09-11-15

gedicht met politieke dimensie

een glimlach voor Gaza

 

wat zou het baten

een kleine pijn te voegen

bij een immense pijn:

je hamert op dezelfde spijker

tot je duim er zwart van ziet

 

mededogen moet met droge ogen

al zit de snik al in je keel

we moeten rechtop lopen

want gebogen ziet men niet zo veel

 

zoals de man uit de mythe

dien je een glimlach te bewaren,

een spotlachje om het vergeefse

van de woede in je gebaren

 

glimlach dan om Gaza,

benoem de doden met een groot hart,

kerf hun namen in de stenroot hart,

en

al zijn je armen moe en verstard

 

en ga door onze straten

je rug rechtop, je vuist verhard

al ben je in alle staten

en zien je duimen nog altijd zwart

09:01 Gepost door staf de wilde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.