eigenbelang.

Aanvulling: tegenover het separatisme stel ik een omgekeerd proces voor. Onbekend maakt onbemind, dus laten we elkaar beter leren kennen. Laten we wat meer in eigen land op reis gaan: Namen is bijvoorbeeld een gezellig stadje. Wie sukkelt met het Frans hoeft niet bang te zijn: heel wat Namurois of Namuroises spreken behoorlijk Nederlands. Zelf kan ik mij in het Frans uit de slag trekken maar ik heb op school een boeken-Frans geleerd dat mij enerzijds toestaat om gedichten uit het Frans te vertalen maar anderzijds mij belet om vlotjes te converseren – na een paar dagen van aanpassing lukt dat beter en beter.

In Charleroi hebben we Pierre Paulus ontdekt, een grootmeester van het sociaalrealisme, in Vlaanderen volslagen onbekend.

Ik wijs op de verantwoordelijkheid van onze openbare omroepen. De RTBF heeft een half uurtje nieuws uit Vlaanderen uitgezonden (ik weet niet of ze dat nog altijd doen), onze VRT heeft wekelijks op zaterdag een half uurtje Brussel maar niets over Wallonië.

Daarnaast zijn er de privé-initiatieven. Behoud De Begeerte (die de Nachten van de Poëzie organiseert) heeft eens het initiatief genomen om ook Franstalige dichters uit te nodigen: de onvermijdelijke Pierre Mertens maar ook jongere en mijn mond viel open. Ik voel me zelfs een beetje beschaamd dat ik de naam van zo’n jongere dichter vergeten ben: hij was werkelijk verbluffend.

Zo is er wel meer mogelijk: het komt erop aan dat ‘onbekend is onbemind’ om te zetten in een ‘bekend maakt bemind’. Daar ben ik van overtuigd.

 de haan 27 sep. 15

08:54 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Catalonië

het voorbeeld van Catalonië

 

Het lijkt erop dat de Catalaanse separatisten een meerderheid zullen behalen en zullen proberen zich af te scheiden van het moederland Spanje. Nu heb ik wel wat sympathie voor de Catalanen in het algemeen: zij waren de laatsten die weerstand boden aan het oprukkende leger van dictator Franco, ik bewonder hun trots. En hun culturele en artistieke rijkdom die vooral te zien is in Barcelona maar ook in het stadje van Dali, Figueras.

Dit gezegd zijnde voel ik al minder sympathie voor hun drang naar onafhankelijkheid: het betreft hier alweer een rijke regio die niet langer solidair wil zijn met de armere delen van het moederland, ik noem het een voorbeeld van groepsegoïsme.

Mij doet het proces denken aan het Joegoslavië van Tito: na zijn dood was het rijkere Kroatië er als eerste bij om zich los te maken van de federatie met een burgeroorlog als gevolg. Zoiets zie ik niet gebeuren in Spanje, wel een vechtscheiding met alle mogelijke niet gewelddadige middelen.

De separatisten in andere landen staan te juichen: in Schotland en ook bij ons. Daar moet ik op ingaan.

Onze separatisten staan voor drie moeilijkheden die in mijn ogen onoverkomelijk zijn.

Ten eerste is de kans klein dat zij in Vlaanderen ooit een meerderheid zullen verwerven: er zijn nog altijd meer Vlamingen die om een of andere reden aan België gehecht blijven.

Ten tweede is er de verdeling van de overheidsschuld die Vlaanderen duidelijk zal verarmen.

Ten derde is er ‘het geval’ Brussel: onze separatisten gaan er nogal gemakkelijk van uit dat Brussel voor Vlaanderen zal kiezen – ik geloof dit niet. Er zijn meer anderstaligen dan Nederlandssprekenden in onze hoofdstad, er bestaat nu al een samenwerking Wallo-Bruxelles die wel eens voorgesteld wordt als een rest-België of België in het klein. Het is voldoende dat deze federatie tot het besluit komt om de personenbelasting te heffen op de plaats waar iemand werkt en een grandioze verarming van Vlaanderen is het gevolg. Immers, er zijn ongeveer 600 000 Vlaamse pendelaars die hun inkomen verwerven in het Brusselse. Daarnaast is er het culturele verlies: denk aan de schitterende en zeer actieve musea in Brussel, aan de Brusselse podiumkunsten en noem maar op.

Samengevat: het separatisme stuit mij tegen de borst en ik vind het dom want strijdig met het weldoordachte eigenbelang.

 de haan 27 sep. 15

08:09 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-09-15

Zakynthos II

Zakynthos II

 

to a young teacher of ancient Greek

 

Elena I call you

because a man would conquer

a world to lay it down

at your feet

 

oh there is so much light

in your face, on your skin

you remind of a woman from the very begin

 

Elena, make your pupils

laugh and they will adore you

do not scream: screaming is weakness

 

you do have humour in you

use it to conquer their hearts

I know you can do

 

you conquer a world with your smile,

your elegance and classical beauty,

a beauty hard to find

 

I call you Elena

because like Paris I would steal you from home

but I do not want a Trojan war

 

so I advise you, like an old fool:

smile at your pupils and that will do

the world falls in love with a woman like you

10:27 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vermeersch in Humo

het debat Lanoye- Vermeersch in Humo

 

Het twistgesprek tussen de kunstenaar Tom Lanoye en de filosoof Etienne Vermeersch heb ik te laat kunnen volgen omdat ik in het buitenland verbleef, meer bepaald op een Grieks eiland waar  we geprobeerd hebben de lokale economie concreet te steunen.

In het algemeen moet ik zeggen dat de filosoof overschot van gelijk heeft: zijn betoog getuigt van heel wat meer nuance, diepgang en kennis dan het schotschrift van de talentrijke schrijver die zich aan zijn talent te buiten is gegaan: goed kunnen schrijven betekent nog niet dat men wijze dingen vertelt.

Op één punt ga ik met Vermeersch niet akkoord: hij doet nogal laatdunkend over de inbreng van vluchtelingen en migranten in ons sociaal weefsel. Aan Vermeersch stel ik de concrete vraag wat hij het liefste heeft: op zijn ziekbed verzorgd te worden door een ‘allochtone’ verpleger/verpleegster of door helemaal geen? Ik raad Vermeersch aan het werk van zijn Nederlandse collega Rutger Bregman eens wat aandachtiger te lezen dan zal hij misschien tot het inzicht komen dat wij inwijkelingen weldegelijk nodig hebben. En niet om op onze kosten te komen leven maar om een bijdrage te leveren aan onze sociale zekerheid.

 de haan 16 september 15

01:18 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Carl Devos

schande over Carl Devos

 

Daarnet een bericht gekregen van mijn nichtje: zij volgt les bij professor Carl Devos. Nu heeft die kerel het bestaan om BDW los te laten op zijn studenten: een vrije tribune zonder enige duiding of wederwoord. Ik vind dit een regelrechte schande: mijn nichtje met linkse sympathieën is onder de indruk van de Antwerpse demagoog. Hoe kan het ook anders: die kornuit is bijzonder welbespraakt en intelligent. Maar om te doorgronden wat er schuilt achter zijn schijngeleerde woorden moet je wel wat ouder zijn dan een student.

Ik noem BDW een rattenvanger: hij speelt verleidelijke melodietjes, alle ratten volgen hem maar ze verzuipen. Zo zal het gaan met Vlaanderen indien het BDW volgt in zijn retoriek: we worden een egocentrisch en xenofoob volkje met onmiskenbare fascistoïde trekjes in de zin van ‘de leider zegt dus zal het wel waar zijn’.

Dat een academicus hieraan meewerkt gaat mijn verstand te boven: dit is puur machtsmisbruik want waarschijnlijk moeten zijn studenten dan ook nog de woorden van BDW memoriseren en op het examen reproduceren.

de haan 26 september 15

00:17 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-09-15

woordeloos

woordeloos

 

het schip van de nacht

voert geen woord aan

al bleef een verdwenen

droom zich maar herhalen

 

geen beeld aan boord

en zwijgzaam zijn de vogels,

geen meeuwen om de mast

 

en toch, je kan niet zwijgen,

die stilte in je hoofd: het is

een volle kachel die niet aanslaat

 

gehavend sta je op de kade

je wil een schip uitladen

doch de lading is geroofd

08:35 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-15

laat niet los

laat niet los

 

wijd je woorden aan de toegewijde

zij die met je dronken wordt

van Griekse muziek

 

tremolo’s van een bouzouki,

de dragende stem van Petros Pandis

en weer zijn we  in Chania:

het onvindbare straatje dat ons vond

 

dronkenschap is voor nuchtere mensen

zij die plaatjes poetsen opdat geen kras

hun roes verstoort

 

zij die zich dan woest ontkleden

en woordloos zeggen: mij verlaten

is een dubbele moord

08:47 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-09-15

masters of war

oorlogshitsers

 

Vandaag zou ik een aantal sujetten willen benoemen met ‘masters of war’ zoals Bob Dylan het heeft gezegd. Ik denk aan Wouter Beke, de hypocriet en ijdeltuit van CD&V, aan onze minister van oorlog (NVA), aan Willy Claes (SP.A) ….

Claes waarschuwde bij zijn gedwongen aftreden als secretaris-generaal van de NATO dat de wereldvrede in de komende jaren zou bedreigd worden door het moslimterrorisme. Oppervlakkig gezien heeft hij gelijk gekregen maar wie bewapent deze terroristen? Toch de cynische oliestaten die de wapens op hun beurt hebben gekocht (of gekregen in ruil voor een gegarandeerde levering van olie) in het Westen? In zijn functie wist Claes dit als geen ander. Kan ik dan anders dan hem een hypocriet noemen?

Beke wil nu oorlogje gaan voeren in Syrië : tegen wie? Elke partij is schuldig aan oorlogsmisdaden!

De NVA’er is er als de kippen bij om een hoger budget te vragen voor wat dan heet ‘defensie’: wat of wie gaat hij verdedigen? Spreekt hij uit eigen naam of wordt hij ingefluisterd door zijn Führer in het Antwerpse stadhuis?

Walg en diepe afschuw voel ik nu; en een grote bezorgdheid. Want wie kan zeggen wat de gevolgen zouden zijn van een eventuele militaire interventie: nog meer doden en vluchtelingen, en wellicht nog meer aanslagen bij ons? Beseft onze bevolking wel waar die kornuiten mee bezig zijn?

Het lijkt me dringend tijd voor een massale betoging in Brussel: al wie nog enig waardenbesef in zich draagt moet daarbij aanwezig zijn. Om het even tot welke partij je behoort, welk geloof of ongeloof je aanhangt: zorg dat je erbij bent!

Is dit ‘de kracht van de verandering’: deze ijdele waanzin?

 de haan 13 september 15

22:46 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

ouder gedicht

depri alweer

 

leg je eens bij je leeftijd neer:

jonge vrouwen die ontwijken,

een lichaam dat faalt en in pijn

van zich laat weten

 

veel zin hou je niet meer over:

het begin van regels waaruit

soms  iets wijs of moois

wordt geboren

 

doch meestal in gebreke:

onscherpte in de zegging

breedvoerig en herhaald

 

wat blijft is een dichter

die in povere woorden

zichzelf vertaalt

 

en elke lezer kan het raden:

er bestaat geen vertaler

of het is een verrader

07:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-09-15

Zonneleen voorgesteld

Zonneleen voorgesteld

 

De voorstelling van mijn nieuwe bundel ‘Zonneleen’ was een meer dan behoorlijk succes: het boek is bijna uitverkocht. Een tweede druk dringt zich op.

De ‘after party’ bij ons thuis bleek de apotheose met al mijn intieme vrienden. Te veel gedronken, natuurlijk: vandaag geen alcohol voor mij.

En nu op naar de volgende, de fameuze bundel over De Haan, verlucht met een 20-tal kleurenfoto’s. Onze schepen van cultuur lijkt het project te willen steunen: goed nieuws dus.

14:15 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vrienden

vrienden samen

 

een clubje zonder lidkaart

behalve Schuberts vraag:

kan hij wat?

 

je hebt ze lief, jouw vrienden,

als broeders van een beter bloed

zijn ze ver, ze zijn aanwezig

in de duurste kamers van je gemoed

 

de jaren hebben hen gekroond

met sporen: geen van hen

heeft zomaar geleefd;

hun verhalen: je wil ze blijven

horen als een rietveld

dat meebuigt en beeft

08:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Jacky

Jacky de fruitvlieg

 

ach, hij is een hondje dat graag blaft

en bijt soms: naar een agent

daar komt een bloedneus van

en een dronkenmansnacht in de cel

 

je wil niet weten hoe hij leeft

tussen papiertjes op de vloer

en wijnrestjes: een lekkernij

voor fruitvliegen in zijn kot

 

hij flaneert door de stede

waar een stamkroeg op hem wacht

en een dame van voorname zeden

die deugdelijk is voor één nacht

 

enig kind, verwende aap

doch een maatje als geen ander

in zijn koninkrijk de satraap,

een puber voor een goed verstaander

 

de Bühne is zijn biotoop

desnoods op gammele planken;

woorden te over en te koop,

voor de buren een schande

 

de fruitvlieg, zo zal men hem eren

zoemend boven een open fles;

meester voor wie hem kan verteren,

een Don Juan met een kale bles

 

och god, een lieve man en mankepoot

die je wel nooit zal vervelen;

in het applaus hoort hij de Dood

en het kan hem niet eens schelen

07:17 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-09-15

links en rechts

links en rechts

 

Waarom hou ik nog altijd vast aan de tegenstelling tussen links en rechts? Heel simpel: omdat ze nu eenmaal bestaat. Aan de basis liggen de tegengestelde belangen van arbeid en kapitaal. Met ‘arbeid’ bedoel ik niet alleen werknemers maar ook de mensen met een vervangingsinkomen en de steuntrekkers. ‘Kapitaal’ slaat vandaag vooral op de grote aandeelhouders.

Om deze laatste te plezieren zal een bedrijf proberen zijn winst te optimaliseren zodat er hogere dividenden kunnen worden uitgedeeld. Winst optimaliseren betekent zeer vaak ‘herstructureren’ wat een verdoezelend woord is voor afdanking. Of men zal de productiviteit opdrijven wat neerkomt op meer stress en gejaagdheid, of op meer automatisering wat leidt tot inkrimping van de tewerkstelling.

Uiteraard zijn deze tegenstellingen niet meer zo duidelijk als in de 19de eeuw: heel wat werknemers zijn vandaag kleine aandeelhouders geworden en er bestaan werkgevers die niet in de eerste plaats door winstoptimalisatie worden gedreven, zeg maar: sociaal voelende ondernemers.

Bovendien is het zo dat reeds in zijn ‘Kapellekensbaan’ uit 1953 de grote LP Boon de spot dreef met al de schakeringen die binnen links voorkomen.

Daarnaast heb je nog het probleem van progressief tegenover conservatief inzake ethische kwesties: daar blijkt dat rechtse mensen wel eens heel wat ruimer kunnen denken dan linkse.

Maar in de kern blijft de basistegenstelling overeind en daarom zal ik blijven spreken van links en rechts, niet voor het plezier van ‘mensen opdelen in vakjes’ doch om een werkelijkheid weer te geven. En men mag nooit vergeten dat we correcte termen nodig hebben om de feiten te benoemen. Helder denken begint bij een helder taalgebruik.

de haan 11 sep. 15

11:39 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De Morgen

De Morgen

 

Gisteren ontving ik via mail een evaluatieformulier om mijn oordeel uit te spreken over de kwaliteit van een krant die ik niet langer als de mijne kan beschouwen. Zij is nochtans vele jaren mijn lijfblad geweest.

Ik heb dan maar geantwoord op mijn manier: met een kort bericht aan de hoofdredactie. Twee verwijten heb ik hen toegestuurd: het dagblad heeft grotendeels zijn ‘eigen smoel’ verloren én de lezersrubriek is beschamend. Je kan ervan op aan dat in elk briefje dat nu nog wordt afgedrukt, ferm is gesneden.

Met ‘eigen smoel’ bedoel ik het rebelse en duidelijk linkse. DM hanteert nu het principe van ‘woord en tegenwoord’: een links opiniestuk wordt gevolgd door een rechts conservatief of omgekeerd. Ik pleit niet voor een sekteblad, maar ik meen dat Vlaanderen nood heeft aan een echt linkse en progressieve stem: rechts domineert ons medialandschap.

De huidige redactie is blijkbaar kort van geheugen: in de jaren 1980 is DM meermaals gered door zijn lezers. Denk aan de aandelenactie, een initiatief van Herman de Coninck, Walter Vandenbroek en Hugo Claus. Talloos waren de benefieten.

DM blinkt uit in ondankbaarheid: er zou een volwaardige lezersrubriek moeten komen of hersteld worden. Vandaag krijg je enkel een kans als je een titel kan voeren – zoals professor, docent of directeur - , de gewone lezer komt er niet meer in tenzij overduidelijk verminkt. Dit vind ik totaal onaanvaardbaar. Ik blijf niettemin geabonneerd om twee redenen: de andere kranten zijn  mijn ogen nog erger (De Standaard is een twijfelgeval) én bijna elke dag vind ik wel een tekst die mij kan inspireren, desnoods door ertegen te protesteren. Kortom, mijn motivatie is niet erg groot.

 de haan 11 sep. 15

 

08:44 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

goedheid

goedheid

 

las je niet bij van Eeden:

‘het is een schoon ding

een goed mens te zijn’

 

nooit zal je jezelf daarop

beroemen, wel zeggen

dat er groter schurken zijn

 

thans komt een oude meester

in jouw gedachten: ‘Baldoes’

genoemd, een vetbol in zijn hals

 

kom maar, zei hij als ik jou

kan helpen en geen enkele keer

ben je gegaan zoals je meter

ontweek, de zachtste aller vrouwen

 

goedheid: neem ze met mate

of je voelt je schandelijk verwend,

of mag je het feit niet haten

dat een ander iets in jou herkent?

07:51 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-09-15

De Afspraak

De Afspraak

 

Deze avond ben ik positief gestemd. Om drie redenen. Een goeie vriend is met mij komen fietsen, gevolg: geen rugpijn. Ten tweede dank ik de  VRT, ze hebben met ‘De Afspraak’ een programma geïntroduceerd dat alle lof verdient. Het duurt precies lang genoeg opdat vrij grondig op de items kan worden ingegaan en de presentator bezit de gave om zijn gasten te laten uitpraten. Vandaag volgde daarop Terzake dat eerst om 11 uur stond geprogrammeerd en een schamele 36 000 kijkers haalde: dit is gelukkig rechtgezet.

Ten derde voel ik me in naam van de vluchtelingen dankbaar om al de vrijwilligers die zich inspannen om de noodsituatie draaglijk te maken. Een aantal van mijn lezers is daarbij: ik ben er trots op dat ik dergelijke lezers heb.

Zelf doe ik gezien mijn mogelijkheden mijn ding: ik blijf schrijven en geld storten. Niet genoeg, maar als iedereen zijn bijdrage levert, komen we tot een verbetering van de situatie.

In elk geval was dit een dag om met enige voldoening aan terug te denken. De grote Engelse dichter John Donne schreef in de 17de eeuw: ‘No man is an island’. En was het niet Zjef van Uytsel die in onze jeugd zong: ‘Je kan niet zonder de anderen’?

de haan 10 sep. 15

22:16 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Joost Zwagerman

Joost Zwagerman

 

In de reacties op de te vroege dood van de begaafde Joost Zwagerman komen alweer de hatelijke termen ‘zelfmoord’ en ‘zelfmoord plegen’ voor – zelfs uit de mond van een compagnon de route als Herman Brusselmans.

Ik wijs op drie feiten: deze termen komen slechts voor in enkele Germaanse talen, in andere talen heb je een woord dat letterlijk door zelfdoding kan vertaald worden. Ten tweede wordt de daad zelf of een poging daartoe niet meer vervolgd in ons land. Ten derde: louter filosofisch gezien betreft het geen moord want bij een moord wil het slachtoffer niet sterven.

Verder wens ik op te merken dat er precies even veel redenen zijn om voor de dood te kiezen als om verder te leven: zelfs de liefde en het succes.

De les die Zwagerman ons meegeeft, is dat je mensen die vaak over het onderwerp praten ernstig moet nemen. Soms moet je aandringen op een stap naar de zorg. Ik klaag hier het feit aan dat deze vakkundige zorg zou moeilijk toegankelijk is.

Zelf heb ik zo’n 20 jaar geleden op het punt gestaan, maar een geschikte psychiater en de juiste medicatie hebben mij erdoor geholpen. Ik verklaar de psychiatrie en de medicatie niet onfeilbaar en alleszaligmakend, maar in mijn geval zijn ze weldegelijk efficiënt gebleken.

Aan het beleid om de toegankelijkheid te verbeteren.

 de haan 10 sep. 15

13:25 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

compositie

compositie in C.

 

zo begon het sprookje:

in het kingsize-bed

tastte ze naar zijn arm

bang dat hij verdwenen was

 

hij streelde haar borsten

onder het geleende hemdje,

zijn hand gleed naar de sponzige

grot, haar bekken danste

 

jaren verstreken, hij bekende

haar bijbels en zij vertelde

haar berichten uit de nachtelijke stad

en samen reden ze naar de Turk

voor een pita met look

 

zij dweepte: man, je hebt

het lichaam van een mannequin –

rituelen ontstonden: hij stak

de paarse kaarsen aan, in de grote

spiegel verschenen de torens,

die legden hun laken van oker

over haar naakte negentien jaar

 

en dan doofde het uit: dankbaar

bleef hij haar gedenken – zij was

van het leven een gunst, één

van de mooiste geschenken

08:09 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |